[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΕΦΤΑΣΕ ο κόμπος στο χτένι. Και οφείλουν ορισμένοι που εμφανίζονται σαν
νέοι αρχάγγελοι μιας ψευδεπίγραφης κάθαρσης – λες και ανακάλυψαν την πυρίτιδα
– να δώσουν εξηγήσεις. Κυρίως για όσα συμβαίνουν σε κρίσιμες «περιοχές» – όπως
η Εκκλησία και προπάντων το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων – που αφορούν τον
Ελληνισμό αλλά και την ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή.

Σήμερα πλέον απαιτείται άμεση απάντηση σε ορισμένα ερωτήματα: Ποιος έχει
συμφέρον από την τυφλή απαξίωση των πάντων γύρω από τις ανατολικές Εκκλησίες,
σε μια εποχή κατά την οποία νέοι πόλεμοι καταστρώνονται εις βάρος των λαών της
Μέσης Ανατολής και του Περσικού Κόλπου; Ποιους εξυπηρετεί και ποιοι σχεδίασαν
τον διχασμό μέσα στους κόλπους της «Μητέρας των Εκκλησιών» στα Ιεροσόλυμα, σ’
αυτή την τραγική «γειτονιά» της ανθρωπότητας, όπου – παρά τις αναλύσεις των
«ειδικών» – χάθηκαν χιλιάδες ζωές, περιουσίες (και των Ελλήνων) και οι
Παλαιστίνιοι δεν έχουν ακόμη πατρίδα; Ποιες σκοπιμότητες υπηρετεί η «διαμάχη»
Αρχιεπισκοπής Αθηνών και Πατριαρχείου Ιεροσολύμων; Πού και γιατί φυλάσσονταν
τόσα χρόνια όλες αυτές οι «αποκαλύψεις» για πράκτορες, μεσάζοντες και εμπόρους
ελπίδων και οραμάτων; Πώς ξαφνικά όλοι όσοι πολέμησαν – στη δεκαετία του ’80 –
τις προσπάθειες για την εξυγίανση στον χώρο της Εκκλησίας (π.χ. στο θέμα της
υποχρεωτικής τέλεσης του πολιτικού γάμου, στην κάθαρση στο ζήτημα της
περιουσίας, στον χωρισμό αρμοδιοτήτων και «εξουσιών») βρέθηκαν σήμερα
σημαιοφόροι μιας περίεργης σταυροφορίας, που μόνον την Ελλάδα και τη
δικαιοσύνη στα Βαλκάνια και στη Μέση Ανατολή δεν βοηθά; Και πώς – έτσι στα
ξεκάρφωτα – έπιασε ο… πόνος ορισμένους που με τις πράξεις τους και τις
παρεμβάσεις τους ενίσχυσαν (σε διαφορετικές χρονικές στιγμές) τους φορείς των
πραξικοπημάτων (του 1967 κατά του Χρυσοστόμου και του 1973 κατά του Ιερωνύμου)
στην Εκκλησία;

Ασφαλώς, η «υπόθεση» βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Δυστυχώς, απουσιάζουν από το
παρασκήνιο (λόγω της αδυναμίας τους και της… βαριεστημάρας τους να
κατανοήσουν το βάθος του τεράστιου εθνικού προβλήματος που έχει δημιουργηθεί)
εκείνες οι προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες θα μπορούσαν να βάλουν
φρένο σ’ έναν κατήφορο που δεν αφορά στενά την Εκκλησία, αλλά τον Ελληνισμό,
την ειρήνη και την ευτυχία των λαών της περιοχής.