[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Δεν λέω, όλοι (ή σχεδόν όλοι) χριστιανοί είμαστε, αλλά ο Καραμανλής παραείναι!
Μη βιάζεστε, δεν αναφέρομαι στον Χριστόδουλο, όχι. H στήριξη που του παρέχει ο
πρόεδρος Κώστας δεν είναι από χριστιανική αλληλεγγύη, αλλά από κομματική. Πώς
δηλαδή τον στήριζε ο Μακαριώτατος προεκλογικά και είχαν γίνει οι ενορίες
παραρτήματα των ΕΛΤΑ για να διακινείται το μαύρο υλικό κατά του Γιώργου και
του ΠΑΣΟΚ, ε, τώρα ήρθε η σειρά του προέδρου Κώστα να ανταποδώσει. Αλλά εγώ
δεν μιλάω γι’ αυτό. Μιλάω για την απόλυτα χριστιανική στάση του Καραμανλή, που
έχει κάνει βίωμα, και τρόπο ζωής, την επιταγή του Χριστού «αν σε χαστουκίσει
κάποιος στο ένα μάγουλο γύρνα και το άλλο»! Ιδού, λοιπόν, η πραγματική εξήγηση
για τα απανωτά «χαστουκάκια Βρυξελλών»…

Ο θείος Αχιλλέας

Εκείνο πάντως που πρέπει να αναγνωρίσει κανείς στον πρόεδρο Κώστα είναι η
απόλυτη αφοσίωσή του στους δεσμούς της οικογένειας. Σε μια εποχή όπου η
κοινωνία περνάει μια βαθιά κρίση αξιών και ο θεσμός της οικογένειας δέχεται κι
αυτός πλήγματα από τη χαλάρωση των ηθών και την παγκοσμιοποίηση (που είναι και
της μόδας ως αιτία κάθε κακού – μέχρι ο Χριστόδουλος την επικαλείται!), ο
Κώστας ορθώνει το ανάστημά του, βράχος πραγματικός και αποκρούει τις
επιθέσεις. Το λέω αυτό, διότι ορισμένοι επιτίθενται στον πρόεδρο για την
απόφαση του Εκλογοδικείου με την οποία μπαίνει πανηγυρικά (τελείως όμως
«πανηγυρικά») στη Βουλή, ο θείος Αχιλλέας Καραμανλής. Δηλαδή τώρα θα
κατηγορήσουμε τον πρόεδρο Κώστα επειδή τιμάει τις παραδόσεις της οικογένειάς
του; E, όχι δεν το δέχομαι, είναι αδικία!

Μαγαζί…

Ωσαύτως απορρίπτω τις κατηγορίες που διατυπώνονται κατά του προέδρου Κώστα ότι
δήθεν δεν μπορεί να λειτουργήσει το «μαγαζί», τσ… τσ… τσ… (εκφράσεις του
Γιώργου μάλιστα, «μαγαζί η κυβέρνηση»). Ότι το λειτουργεί, το λειτουργεί, το
θέμα είναι πώς. Του κολλάνε πολλοί διότι δεν συγκαλεί τακτικά το Υπουργικό
Συμβούλιο. Συγγνώμη, αν εσείς είχατε απέναντι (ας πούμε, λέω παράδειγμα) στο
μεγάλο τραπέζι του Υπουργικού Συμβουλίου τη Φάνη, τον Κεφαλογιάννη, τον
Παναγιωτόπουλο, τον Σπηλιωτόπουλο, τον Ορφανό, τον Μιχαλολιάκο, τον
Γιακουμάτο, τον Λαμπρόπουλο, τον Καλό, τον…, τον… πόσες φορές θα το
συγκαλούσατε; Και τι νομίζετε ότι είναι ο Καραμανλής; Άνθρωπος, όπως κι εμείς.
Με δεδομένες αντοχές. Πόσο μπορεί να αντέξει λοιπόν ένας άνθρωπος το μαρτύριο
να του λέει (ας πούμε και πάλι) ο Παναγιωτόπουλος «κύριε πρόεδρε, παρακαλώ,
θέλω να λάβω τον λόγο»…

Όπως οι ζεν πρεμιέ

Επίδειξη αντοχής επιχειρεί να κάνει και ο Χριστόδουλος. Τίποτε δεν κατάλαβε
από τη στάση των πιστών απέναντί του, και συνεχίζει ακάθεκτος. Νέο κήρυγμα,
λένε, θα κάνει αύριο, αυτήν τη φορά για να στηλιτεύσει τα πολιτικά κόμματα της
αντιπολίτευσης που εκδήλωσαν την απαρέσκειά τους στο πρόσωπό του, κατά την
ορκωμοσία του Κάρολου Παπούλια (γεια σου Πρόεδρε, πατριώτη!). Θα καταγγείλει
τη στάση τους. Πέρα από το ότι βλέπω να χαλάει η όρεξη των ανθρώπων, και να μη
μπορέσουν να απολαύσουν το κυριακάτικο γεύμα, άλλη σημαντική επίπτωση δεν
βλέπω. Ο Χριστόδουλος όμως δεν βλέπει ότι θα την πάθει, όπως εκείνοι οι ζεν
πρεμιέ, που περνάνε τα χρόνια, δεν εξελίσσονται και σε λίγο διαπιστώνουν ότι
«η πλατεία ήτανε άδεια», αλλά τότε είναι αργά να κάνουν οτιδήποτε…

Κινέζικα

Μια πολύ ωραία εικόνα μετέφεραν στον έξω κόσμο όσοι έκαναν το λάθος να
δηλώσουν συμμετοχή στον διαγωνισμό για τους γενικούς διευθυντές του Γενικού
Λογιστηρίου του Κράτους. Μια ωραία χαρούμενη εικόνα για τον θαυμαστό κόσμο του
κράτους της Δεξιάς, που όλα αυτά τα χρόνια μεγάλωνε στα «κρυφά σχολειά» της
Ρηγίλλης (η παρομοίωση έχει να κάνει με την επικείμενη εθνική επέτειο, διότι η
στήλη πασχίζει να είναι στο κλίμα των ημερών!). Το κράτος της Δεξιάς, λοιπόν,
που έχει βγάλει εδώ και μήνες το κεφάλι του στο φως της ημέρας, προκειμένου να
ορίσει τους δικούς του διευθυντές, και να κόψει τους αξιότερους, τι τους
ρωτάει; Ποιο είναι το κινέζικο αλφάβητο και τη σημασία του στη ζωή μας! Εκτός
πια κι αν δεν το έχουμε πιάσει επαρκώς το νόημα. Κι απαιτείται όντως η γνώση
κινέζικων για να αντιληφθεί κανείς την κατάσταση στην ελληνική οικονομία!
Μεγάλε Αλογοσκούφη, όλα τα σκέφτεσαι…

Κρίμα – κρίμα – κρίμα – κρίμα!

Εμένα βασικά δεν μου αρέσουν αυτά που γίνονται. Εντάξει, κυβερνάει η Δεξιά,
που είναι ένα κακό πράγμα, διότι, όπως έχουμε ξαναπεί, εκτός απο δεξιοί είναι
και α-δέξιοι, αλλά αυτό που γίνεται είναι εις βάρος της χώρας, και δεν το
θέλω! Κανένας δεν το θέλει, εδώ που τα λέμε. Με θλίψη λοιπόν παρακολουθώ την
κυβέρνηση Καραμανλή να κατεβαίνει ένα ένα τα σκαλιά της απαξίας, και ειλικρινά
στενοχωριέμαι. Εντάξει, δεν λέω ότι μου έχει κοπεί η όρεξη ή πού και πού
δάκρυα καυτά γεμίζουν τα μάτια μου, αλλά είναι κρίμα που αυτή η κυβέρνηση δεν
μπορεί να κυβερνήσει τον τόπο. Που συνεχώς αποδεικνύει ότι για το κάθε κακό
υπάρχει πάντα το χειρότερο. Ότι η κάθε μέρα που νυχτώνει είναι σίγουρα
καλύτερη από αυτήν που θα ξημερώσει. Και είναι πραγματικά κρίμα. Κρίμα, πολύ
κρίμα. Κρίμα – κρίμα – κρίμα – κρίμα!

Ψέματαααα

Μια άλλη πηγή θλίψης σε σχέση με τη λειτουργία αυτής της κυβέρνησης είναι ένα
νομοσχέδιο της προκοπής – καμιά αιχμή για τον Προκόπη, προς Θεού – δεν μπορούν
να συντάξουν. Κρίμα τα καθηγητιλίκια τους, και το καλό τους. Ένα νομοσχέδιο
που να πεις, «α, καλό είναι αυτό, λύνει προβλήματα», δεν έχουν καταθέσει στη
Βουλή. Όλα από κάτι πάσχουν. Το ένα είναι έτσι, το άλλο είναι αλλιώς, μια
πίκρα. Εξέλιξη που γεμίζει κάθε καλόπιστο άνθρωπο, όπως εγώ, με απογοήτευση.
Δεν είδατε τι έγινε πάλι με τους συμβασιούχους; Απόλυτα συμβατό με το
Κοινοτικό Δίκαιο έλεγε (ψέμματαααα) η κυβέρνηση πως είναι το νομοθετικό της
πλαίσιο για τους συμβασιούχους, τελεσίγραφο οι Βρυξέλλες, «πάρτε το πίσω».
Έτοιμος είμαι πάλι να αρχίσω τα κρίμα – κρίμα – κρίμα!..

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

«Ο υπουργός είναι λαμόγιο»!

Ο άνθρωπος – υφυπουργός της κυβέρνησης – το λέει με την ευκολία που ο
στρατιώτης δηλώνει το όνομά του στην πρωινή αναφορά και η νοικοκυρά
παραγγέλνει φρούτα από τον μανάβη της γειτονιάς της: «Κυρ Βασίλη, είμαι η
κυρία Μαίρη και θέλω τρία κιλά πατάτες». Το λέει όπου σταθεί και όπου βρεθεί,
με τη συχνότητα που το λέει «ο κούκος στα βουνά και η πέρδικα στα πλάγια». Δεν
υπάρχει καφέ στην πλατεία (Κολωνακίου) που να μην τον έχει ακούσει να δηλώνει
εις επήκοον του δικού του τραπεζιού – και μερικών άλλων τριγύρω – ότι «ο
υπουργός του είναι λαμόγιο»! Και εξηγεί ότι υπουργός του, ο προϊστάμενός του
δηλαδή, του στέλνει κάθε τόσο αποφάσεις προς προσυπογραφήν, αλλά εκείνος «τις
γειώνει», πότε ενημερώνοντας το γραφείο του Καραμανλή και πότε καταχωνιάζοντας
τις αποφάσεις στα πιο βαθιά συρτάρια του γραφείου του. Αποτέλεσμα; Όπως ο
ίδιος ομολογεί, περιφέροντας τον πόνο του από καφέ σε καφέ, «μπορεί να μη
γίνεται έργο στο υπουργείο, αλλά τουλάχιστον δεν θα κονομήσει αυτός»! Μα
γίνονται τέτοια πράγματα στη «σεμνή και ταπεινή» κυβέρνησή σας, Πρόεδρε; Δεν
μπορώ να το πιστέψω…