ΣE ΠPΩTO ENIKO Aμαρτία εξομολογουμένη…

Πρέπει να ομολογήσω την αμαρτία μου. Ο Μάκης μού έκανε ζημιά όλες αυτές τις
ημέρες. Όπου κι αν σταθώ κι όπου κι αν βρεθώ, ανοίγω μέτωπα κατά των
«ψύχραιμων » και «εστέτ» της παρέας μου που στη δική μου «τρικυμία» –
μετατόπιση άποψης όσον αφορά τον Μάκη – απαντούν με το ακράδαντο (γι’ αυτούς)
επιχείρημα περί «ζουγκλώδους» και «κιτρινοτυπικής» δημοσιογραφίας. E, και;
Είπε κανείς ότι δεν είναι; Όχι δεν είμαι αφελής και ξέρω πολύ καλά τι εννοώ.
Πείτε μου παρακαλώ, ποιο από τα πρωτοκλασάτα ονόματα της τηλεοπτικής μας
καθημερινότητας, ή ακόμη ποιος από τους νηφάλιους και άξιους εκπροσώπους του
χώρου που είναι χρόνια στο ρεπορτάζ, θα ήταν ικανός να «λερώσει τα χέρια του»
(για να το πούμε λαϊκά) προκειμένου να ταραχτεί – έστω και ελάχιστα – η σούπα;

Πολλοί – ακόμη και συνάδελφοι που εκτιμώ ιδιαίτερα – μου λένε να μην έχω
ψευδαισθήσεις. Ότι δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα επί της ουσίας. Θα
«φαγωθούν» οι πιο εύκολοι στόχοι, λένε, και το θέμα θα καταναλωθεί σαν μια
ωραία σαπουνόπερα. Το σύστημα έτσι δούλευε πάντα, έτσι θα δουλεύει. E, και;
(λέω εγώ).

Να μην είχε γίνει δηλαδή το Watergate επειδή δεν θα άλλαζε τίποτα, επί της
ουσίας, στην αμερικανική πολιτική; Δεν συμφωνώ. Και μόνο που βγαίνουν τα
ονόματα στη φόρα (άλλο να ξέρεις ότι υπάρχει διαφθορά, άλλο να υποδεικνύεις τα
άτομα) και μόνο που ακούγονται – έστω σκόρπια – κάποιες πιο τολμηρές φωνές που
μιλούν ξανά για τον διαχωρισμό Κράτους – Εκκλησίας (οι τολμηρές φωνές στην
Ελλάδα είναι αυτές που λένε τα αυτονόητα) και μόνο που υπάρχει κάποιος να μας
υπενθυμίζει ότι δεν είναι ακατόρθωτο να υποδειχθούν οι ρωγμές που θα φέρουν
τριγμούς στο οικοδόμημα, καλό είναι. Εξαιρετικό, θα έλεγα. Γιατί αν περιμέναμε
την επανάσταση…