Tα σοφότερα κεφάλια πρέπει να επέμβουν πριν να είναι αργά

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Μπους ξεκίνησε τη δεύτερη θητεία του εν μέσω αυξανόμενων
φημών για μελλοντικό στρατιωτικό χτύπημα εναντίον του Ιράν. Έως σήμερα, ο κ.
Μπους έχει σιωπήσει. Αλλά αυτές οι γερακίσιες αναταράξεις θυμίζουν κατά σχεδόν
ανατριχιαστικό τρόπο τους μήνες πριν από την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ,
όταν ορισμένοι από τους ίδιους αξιωματούχους πίεζαν σκληρά για στρατιωτική
δράση, ενώ ο πρόεδρος δημοσίως δεν τοποθετούνταν. Με αυτήν την εμπειρία, θα
ήταν άφρον εκ μέρους μας να απορρίψουμε τη σημερινή φημολογία. Ελπίζουμε ότι,
αυτήν την φορά, σοφότερα κεφάλια μέσα στην αμερικανική κυβέρνηση θα επέμβουν
προτού να είναι υπερβολικά αργά.

Δεν τίθεται θέμα ότι το Ιράν μυστικά αναπτύσσει την ικανότητά του να
κατασκευάσει πυρηνικά όπλα, και ότι έως τώρα η διπλωματία έχει αποτύχει να
τερματίσει αυτές τις προσπάθειες. Αλλά ένα άκαιρο αμερικανικό στρατιωτικό
πλήγμα σχεδόν σίγουρα θα έβλαπτε περισσότερο απ’ ό,τι θα ωφελούσε. Κανένας
σύμμαχος των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένης της Βρετανίας, δεν θα ευνοούσε μία
τέτοια προσέγγιση στο πρόβλημα. Τα αμερικανικά αεροπλάνα και οι πύραυλοι μόνοι
τους δεν μπορούν να καταστρέψουν όλες τις πολλές μυστικές πυρηνικές τοποθεσίες
του Ιράν. H εισβολή σε μια χώρα με σχεδόν τριπλάσιο πληθυσμό από το Ιράκ,
είναι κάτι που ξεπερνάει τις δυνατότητες των εξασθενημένων αμερικανικών
χερσαίων δυνάμεων. Και μία αμερικανική στρατιωτική επίθεση είναι πιθανώς το
μόνο πράγμα που ακόμα μπορεί να συσπειρώσει τον ανήσυχο αλλά εθνικιστικό
πληθυσμό της χώρας, πίσω από την αντιλαϊκή θεοκρατική δικτατορία. Ο πιο
αποτελεσματικός τρόπος πίεσης που έχει στη διάθεσή της η Ουάσιγκτον είναι οι
διεθνείς οικονομικές κυρώσεις. H αμερικανική διπλωματία θα πρέπει να πείσει
τους Ευρωπαίους να πάρουν όλοι μία κοινή θέση που να αναγκάζει το Ιράν να
κάνει μία καθαρή επιλογή: είτε πλήρως να απαρνηθεί τα προγράμματα εμπλουτισμού
ουρανίου που αναπτύσσει, με αντάλλαγμα σημαντικά εμπορικά και οικονομικά
οφέλη, ή να μην τα απαρνηθεί, οπότε και να υποστεί σοβαρές οικονομικές
κυρώσεις.