Kάτω απ’ τη ζώνη…

Δέκα εκατομμύρια ευρώ χρειάζεται η Ακρόπολη για να ολοκληρωθούν και να
κλείσουν τα μεγάλα ανοιχτά αναστηλωτικά μέτωπα: η μακρά βόρεια κιονοστοιχία
του Παρθενώνα, ο διαλυμένος Ναός της Νίκης, οι οροφές των Προπυλαίων, αλλά και
αυτά που περιμένουν να πάρουν σειρά, οι διαλυμένοι τοίχοι του σηκού, ο
οπισθόναος, τα έργα συντήρησης όλων των επιφανειών, η στερέωση των τειχών. Το
υπουργείο Πολιτισμού όμως δεν είναι διατεθειμένο να τα δώσει, δίνει μόνο τα
μισά, 5,5 εκατ. ευρώ, αυτά που είχαν εξ αρχής δεσμευτεί. Γιατί; διότι η νέα
ηγεσία μένει στους τύπους: οι στόχοι του προγράμματος δεν επιτεύχθηκαν, τα
έργα καθυστέρησαν, το κόστος ανέβηκε. Σημασία όμως έχει η ουσία. Τα έργα
καθυστέρησαν πράγματι, γιατί ανοίγοντας τα αρχαία μάρμαρα – όμοια με μια
εγχείρηση – η κατάστασή τους αποδείχθηκε πολύ χειρότερη απ’ ό,τι φαινόταν
εξωτερικά. Καθυστέρησαν γιατί λόγω Ολυμπιακών Αγώνων τα εργοτάξια σταμάτησαν
για μερικούς μήνες. Καλός ο ορθολογισμός, αρκεί να μη γίνεται στενομυαλιά.
Αυτό που μετρά είναι το έργο – η άριστη ποιότητα και η γρήγορη απόδοση των
μνημείων. Κι αυτό είναι που τροχοπεδείται μ’ αυτή την αντιμετώπιση. Γιατί
όποιον πολίτη αυτής της χώρας και αν ρωτήσεις εάν επιτρέπεται να επιβληθεί
χρηματική ποινή και μείωση κονδυλίων κατά 45% επί των έργων της Ακρόπολης,
φαντάζεσθε τι θ’ απαντήσει. Είναι χτύπημα κάτω απ’ τη ζώνη της εθνικής μας
αξιοπρέπειας.