[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Ο κάθε άνθρωπος βάζει στη ζωή του στόχους. Άλλος θέλει να γίνει πλούσιος,
άλλος θέλει την αναγνώριση, άλλος επιδιώκει να είναι αγαπητός και περιζήτητος,
άλλος να περνάει απαρατήρητος αλλά να τα έχει καλά με τον εαυτό του. Ο
άνθρωπος Αλογοσκούφης ήθελε λίγο απ’ όλα. Με το που έγινε υπουργός Οικονομίας
κι έκανε το πρώτο ταξίδι στις Βρυξέλλες, κολακεύτηκε πολύ όταν τον χτύπησαν
φιλικά στην πλάτη και του είπαν «γουέλκαμ Γκιόργκος». Σου λέει «α, εδώ με
ξέρουν, είμαι γνωστός, είμαι διάσημος». Ένιωσε φιλικά και άνετα. Κι όταν του
πρότειναν, πάλι χτυπώντας τον φιλικά στην πλάτη, «πες μας, Γκιόργκος, κάτι
παραπάνω για την οικονομία σας», δεν ήθελε πολύ. Τα είπε όλα. Μα όλα. Το τι
έκανε, το πώς την πάτησε δηλαδή, το είχε καταλάβει νωρίς, αλλά εμάς ντρεπόταν
να μας το πει. Μας το είπε μόλις την Τετάρτη. Ότι η περιβόητη απογραφή είχε ως
αποτέλεσμα να τεθεί η οικονομία (και η χώρα) υπό επιτήρηση! Και τι ρεκόρ:
είμαστε η πρώτη χώρα της Ένωσης που τίθεται υπό το καθεστώς της επιτήρησης.
Μεγάλε, είσαι τεράστιος…

Να μειωθεί το έλλειμμα

Ο Γκιόργκος Αλογοσκούφης κέρδισε τη «διεθνή αναγνώριση», η χώρα εισέπραξε την
ντιρεκτίβα της Ευρωπαϊκής Ένωσης περί άμεσης, επείγουσας λήψης μέτρων για να
μειωθεί το έλλειμμα κάτω από το 3% μέσα σε ένα χρόνο. Εύκολο; A, μπα, τίποτα.
Μικροπράγματα. Σαν να λες, τον άλλο μήνα πάω στη NASA για μερικά μαθήματα
ρουτίνας, επειδή τον επόμενο χρόνο θα πετάξω στο Διάστημα. Για να μην πω ότι
αυτό είναι πιο πιθανό από το να πετύχει ο Αλογοσκούφης τη μείωση του
ελλείμματος στο μισό σε ένα χρόνο. Άσε που πρωτοετή φοιτητή της ΑΣΟΕΕ να
ρωτήσεις θα σου πει ότι «αυτά δεν γίνονται, διότι το έλλειμμα δεν είναι
φραντζόλα να την κόψεις στη μέση!».

«Μη με απασχολείτε…»

Ο καλύτερος είναι ο Καραμανλής πάντως. Παρατηρεί σε στάση «μη με απασχολείτε
διότι διαβουλεύομαι με τον εαυτό μου», κι από κάτω γίνεται το έλα να δεις. Μου
έρχονται και μένα διάφορες πληροφορίες από διαρροές του Μαξίμου, που λένε ότι
«ο Πρωθυπουργός εξετάζει την κατάσταση και βρίσκεται κοντά στη λήψη
αποφάσεων», και ειλικρινά προβληματίζομαι. Να τον έχουμε παρεξηγήσει τόοοοσο
πολύ; Ύστερα πάλι, πόσο χρόνο θέλει να μελετήσει αυτή την κατάσταση. Δεν το
βλέπει ότι με τον ήλιο τα μπάζει, με τον ήλιο τα βγάζει και τα έρμα
εξακολουθούν να ψοφάνε;… Ας κάνει κάτι, διότι αν συνεχίσει έτσι, προς…
μεγάλη – λέμε! – στενοχώρια μας, δύσκολα θα την βγάλει την τετραετία. Αν και
ήδη πέφτουν τα στοιχήματα, ότι θα αναγκαστεί Οκτώβριο του 2006 να πάει σε
διπλές εκλογές, γιατί το κάρο δεν τραβάει…

Δυσωδία

Πρωθυπουργός, σου λέει. Εντάξει, αλλά να μην το παίρνει και πολύ πάνω του,
διότι στον χρόνο πάνω της κυβέρνησής του η χώρα κρατάει τη μύτη της για να μην
πνιγεί από τη δυσωδία. Εκείνος πιστεύει μάλιστα ότι πιστώνεται προσωπικά το
αποτέλεσμα της επιχείρησης «καθαρά χέρια», αλλά ξεχνάει ότι οι πολίτες και
μνήμη έχουν και κρίση διαθέτουν. Θα ξεχάσουν, ας πούμε, τους εναγκαλισμούς με
τον Χριστόδουλο; ΠΑΣΟΚ είναι ο Μακαριώτατος; Μόνο φέιγ βολάν υπέρ της Νέας
Δημοκρατίας δεν μοίραζαν από τους ναούς δεσπότες, παπάδες και ενοριακές
επιτροπές. Όλα τα άλλα τα έκαναν, στην προσπάθεια να κερδίσει τις εκλογές η
Νέα Δημοκρατία. Ή θα ξεχάσουν τους πανηγυρισμούς του Αρχιεπισκόπου όταν
κέρδισε τις εκλογές η N.Δ.; Δικός τους είναι, να τον χαίρονται…

Και να μην πάμε παραπίσω…

Δικοί τους είναι και πολλοί δικαστές. A, η αλήθεια να λέγεται. Μήπως δεν ήταν
η Νέα Δημοκρατία που έσπευδε να εκμεταλλευτεί πολιτικά κάθε δίωξη που ασκούσαν
δικαστές κατά στελεχών του ΠΑΣΟΚ και στελεχών του κυβερνητικού μηχανισμού; Και
να μην πάμε και παραπίσω δηλαδή, τότε που οι άνθρωποι του Μητσοτάκη στη
Δικαιοσύνη την είχαν καταστήσει υποχείριο των πολιτικών του επιδιώξεων. Έβλεπα
πριν από μέρες τον εντιμότατο κύριο Κόκκινο να εκτίθεται (κυριολεκτικά!…)
στα μπαλκόνια και αναρωτιόμουν αν θα υπάρξει ποτέ σε βάθος έρευνα για το πώς
στήθηκαν οι μεγάλες υποθέσεις που έκαναν τον Μητσοτάκη πρωθυπουργό. Κι εννοώ
το σκάνδαλο Κοσκωτά, τη δίωξη για τις ΔΕΚΟ, τις υποκλοπές και όλα εκείνα που
οδήγησαν στο Ειδικό Δικαστήριο τον Ανδρέα Παπανδρέου και μια σειρά στελεχών
του ΠΑΣΟΚ. Δεν πρέπει κάποτε να ανοίξει αυτός ο βρωμερός φάκελος τού πώς
στήθηκε από δικαστικής πλευράς το ’89; Έτσι, για την ιστορία…

Ο… φιλόδοξος μάνατζερ

Ο Δημ. Σταματόπουλος, διευθύνων σύμβουλος των ΕΛΤΑ, και όχι ο Δημ. Μαργαρίτης,
διευθύνων σύμβουλος των Ταχυμεταφορών των ΕΛΤΑ, είναι ο… φιλόδοξος μάνατζερ
που φιλοδοξεί να μεταπηδήσει ως πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών
και Ταχυδρομείων! H πολυσχιδής δραστηριότητα του κ. Σταματόπουλου είναι γνωστή
στους επιμελείς αναγνώστες της στήλης, καθώς και στο παρελθόν έχουμε αναφερθεί
στην περίπτωσή του. Το ζητούμενο τώρα είναι γιατί τον κρατάει ο αρμόδιος
υπουργός Μιχ. Λιάπης, αφού μόλις πρόσφατα τού έκοψε τα ταξίδια στο εξωτερικό,
επειδή, όπως αρμοδίως τού «σφύριξαν», ταξίδεψε στην Ιταλία και συναντήθηκε, ως
μη όφειλε, με τον βασικό προμηθευτή εξοπλισμού του Οργανισμού των ΕΛΤΑ. Και
εντάξει, τον κρατάει, γιατί δεν τον φωνάζει μια μέρα στο γραφείο του, να του
ζητήσει μια… ανάλυση του προϋπολογισμού των ΕΛΤΑ; Να διαπιστώσει, βρε
αδερφέ, αν μπορεί να τον διαβάσει ο μάνατζερ…

Γελοιότητες στην ΕΟΕ

Αυτά τα γελοία πράγματα που γίνονται με τις αρχαιρεσίες στην Ελληνική
Ολυμπιακή Επιτροπή είναι βέβαια αντάξια ενός Ορφανού, αλλά καθόλου αντάξια της
ιστορίας της ΕΟΕ. Και είναι να απορεί κανείς με την ανεκτικότητα του αθλητικού
κόσμου μπροστά στις πρωτοφανείς μεθοδεύσεις, όπως αυτό το πρωτάκουστο της
δημιουργίας στα χαρτιά τεσσάρων ομοσπονδιών χειμερινών αθλημάτων – τα οποία
στην Ελλάδα τα έχουμε δει στην τηλεόραση, κι αυτά όχι όλα – προκειμένου να
ανατραπεί η δεδομένη πλειοψηφία που υπάρχει. Εγώ να το καταλάβω ότι θέλουν να
την ανατρέψουν για να βγάλουν τους δικούς τους, αλλά με τόσο άγαρμπο τρόπο,
βρε αδερφέ, που καταστρατηγεί κάθε έννοια δικαίου; Έλεος…

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Τρέμουν μην ανοίξει το στόμα του

H ιστορία δεν έχει τίποτε το εξαιρετικό. Αλλά είναι άκρως διδακτική για το πώς
διαπλέκονται όλα: Εκκλησία, πολιτική, δικαιοσύνη. Λοιπόν, προ μερικών ετών,
μια ομάδα απομάχων της ζωής (συνταξιούχων, δηλαδή) δικαστών και πολιτικών μετά
συζύγων αποφασίζει να πάει εκδρομή στα Κύθηρα, όπου «είναι ένα καλό παιδί
αρχιμανδρίτης, θα μας περιμένει να μας ξεναγήσει στη μονή του». Πράγματι,
παίρνουν το αεροπλανάκι, πηγαίνουν στα Κύθηρα, κάνουν βόλτες στο νησί, και
κάποια στιγμή επισκέπτονται τη μονή. Τους υποδέχεται ένας χαμογελαστός νεαρός
αρχιμανδρίτης, τους φιλεύει πλουσιοπάροχα, και φεύγοντας τούς δίνει από μια
εικόνα τυλιγμένη σε εφημερίδες! Σε έναν από όλους δίνει και μία εικόνα «για
την κυρία …» (τη σύζυγο πρώην πρωθυπουργού). Σήμερα οι εικόνες είναι στα
σπίτια τους, αλλά ο δωρητής (Ιάκωβος Γιοσάκης, λέγεται το παλικάρι)
φιλοξενείται στη … μονή Κορυδαλλού, κι εκείνοι τρέμουν μην ανοίξει το στόμα
του. Πες τα, ρε παιδάκι μου, να ξαλαφρώσεις, που έλεγαν παλιά και οι
χωροφύλακες!…