ΣAΛMAN PΟYΣNTI Mια απειλή θανάτου, δυο ζωές και ο έρωτας

Ο Σαλμάν Ρουσντί με την εντυπωσιακή σύζυγό του Παντμά Λακσί, στο περιθώριο της Εβδομάδας Μόδας της Νέας Υόρκης

H καταδίκη σε θάνατο του συγγραφέα των «Σατανικών Στίχων» Σαλμάν Ρουσντί
συμπλήρωσε 15 χρόνια. Και σύμφωνα με τους σκληροπυρηνικούς Φρουρούς της
Επανάστασης στο Ιράν, η fatwa είναι αμετάκλητη. Το Σάββατο στην Τεχεράνη
τόνιζαν «τον αμετάκλητο χαρακτήρα της θανατικής καταδίκης κατά του Ρουσντί».
Προσθέτοντας στη διακήρυξή τους ότι «σε καμία περίοδο της ιστορίας οι
μουσουλμάνοι δεν αποδέχθηκαν να σκυλεύονται τα ιερά τους. H ημέρα θα έλθει που
οι μουσουλμάνοι θα τιμωρήσουν την προσβολή του αποστάτη Σαλμάν Ρουσντί στο
Ιερό Κοράνι και στον προφήτη Μωάμεθ».

Παρά τις προσπάθειες το 1998 της φιλομεταρρυθμιστικής κυβέρνησης της Τεχεράνης
και τις υποσχέσεις της προς τη Βρετανία ότι δεν θα έστελνε εκτελεστή για να
δολοφονήσει τον συγγραφέα, οι φανατικοί ισλαμιστές δεν ξεχνάνε την εντολή του
θρησκευτικούς τους ηγέτη. Από τη στιγμή μάλιστα που μόνο ο Αγιατολάχ Χομεϊνί
είχε το δικαίωμα άρσης της fatwa και εκείνος έχει πεθάνει, ο Ρουσντί είναι στο
έλεος των φανατικών κυνηγών του.

Στην αρχή προσπάθησε να κρυφτεί. Μετά πήγε στη Νέα Υόρκη. «Τι θα μπορούσα να
κάνω σε μια μικρή επαρχιακή πόλη ζώντας με ψευδώνυμο; Θα αυτοκτονούσα. Γι’
αυτό προτίμησα να έρθω στη Νέα Υόρκη. Σε αυτήν την πόλη έχω την αίσθηση πως
πολλοί άνθρωποι γύρω μου έχουν παρόμοιες με τη δική μου ιστορίες. Κι όλοι
έρχονται από κάπου αλλού», έλεγε ο Ρουσντί στους «New York Times», για το νέο
του ξεκίνημα, με τη νέα του σύζυγο Παντμά Λακσί.

Ύστερα από την διακήρυξη των Φρουρών της Επανάστασης ο Σαλμάν Ρουσντί δίνει τη
δική του απάντηση, γράφοντας στην ιταλική εφημερίδα «La Repubblica» για τον
«Έρωτα στα χρόνια της fatwa»: «Έχω δύο ζωές. Μία δηλητηριασμένη από το μίσος,
παγιδευμένη σε μια τρομακτική υπόθεση η οποία δυστυχώς ακόμα δεν έχει κλείσει.
Και μία άλλη, μέσα στην οποία ερωτεύομαι και με ερωτεύονται. Από αυτές τις δύο
ζωές δεν επιτρέπεται να χάσω καμία: θα ήταν το τέλος και των δύο… H ζωή
μπορεί να είναι σκληρή και για δέκα χρόνια η ημερομηνία της 14ης Φεβρουαρίου
μού το θύμιζε. Αλλά οι μελανές επέτειοι του τρομερού εκείνου Αγίου Βαλεντίνου
του 1989 ήταν επίσης και στιγμές για περισυλλογή πάνω στην αξία του έρωτα. Ο
έρωτας προβάλλει όλο και περισσότερο ως το μοναδικό θέμα. Στο κέντρο της ζωής
μου, της νέας μου δουλειάς, των σχεδίων μου για το μέλλον, δεν βρίσκω πια
τίποτε άλλο».