Εδώ παπάς, εκεί παπάς, πού 'ναι ο παπάς; Μα ακριβώς αυτό είναι το πρόβλημα:
ότι είναι παντού. Γιατί όποια πέτρα (τραπουλόχαρτο στην προκειμένη) κι αν
σηκώσεις, έναν ρασοφορεμένο θα βρεις. Και εδώ δεν μιλάμε πλέον για τυχερό
παιχνίδι. Κρίμα όμως γιατί όλοι κερδισμένοι θα βγαίναμε αφού ομαδικώς τον παπά
θα «τραβάγαμε». Όσο για τον κακομοίρη τον παπατζή, θα το έκλεινε το μαγαζί...


Τηλεόραση δεν μπορείς να δεις γιατί ο Θεόκλητος παραιτείται: τον «έφαγε»,
λέει, η Χρυσοπηγή. Αλλά και ο Επιφάνιος με τις «βρώμικες» κασέτες δίνει το
δικό του στίγμα. Ο κολλητός του δε, ο Γιοσάκης, τι δουλειά έχει να μπλέκει με
τους δικαστικούς και εμείς να αναγκαζόμαστε να ακούμε το όνομά του και 100
φορές την ημέρα; Δεν ήξερε πως όποιος μπλέκει με τα πίτουρα τον τρώνε οι
κότες; Το ίδιο ισχύει και για τον Παντελεήμονα - γνωστός και ως «οφ σορ»...


Βέβαια, οφείλω να πω πως μέσα από όλη αυτή τη βαβούρα είμαι πανευτυχής για
έναν λόγο: γνώρισα τον Βαβύλη! Αυτός είναι «άλλου παπά Ευαγγέλιο». Είναι ο
άνθρωπος-μυστήριο, ο ήρωας με τα 1.000 πρόσωπα, η πηγή του σασπένς. Χωρίς
αυτόν νομίζω πως η όλη ιστορία θα αποδεικνυόταν φούσκα. H πολυδιάστατη ζωή του
όμως ταράζει συνεχώς τα νερά και δημιουργεί εντυπώσεις. Να δείτε που θα
γραφτεί και βιβλίο γι' αυτόν. Κι αν οι πωλήσεις πάνε καλά, τότε θα μεταφερθεί
και στη μεγάλη οθόνη.


Γιατί δηλαδή, ο Μέγας Αλέξανδρος και ο Αχιλλέας είναι καλύτεροι;


Πάντως από όλους αυτούς ψηφίζω «Παπασούζα» κι ας είναι πλασματικός ήρωας. Αλλά
τι να σου κάνει κι αυτός, η μπογιά του πέρασε. Οι σούζες άλλωστε θεωρούνται
ξεπερασμένες. Έχουμε πλέον περάσει σε άλλα «κόλπα». Πάντως για μία ακόμα φορά
η φαντασία έχασε, αφού η πραγματικότητα ήρθε και την καπέλωσε. Αμήν!