[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

H ΕΛΛΑΔΑ πρόκειται σύντομα να επικυρώσει το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα. H
επικύρωση και εφαρμογή (από 1.11.2006) του Ευρωπαϊκού Συντάγματος συνιστά
αναγκαία προϋπόθεση για την επιβίωση της διευρυμένης Ευρωπαϊκής Ένωσης και τη
μετεξέλιξή της σε πολιτική ένωση, ομοσπονδιακής λογικής. Μέχρι σήμερα έχουν
προχωρήσει τη διαδικασία επικύρωσης τέσσερις χώρες-μέλη (Λιθουανία, Ουγγαρία,
Σλοβενία, Ισπανία). Αλλά οι πιο δύσκολες περιπτώσεις όπου το Σύνταγμα θα
επικυρωθεί με δημοψήφισμα είναι μπροστά μας (Γαλλία, Ολλανδία, Βρετανία κ.ά.).
Ο κίνδυνος να μην επικυρωθεί το Σύνταγμα σε μια από τις παραπάνω χώρες δεν
μπορεί να αποκλεισθεί (κυρίως στην περίπτωση της Βρετανίας). Το ερώτημα,
επομένως, που προκύπτει είναι τι θα γίνει στην περίπτωση αυτή; Από νομική,
συνταγματική άποψη η απάντηση είναι απλή: το Σύνταγμα θα είναι «νεκρό». Από
πολιτική άποψη, όμως, η κατάσταση εμφανίζεται πιο σύνθετη. Ειδικότερα η θέση
που αναπτύσσεται στον κεντροευρωπαϊκό χώρο είναι ότι εάν τελικά το Σύνταγμα
επικυρωθεί από τις έξι ιδρυτικές χώρες (Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Benelux) της
Ένωσης και ικανό αριθμό άλλων χωρών, τότε θα αναζητηθεί τρόπος για την
εφαρμογή του (με αυτονόητες προσαρμογές). Επομένως, οι κρίσιμες χώρες είναι η
Γαλλία και η Ολλανδία. H Ελλάδα θα είναι βεβαίως ανάμεσα στις χώρες που θα
επικυρώσουν το Σύνταγμα. H χώρα μας έχει κάθε λόγο για να είναι ικανοποιημένη
από το συνταγματικό κείμενο (παρά τις ατέλειες και τα ελλείμματά του) καθώς
αντανακλά τις ελληνικές απόψεις και καλύπτει τα ελληνικά συμφέροντα.
Επιπρόσθετα, ο γράφων ως αν. μέλος της Συνέλευσης που εκπόνησε το Σύνταγμα,
γνωρίζει ότι οι Έλληνες εκπρόσωποι (Γ. Παπανδρέου, M. Γιαννάκου, Π. Αυγερινός,
Γ. Κατηφόρης, E. Στυλιανίδης) διαδραμάτισαν ενεργό ρόλο στη διαμόρφωση του
περιεχομένου και της τελικής ισορροπίας του κειμένου. Ακόμη το κείμενο του
Συντάγματος έγινε πολιτικά αποδεκτό στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Θεσσαλονίκης
(Ιούνιος 2003) κάτω από την καθοδήγηση τού τότε πρωθυπουργού K. Σημίτη.
Επομένως, το Σύνταγμα φέρνει ευδιάκριτα την ελληνική σφραγίδα. Αλλά το
Σύνταγμα πρέπει να «περάσει» στην κοινωνία. Και γι’ αυτό χρειάζεται ευρύτερη
δημόσια συζήτηση.

Ο Π. K. Ιωακειμίδης είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπήρξε αν.
μέλος της Ευρωπαϊκής Συνέλευσης.