Mας γύρισε την πλάτη η Kοντολίζα

Τη σαφή υποβάθμιση της Ελλάδας στο διεθνές γίγνεσθαι επιβεβαιώνει – σύμφωνα
με διπλωματικούς κύκλους – η πρώτη περιοδεία της Κοντολίζας Ράις ως υπουργού
Εξωτερικών των ΗΠΑ, η οποία περιέλαβε μεν την Άγκυρα αλλά όχι την Αθήνα, παρά
την παράδοση που θέλει τους Αμερικανούς αξιωματούχους να επισκέπτονται και τις
δύο χώρες όταν βρίσκονται στην περιοχή.

Θερμή χειραψία Κοντολίζας Ράις – Ταγίπ Ερντογάν. H αμερικανική πλευρά υποσχέθηκε ότι θα βοηθήσει τους Τούρκους στην υπόθεση των Κούρδων, της Κύπρου, της Ευρώπης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου

Στο υπουργείο Εξωτερικών οι περισσότεροι διπλωμάτες θεωρούν εύλογη την
απόφαση της κ. Ράις να αποκλείσει την Αθήνα και υποστηρίζουν ευθέως ότι η
εξωτερική πολιτική έχει περιέλθει σε πλήρη απραξία, με την Αθήνα σε ρόλο θεατή
και μάλιστα… πολύ διακριτικού.

Αταραξία

Παρ’ όλα αυτά, διπλωματικές πηγές που είναι κοντά στην πολιτική ηγεσία της
Βασιλίσσης Σοφίας επιμένουν να αντιμετωπίζουν ακόμη και την αμερικανική
αδιαφορία για την Ελλάδα με αταραξία. Όπως λένε, οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις
δεν παρουσιάζουν προβλήματα που να χρήζουν της προσοχής της κ. Ράις. Δίδουν,
όμως, και μια ακόμη εξήγηση για να δικαιολογήσουν την αταραξία τους – ότι στην
πραγματικότητα ουδείς στην κυβέρνηση ήθελε να βρεθεί μπροστά στο εξαιρετικά
πιθανό ενδεχόμενο η μεν κ. Ράις να μας τιμήσει με την παρουσία της, κάποιες
δεκάδες χιλιάδες, όμως, να διαδηλώνουν στους δρόμους εναντίον της αμερικανικής
πολιτικής.

Φυσικά, το τελευταίο ενδεχόμενο προσωρινά μόνον απεφεύχθη, διότι σύμφωνα με το
Στέιτ Ντιπάρτμεντ πριν από την άνοιξη η υπουργός θα επισκεφθεί όλες τις χώρες
– μέλη του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τους «25» της Ένωσης ο Τζορτζ Μπους
θα τους δει, εξάλλου, γύρω από ένα τραπέζι, στις 21 του μηνός στις Βρυξέλλες.

Οι προτεραιότητες

Στην πρώτη περιοδεία τής άλλοτε μυστικοπαθούς και σκληρής κυρίας στο επιτελείο
του Λευκού Οίκου αντικατοπτρίστηκαν – όπως λένε στο ελληνικό υπουργείο
Εξωτερικών – οι προτεραιότητες της νέας κυβέρνησης Μπους στην εξωτερική
πολιτική: πήγε στο Λονδίνο – διότι η Βρετανία ήταν, είναι και θα είναι ο
πιστότερος σύμμαχος της Ουάσιγκτον. Πήγε στο Βερολίνο – διότι ο κ. Σρέντερ
είναι ο πιο διαλλακτικός κρίκος τού περί τον γαλλογερμανικό άξονα μπλοκ των
αντιαμερικανών Ευρωπαίων. Προγραμμάτισε τη Βαρσοβία – διότι η Πολωνία είναι ο
δούρειος ίππος (τουλάχιστον, ο μεγαλύτερος) των ΗΠΑ στους κόλπους της Ένωσης.
Πήγε στη Μέση Ανατολή – διότι γνωρίζει πως εάν θέλει να φτιάξει το κλίμα με
τις Βρυξέλλες, αλλά και να αποκτήσει μια κάπως μεγαλύτερη ανοχή στον αραβικό
κόσμο (εν όψει και των αμερικανικών σχεδίων για το Ιράν), θα πρέπει να
διαδηλώσει την υποστήριξή της σε μια ισραηλινο-παλαιστινιακή λύση. Και πήγε
και στην Τουρκία – διότι…

Στήριξη στην Άγκυρα

Οι λόγοι για την επίσκεψη στην Άγκυρα είναι πολλοί. Ο κυριότερος, ωστόσο,
σύμφωνα με διπλωματικές πηγές είναι να ενθαρρύνει την Τουρκία για να συνεχίσει
τη στήριξή της στα αμερικανικά σχέδια για το Ιράκ, το Ιράν, τη Συρία και την
ευρύτερη Μέση Ανατολή και συγχρόνως να διασκεδάσει τους φόβους που έχει η
Άγκυρα έναντι μιας ενδεχόμενης κουρδικής οντότητας στην περιοχή την οποία
διαβλέπουν στρατηγοί και Ερντογάν. Μάλιστα, εάν πιστέψουμε τις διαρροές από
τις συνομιλίες που είχε η κ. Ράις στην Άγκυρα, η αμερικανική πλευρά υποσχέθηκε
ότι θα βοηθήσει την τουρκική στην υπόθεση των Κούρδων, της Κύπρου, της Ευρώπης
και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Τα Βαλκάνια

Σε αντίθεση, λοιπόν, με την Τουρκία, όπως επισημαίνουν διπλωματικές πηγές στο
υπουργείο Εξωτερικών, η Ελλάδα δεν έχει να προσφέρει κάτι σημαντικό στους
Αμερικανούς και έχει πολύ μικρότερη διπλωματική σημασία για την Ουάσιγκτον απ’
ό,τι η Άγκυρα. H Αθήνα δεν χρειάζεται πιέσεις για να συναινέσει στην ευρωπαϊκή
προοπτική της Τουρκίας – ήταν από τους φανατικότερους υπέρμαχους τού να δοθεί
ημερομηνία ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Στρατιώτες στο Ιράκ ή εκ προοιμίου
στήριξη των αμερικανικών σχεδίων στο Ιράν η κ. Ράις γνωρίζει ότι δεν πρόκειται
να πάρει από την Ελλάδα. Τι μένει, λοιπόν; Τα Βαλκάνια ενδεχομένως – όπως λένε
διπλωματικές πηγές -, μόνο που η περιοχή αυτή δεν αποτελεί ακόμη πρώτη
προτεραιότητα των ΗΠΑ και της νέας αμερικανικής κυβέρνησης.