[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

KATI OI ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΙ, κάτι οι συμβασιούχοι, κάτι η ανεξέλεγκτη ακρίβεια
και ανεργία, κάτι οι ασθενείς στις εφημερίες των νοσοκομείων, κάτι ο
πολιτισμός και οι άνθρωποί του που δεν παίρνουν φράγκο από την Πολιτεία,
φθάσαμε να κρατείται «όμηρος» όλη η ελληνική κοινωνία από την κυβέρνηση! Και η
πραγματικότητα γύρω μας μοιάζει να «ακολουθεί» τον ελληνικό κινηματογράφο που
για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια πρωτοπορεί και προκαλεί τα κοινωνικά μας
«κακώς κείμενα». Πώς; Με την ταινία «Όμηρος» του Κωνσταντίνου Γιάνναρη που
παίζεται στους κινημα-τογράφους και «ακουμπάει» στην ιστορία εκείνης της λεωφορειο-

πειρατείας του ’99, η οποία είχε συγκλονίσει το Πανελλήνιο και κόστισε τη ζωή
του Αλβανού δράστη και ενός αθώου Έλληνα επιβάτη – έπεσαν νεκροί από σφαίρες
Αλβανών αστυνομικών. Ο πατέρας του 28 χρόνων, τότε, Γιώργου Κουλούρη
εναντιώνεται στην ταινία υποστηρίζοντας ότι αυτή «παίρνει το μέρος του
Αλβανού». Κι αυτό παρ’ όλο που δεν έχει δει την ταινία (ας είναι καλά τα
κανάλια που του το «κάρφωσαν» γιατί κάτι τέτοιο «πουλάει» και τον… άναψαν
τον άνθρωπο και δεν τον άφησαν στον πόνο του)! Αλλά δεν είναι έτσι και ασφαλώς
η ταινία δεν παίρνει το μέρος κανενός. Ούτε καν ντοκιμαντέρ δεν είναι, για να
πεις ότι καταγράφει τα πραγματικά περιστατικά. Αντίθετα, προκαλεί την
κοιμισμένη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας, εμφανίζοντας την μπερδεμένη
συναισθηματική, προσωπική και κοινωνική ζωή των ηρώων-επιβατών του
λεωφορείου… Τον μόνο που «εκθέτει» η ταινία, είναι η Ελληνική Αστυνομία,
καθώς το φιλμ αφήνει να αιωρείται η υπόνοια ότι τα είχε κάνει «πλακάκια» με
την αλβανική Αστυνομία… Και βέβαια, ο κάθε καλλιτέχνης – και ο κάθε πολίτης
– δικαιούται να έχει την άποψή του, αλίμονο… Σημασία έχει ότι το εγχώριο
σινεμά «κοιτάζει» την ελληνική πραγματικότητα. Και δεν έχει σημασία που στη
συγκεκριμένη περίπτωση το αληθινό περιστατικό ήταν πολύ πιο συγκλονιστικό από
την ταινία…