Tα κορίτσια της Xαριλάου Tρικούπη

Στον Μάνο, οφειλή

Ώρα πέντε παρά τέταρτο, ξημερώματα. Τις πρόσφατες μέρες με το φοβερό κρύο.
Σήμερα βρέχει κιόλας. Χαμηλά στη Χαριλάου Τρικούπη, στο στέγαστρο της
«στάσης», που μόλις διακοπεί η συγκοινωνία (μέσα σε δευτερόλεπτα έχουν
αντικατασταθεί οι τελευταίοι επιβάτες) το καταλαμβάνουν τα γνωστά νεαρά
κορίτσια. Θυμάμαι το ξεχασμένο ανέκδοτο με την Ελένη Βλάχου, όταν «H
Καθημερινή» στεγαζόταν στην οδό Σωκράτους. Γύρω στις 9 το βράδυ η αλησμόνητη
δημοσιογράφος, φεύγοντας από την εφημερίδα, διακρίνει δίπλα στην είσοδο μια
νεαρή. «Τι κάνετε εσείς εδώ;» τη ρωτά. «Να μου πείτε πρώτα εσείς τι κάνετε
εδώ», ρωτά με τη σειρά της η νεαρή. «Εγώ εκδίδω την εφημερίδα μου», απαντά η
Ελένη Βλάχου. «Κι εγώ εκδίδω τα άπαντά μου», ολοκληρώνει τον διάλογο η κοπέλα.

Σήμερα, όμως, αν και άλλες μέρες, τέτοιες ώρες η πελατεία «ασφυκτιά», τα
«άπαντα» των κοριτσιών παραμένουν αζήτητα. Μαζεμένες (τέσσερις τον αριθμό) για
να προφυλάσσονται από τη βροχή κάτω από το στέγαστρο, αναρωτιέται κανείς γιατί
παραμένουν στο «πόστο» τους, αφού η ελπίδα για έναν τελευταίο πελάτη έχει πια
χαθεί (σε λίγο περνά το πρώτο λεωφορείο). Σκοτεινές, σε απόσταση ελάχιστων
εκατοστών η μία από την άλλη, με το κεφάλι μαζεμένο μέσα στους ώμους ώστε να
μην τις διαπερνά εύκολα το κρύο, με το βλέμμα της η καθεμιά (αν είναι δυνατόν)
προς άλλη κατεύθυνση, μοιάζουν με τα περιστέρια που, σε περίπτωση θύελλας,
«γουργουρίζουν» μαζεμένα το ένα δίπλα στο άλλο, μέσα σε τρομερή
αυτοσυγκέντρωση.

Σε δύο τετραγωνικά μέτρα (αν είναι και δύο) που το μόνο που θα δικαιολογούσαν
είναι μια έστω και εικονική εγκαρδιότητα, καθώς η συνθήκη η δική τους την ώρα
αυτή δεν αφορά κανέναν άλλον, τα κορίτσια έχουν αυτονομηθεί μέσα στην
κατάστασή τους, σαν να είναι το καθένα μόνο του. Το σίγουρο (και καταπληκτικό)
είναι πως έτσι θα συνεχίσουν να είναι και για όση ώρα «συνυπάρξουν» με τον
πελάτη (αν τύχει και βρεθεί). Μαζεμένες σ’ έναν ελαχιστότατο χώρο, η καθεμιά
τους μοιάζει να εξοφλεί έναν λογαριασμό, σαν η διπλανή της να μην τον
υποψιάζεται καν. Ζουν την ίδια «καταστροφή» με την απόγνωση που αισθάνεται
κανείς όταν η ιδιαιτερότητά του φαίνεται να μην ενδιαφέρει κανέναν. Το ύφος
τους δεν δείχνει να «καταριούνται» τη μοίρα τους, μάλλον δείχνουν ποτισμένες
με μιαν αβουλία, ώστε δεν αποκλείεται και στη συγκλονιστικότερη προοπτική
αλλαγής να σήκωναν αδιάφορα τους ώμους.

Δεν θα πίστευε, βέβαια, κανείς πως θα τις διακατείχε το αίσθημα αλληλεγγύης,
που έκανε τους πολιτικούς κρατουμένους σε δύο τετραγωνικά μέτρα να μοιράζονται
την ίδια γόπα. Από την άλλη δυσκολεύεται να καταλάβει κανείς τι είδους «ζωή»
είναι αυτή που, αν συνέβαινε και χανόταν για μέρες, ή για πάντα, η μία από τις
τέσσερίς τους, οι άλλες τρεις ούτε που θα διανοούνταν να ρωτήσουν τι απέγινε,
εκτός κι αν τους το πληροφορούσε κάποιος από μόνος του.

Δεν παύει, βέβαια, ν’ αναρωτιέται κανείς μήπως είναι πιο σύμφωνη με την
ανθρώπινη φύση αυτή η συμπεριφορά, καθώς στην πραγματικότητα δεν γνωρίζει
κανείς κανέναν. Όχι μόνο δεν τον γνωρίζει αλλά και κατεργάζεται σχέδια τελείως
διαφορετικά απ’ ό,τι ομολογεί ακόμη και στον πιο «δικό» του άνθρωπο.

Μήπως, τελικά, με τη στάση τους τα κορίτσια της Χαριλάου Τρικούπη μάς στέλνουν
κι ένα «μήνυμα», πως το σωστό είναι να ερχόμαστε σε επαφή με τους άλλους όσο
διαρκεί μια πραγματική μας ανάγκη κι όλο το υπόλοιπο είναι μια σκέτη
«γαρνιτούρα»;

Ο Θανάσης Θ. Νιάρχος είναι ποιητής, συνεκδότης του περιοδικού «Λέξη».