10.000 κεριά για τη Δρέσδη

Στη Δρέσδη, ύστερα από 60 χρόνια. Την Κυριακή, η Γερμανία θα ξαναθυμηθεί
την καταστροφή της πιο ωραίας πόλης της από τον τρομερό αεροπορικό βομβαρδισμό
των Συμμάχων, τη νύχτα της 13ης προς την 14η Φεβρουαρίου 1945.

Μετά την απελευθέρωση του Άουσβιτς, άλλη μία επέτειος μέσα στην ίδια χρονιά
που έχει σχέση με το τέλος του B’ Παγκοσμίου Πολέμου. Όμως, η Δρέσδη ξυπνάει
συναισθήματα διαφορετικά στη συλλογική μνήμη της Γερμανίας και της Ευρώπης. H
κυβέρνηση και τα γερμανικά δημοκρατικά κόμματα, οι θρησκευτικές αρχές και οι
πολίτες θέλουν αυτή η επέτειος να είναι ένα ειρηνιστικό και αντιναζιστικό
χάπενινγκ. Αντίθετα, οι νεοναζί μιλούν για «Ολοκαύτωμα από τις συμμαχικές
βόμβες» και αρνούνται ότι ο ναζισμός ήταν το «απόλυτο κακό».

Χιλιάδες οπαδοί της Ακροδεξιάς απειλούν να ανατρέψουν το πνεύμα συμφιλίωσης με
το οποίο οι αρχές θέλουν να τιμήσουν την επέτειο. Το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα
και τουλάχιστον 7.000 οπαδοί του αναμένεται να πλημμυρίσουν τους δρόμους την
Κυριακή.

Νωρίς το βράδυ, δέκα χιλιάδες κεράκια θα φωτίσουν τον ουρανό της Δρέσδης και
οι καμπάνες θα σημάνουν την ώρα που τα βρετανικά αεροπλάνα έριξαν τις πρώτες
βόμβες στην πόλη, πριν από 60 χρόνια.

Ταμπού. Όλα αυτά τα χρόνια, οι Γερμανοί ήταν απρόθυμοι να συζητήσουν το
θέμα. Θα μπορούσαν να παρεξηγηθούν για νεοναζί ή εθνικιστές. Όμως, οι καιροί
αλλάζουν. Πρώτος έσπασε το ταμπού ο Γερμανός ιστορικός Γιεργκ Φρίντριχ πριν
από δύο χρόνια, χαρακτηρίζοντας τους βομβαρδισμούς της Δρέσδης και πολλών
άλλων γερμανικών μεγαλουπόλεων εγκλήματα πολέμου. Αντίθετα, ο Βρετανός
συγγραφέας Φρέντερικ Τέιλορ υποστηρίζει ότι η Δρέσδη ήταν νόμιμος στόχος,
επειδή οι βιομηχανίες της συνέβαλλαν στην πολεμική προσπάθεια του Χίτλερ.

Όταν ήχησαν οι πρώτες σειρήνες, εκείνη τη νύχτα της 13ης Φεβρουαρίου 1945, η
οικογένεια του Ρούντι Βάρνατς έτρεξε έντρομη στο υπόγειο του σπιτιού,
ελπίζοντας πως επρόκειτο για άσκηση. Άλλωστε, η ωραία πόλη του ποταμού Έλβα,
που ήταν γνωστή περισσότερο για την τέχνη παρά για τη βιομηχανία της, είχε
περάσει παραπάνω από πέντε χρόνια πολέμου χωρίς αξιόλογες ζημιές. «Ακούγαμε
ένα βουητό στον αέρα που όμοιό του δεν είχαμε ξανακούσει ποτέ. Μας φαινόταν
πολύ απειλητικό», λέει ο Βάρνατς, σήμερα 73 ετών, καθώς ξαναθυμάται τον
συμμαχικό βομβαρδισμό στον οποίο έχασε τη μητέρα του, τον αδελφό του και την
αδελφή του. Το βουητό προερχόταν από εκατοντάδες βρετανικά βαριά βομβαρδιστικά
που κρύβονταν στον νυχτερινό ουρανό. Μέσα σε μερικά λεπτά ξεφόρτωσαν στην
καρδιά της πόλης τόνους από εμπρηστικές βόμβες, πάνω στους ανθρώπους της, στις
εκκλησίες της, στην περίφημη όπερά της και στα γεμάτα έργα τέχνης μουσεία της.

Οι φλόγες. Ο Ρούντι Βάρνατς, που τότε ήταν 13 ετών, θυμάται που το
κτίριο από πάνω τους άρχισε να τρίζει.

Μοιάζει σαν να μην καταστράφηκε ποτέ

Την Κυριακή, κληρικοί από τον καθεδρικό ναό του Κόβεντρι της Αγγλίας – που
είχε καταστραφεί από γερμανικό βομβαρδισμό το 1940 – θα πάνε έναν σταυρό στη
Φραουενκίρχε της Δρέσδης. H αναστήλωση της εκκλησίας, που είχε σχεδόν
ισοπεδωθεί από τα συμμαχικά αεροπλάνα στον βομβαρδισμό της Δρέσδης, έχει
σχεδόν ολοκληρωθεί. Περίπου 130 εκατομμύρια ευρώ ξοδεύτηκαν, για να μοιάζει
σαν να μην καταστράφηκε ποτέ. Όλα αυτά τα χρόνια, το κουφάρι της παρέμενε
απαράλλαχτο, όπως στο τέλος εκείνης της φρικτής ημέρας. Ένιωθε κανείς σαν να
είχε πέσει η βόμβα δίπλα του χθες, σαν να πρόκειται να ξαναπέσει σήμερα,
αύριο. «Γι’ αυτό, καλό είναι να κρατήσουμε για πάντα χαραγμένη στη μνήμη μας
εκείνη την εικόνα από το κουφάρι της Φραουενκίρχε», έγραφε ο Ιταλός συγγραφέας
Κλαούντιο Μάγκρις πριν από την αναστήλωσή της. «Δεν είναι συμπτωματικό που
τώρα σχεδιάζουν να αναστηλώσουν την εκκλησία, έτσι που να μοιάζει σαν να μην
καταστράφηκε ποτέ. Είναι ίσως αυτό ένα σημάδι της βαθύτερης αλλά επικίνδυνης
επιθυμίας μας πάντα να παίρνουμε αψήφιστα το ενδεχόμενο μιας νέας
καταστροφής».