ΣE ΠPΩTO ENIKO Άλλη μια μέρα…

Πρώτη, γκάζι κι ασυναίσθητα ο δείκτης του χεριού αναζητά το κουμπί του
ραδιοφώνου. Άλλη μια μέρα, σε μια τρελή περιδίνηση ανάμεσα στο σαφέστατο χθες
και το ασαφές σήμερα, σε μία ενστικτώδη αναζήτηση στόχευσης και
εξιδανικευμένου ονείρου (;). Βαριέμαι. Μάλλον δεν διοχετεύω σωστά την ενέργειά
μου και μου επιστρέφεται γιατί δεν βρίσκει παραλήπτες, σκέφτομαι. Τίποτα
πρωτότυπο. Τα ίδια λέω εδώ και χρόνια…. Θέλω να φτάσω στη δουλειά μου ήσυχα,
σαν ελεύθερο πουλάκι, στη διαδρομή να μην εκνευριστώ με κανέναν λάτρη του
φρένου και να μην επιδοθώ σε ανταλλαγή χειρονομιών απίστευτης αισθητικής.

Περίεργο. Οι τίτλοι ειδήσεων μου προκαλούν μία ελαφρά αδιαθεσία. Το στομάχι
βαραίνει όπως όταν την προηγούμενη έχω εξαφανίσει μια πίτσα. Το κεφάλι γίνεται
ασήκωτο, όπως όταν ξυπνάω έπειτα από νύχτα άσκοπης αλλά επιβεβλημένης
κραιπάλης… «γιατί πρέπει να ζούμε». Δεν θέλω να ξανακούσω για κανέναν
Βαβύλη, Γιοσάκη, αρχιμανδρίτη ή ιεροδιάκονο, δεν θέλω να ξανανιώσω καμία τύψη
για τα στρινγκάκια μου και αποφασίζω στη στιγμή να αρχίσω να ρίχνω και πάλι τα
χαρτιά για να δώσω το χαμένο κύρος στους επιβλητικούς παπάδες της τράπουλας…

Έβγαλε ήλιο χθες. Μεγάλωσε και η μέρα. Χα! Εισαγωγή έκθεσης τρίτης Δημοτικού.
Τι καλά… Σε λίγο θα έρθουν τα χελιδόνια. Θέλω να δω τη θάλασσα σου είπα….
Κι αυτό δεν είναι ψέμα! Καλημέρα.