ΣE ΠPΩTO ENIKO Tο σίριαλ των απελπισμένων

«Απελπισμένες νοικοκυρές» (Desperate Housewives) ονομάζεται η σειρά του ABC, η
οποία «σαρώνει» τον τελευταίο καιρό σε ΗΠΑ και Βρετανία. Αφορά πέντε γυναίκες
που δεν εργάζονται και ζουν σε ένα φαινομενικά ειδυλλιακό προάστιο, κάπου στην
Αμερική. Υποτίθεται πως είναι μείγμα σαπουνόπερας και μαύρης κωμωδίας, που
αποδεικνύει πως τα πράγματα δεν είναι ποτέ όπως φαίνονται αρχικά, και έχει
καθηλώσει τους τηλεθεατές από τα πρώτα κιόλας επεισόδια προβολής της.

H σειρά κρίνεται ως τόσο επιτυχημένη που αμέσως σπεύσαμε, εδώ στην Ελλάδα, να
την αντιγράψουμε – προσαρμόζοντάς την, βέβαια, στα ελληνικά δεδομένα και
αλλάζοντάς την λιγάκι, για να μην πληρώνουμε και δικαιώματα στους Αμερικανούς.
H επιτυχία, όμως, δεν ήρθε. Προβληματιζόμενοι, οι «ειδικοί» βρήκαν τη λύση:
έπρεπε οι σειρές να γίνουν ριάλιτι για να ενδιαφερθεί το κοινό γι’ αυτές.
Κάπως έτσι, οι «απελπισμένες νοικοκυρές» μεταλλάχτηκαν και έγιναν
«απελπιστικοί πολιτικοί», «απηυδισμένοι μισθωτοί», «απαξιωμένοι δημοσιογράφοι»
και «απηνείς διώκτες». Πώς φτάσαμε μέχρι εδώ; Το σίριαλ της ζωής μας συνεχώς
μεταλλάσσεται, αλλά η πλοκή του είναι βασικά η ίδια: πάντα υπάρχουν κάποιοι
καλοί και αδικημένοι, ενώ οι κακοί είναι πάντα πανίσχυροι και «μυστήριοι».
Είναι οι «γνωστοί άγνωστοι» μαφιόζοι της καθημερινότητάς μας, τους οποίους
λατρεύουμε να δαιμονοποιούμε.

Παρότι όλοι ξέρουμε ότι είναι χαμηλού επιπέδου και ελαφρώς χυδαίο, όλοι
παρακολουθούμε λίγο-πολύ το σίριαλ της ζωής μας. Άλλοτε αισθανόμαστε παγερά
αδιάφοροι γι’ αυτό, άλλοτε μας παρασύρει στο σκανδαλοθηρικό κουτσομπολιό,
σταδιακά αποχαυνώνοντάς μας, άλλοτε γελάμε με τα χάλια του. Αυτή θεωρείται πως
είναι και η πιο cool αντιμετώπιση του σίριαλ της ζωής μας – τα παίρνουμε όλα
στην πλάκα και αρνούμαστε να πάρουμε την κατάσταση στα σοβαρά. Κάπως έτσι,
πιστεύουμε ότι αποστασιοποιούμαστε από το σίριαλ της ζωής μας, ξεχνώντας
ωστόσο την επισήμανση του Τσώρτσιλ, ότι «ένα αστείο είναι κάτι πολύ σοβαρό».