[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

TO ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ Εξωτερικών παραδοσιακά δεν εμφορείται από τις
προοδευτικότερες των αντιλήψεων – αντιθέτως, θα μπορούσε βασίμως να
υποστηρίξει κανείς ότι ο συντηρητισμός πάει πακέτο με το νεοκλασικό κτίριο. Ως
εκ τούτου, είναι μάλλον παράδοξο που οι συντηρητικές παραδόσεις περί τζίτζικα
και μέρμηγκα – ή εκείνο το εφιαλτικό «των φρονίμων τα παιδιά…» – δεν
ακολουθούνται.

Την ώρα που οι εξελίξεις τρέχουν, η Ιστορία – όπως έχει την κακή συνήθεια –
προχωρά και η παγκοσμιοποίηση φροντίζει για αλλαγές που κόβουν την ανάσα, η
ελληνική εξωτερική πολιτική διάγει την περίοδο της απόλυτης νιρβάνας – για την
ακρίβεια, της απόλυτης ακινησίας.

Αφού τακτοποιήθηκε όπως όπως η υπόθεση της έναρξης των ενταξιακών
διαπραγματεύσεων της Τουρκίας (εννοείται, χωρίς να λάβει κανένα αντάλλαγμα η
Ελλάδα) – και αφού τέθηκε στο ράφι η προοπτική προσφυγής στο Διεθνές
Δικαστήριο της Χάγης, ακολούθησε… το απόλυτο τίποτα στις ελληνοτουρκικές
σχέσεις: οι Τούρκοι εκφράζουν με κάθε τρόπο τις διεκδικήσεις τους, όπως κάνουν
κάτι χρόνια τώρα, και η Αθήνα περιμένει… πότε θα ωριμάσουν οι συνθήκες, πότε
δηλαδή θα γίνει «ευρωπαϊκή» η Άγκυρα, για να λύσει τα προβλήματα.

Είναι βέβαια και αυτό μια στάση – αναβάλλεις για αύριο αυτό που θεωρείς ότι θα
έχει καλύτερη έκβαση στο μέλλον. Στην περίπτωση των ελληνοτουρκικών όμως,
ουδείς εγγυάται κάτι τέτοιο. Αντιθέτως, η προοπτική να κυριαρχήσουν στον
γαλλογερμανικό άξονα, στα επόμενα δύο χρόνια, ο Νικολά Σαρκοζί και η Άνχελα
Μέρκελ, με τις γνωστές τους δεσμεύσεις περί «παγώματος» των διαπραγματεύσεων
της Τουρκίας, είναι εξαιρετικά ορατή. Και σε μια τέτοια περίπτωση – όταν,
δηλαδή, η Τουρκία θα φάει… πόρτα από την Ευρώπη -, είναι φανερό ότι η Άγκυρα
θα επιστρέψει στην επιθετικότητά της.

Όποιος, λοιπόν, θεωρεί ότι η ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας ευνοεί τις
ελληνοτουρκικές σχέσεις – και η κυβέρνηση είναι από αυτούς που το πιστεύουν –
θα όφειλε να αδράξει την ευκαιρία και να προχωρήσει σε μια συνολική επίλυση
των ελληνοτουρκικών προβλημάτων, με ή χωρίς τη Χάγη.

H ακινησία όμως έχει πολύ περισσότερους οπαδούς από όσους νομίζουμε – και
βολεύει και τα μικροκομματικά παιχνίδια.