[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

«ΠΟΥΛΑΕΙ» όταν οι προβολείς της δημοσιότητας πέφτουν στους Βαβύληδες,
στους Γιοσάκηδες και στα δήθεν πόθεν έσχες των πολιτικών. Κυρίως όταν η
χθεσινή ανακοίνωση των… κουτσουρεμένων δηλώσεων, η οποία δεν φωτίζει τίποτα,
μα τίποτα, για την κούρσα των υπέρογκων προεκλογικών δαπανών ορισμένων
βουλευτών ή της περιουσίας που μπορεί να απέκτησαν κατά τη βουλευτική τους
θητεία, συνοδεύτηκε και από μία πληροφορία. Μία είδηση ότι σε… δόσεις θα
δοθούν μέχρι το Πάσχα και άλλα στοιχεία, που θα συγκρίνουν τι έκαναν από το
’90.

Ασφαλώς κάποιους ωφελεί αυτή η… σταδιακή «ενημέρωση». Και παράλληλα
εξυπηρετεί – ίσως όχι μόνον ελληνικούς κύκλους – πολλές σκοπιμότητες η
ανάδειξη «σκανδάλων» στη Δικαιοσύνη και την Εκκλησία. Άλλωστε, μόνο στάχτη στα
μάτια ρίχνουν – έτσι όπως γίνονται – οι δημοσιοποιήσεις, καθώς και η
ανακοίνωση περιουσιακών στοιχείων πολιτικών, από τα οποία δεν μπορεί κανείς να
διακρίνει τι έκαναν όσοι «μπήκαν» στο Χρηματιστήριο, κυρίως πώς βρήκαν τον
χρόνο να ασχοληθούν με «λεπτές πληροφορίες» για να διογκώσουν το χαρτοφυλάκιό
τους.

Μέσα σε αυτόν τον κουρνιαχτό, οι προβολείς της δημοσιότητας – με την
επιλεκτική «δράση» του αδηφάγου τηλεοπτικού φακού και του ευτελούς, πολλές
φορές, τηλεοπτικού παραθύρου – πού να βρουν καιρό να φωτίσουν τη μεγάλη
τιμητική εκδήλωση της ΕΔΕΚ (Αθήνας), που έγινε την Κυριακή το βράδυ, για έναν
κορυφαίο του Ελληνισμού, τον σοσιαλιστή ηγέτη της Κύπρου Βάσο Λυσσαρίδη.

Πολύ περισσότερο δεν βρήκαν «χώρο» για να μεταδώσουν την αγωνία του για την
πορεία των εθνικών θεμάτων με τα «σχέδια Ανάν».

«Αισθάνομαι άβολα», είπε ο 85χρονος ασπρομάλλης γιατρός και αγωνιστής,
πολιτικός ηγέτης, «όταν στον μητροπολιτικό χώρο μού προσφέρουν εύσημα για
ημιτελείς αγώνες, συρρικνωμένα οράματα, ατελέσφορες προσπάθειες και ακόμη εν
πολλοίς καταθλιπτικά μηνύματα. Αισθάνομαι άβολα γιατί γνωρίζω ότι στον γυρισμό
(στη Λευκωσία) θα με υποδεχθεί προκλητική η τουρκική σημαία στον Πενταδάχτυλο,
ότι θα με λοιδορούν τα χώματα που φιλοξένησαν Κίμωνες και Ονήσιλλους, Ζήνωνες
και Κανάρηδες. Αισθάνομαι άσχημα», συνέχισε, «όταν τα κυκλάμινα στον
Πενταδάχτυλο πεθαίνουν ορφανά, όταν μόνο με την άδεια του κατακτητή μπορώ να
δρασκελίσω ως φιλοξενούμενος το συρματόπλεγμα που με χωρίζει από τον Μούσκο
και από τον Μάτση, από το σπιτικό και την αξιοπρέπειά μου».