Ξεπέρασαν τους 226.000 οι νεκροί

Ο απολογισμός γίνεται ολοένα και βαρύτερος. Οι νεκροί ξεπέρασαν τους
226.000, οι άστεγοι το ενάμισι εκατομμύριο και οι (απολύτως) άποροι το ένα
εκατομμύριο. Βοήθεια φτάνει, αλλά δεν είναι αρκετή. Αναγκαστικά, το βάρος
πέφτει σε όποιους ώμους αντέχουν – χαρακτηριστική η περίπτωση του δρος Σαμίμ,
γιατρού σε ένα μικρό χωριό της Σρι Λάνκα.

Το πιθανότερο είναι πως ο Σαμίν δεν άκουσε καν χθες τη θλιβερή ανακοίνωση του
υπουργείου Υγείας της Ινδονησίας. Το πιθανότερο είναι πως αγνοεί ότι ο αριθμός
των νεκρών στη συγκεκριμένη χώρα ανέρχεται πλέον, με βάση τις τελευταίες
πληροφορίες από τις επαρχίες του Άτσεχ και της Βόρειας Σουμάτρας, στους
166.320 – και άρα ο συνολικός αριθμός των νεκρών από τα τσουνάμι που έπληξαν
την περιοχή την επομένη των Χριστουγέννων ξεπερνά τους 226.000. Ο Σαμίν δεν
έχει την πολυτέλεια να ασχολείται με τους νεκρούς, που θα συνεχίσουν – όπως
όλοι πιστεύουν – να πληθαίνουν. Αποστολή και λόγος ύπαρξής του είναι τις
τελευταίες εβδομάδες εκείνοι που επιβίωσαν, και συγκεκριμένα εκείνοι που
φιλοξενούνται στους πρόχειρους καταυλισμούς των αστέγων κοντά στο ψαροχώρι
Ποτουβίλ, στις νοτιοανατολικές ακτές της Σρι Λάνκα.

Στη Σρι Λάνκα

Σε ολόκληρη τη Σρι Λάνκα έχουν χάσει τα σπίτια τους περίπου 500.000 άνθρωποι
και υπάρχουν περίπου 500 καταυλισμοί. Εβδομάδες τώρα προειδοποιούν οι ειδικοί
για τον κίνδυνο επιδημιών στους χώρους αυτούς, εξαιτίας του συνωστισμού, του
μολυσμένου νερού, της έλλειψης αποχωρητηρίων. Μέχρι στιγμής, η χώρα έχει
καταφέρει να κρατήσει τον κίνδυνο αυτό σε απόσταση. Υπάρχουν ξένες ομάδες
αρωγής που βοηθούν, όμως ο ίδιος ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας παραδέχεται
πως μεγάλος μέρος της οργάνωσης και της πραγματικής δουλειάς γίνεται από τους
ίδιους τους Σιναλέζους. Όπως επισημαίνουν οι «Νιου Γιορκ Τάιμς», η Σρι Λάνκα
δεν είναι πλούσια, αλλά διαθέτει ένα καλό δημόσιο σύστημα υγείας και ανθρώπους
πρόθυμους να «λερώσουν» τα χέρια τους: ο δρ Σαμίν είναι ένας από τους 214
γιατρούς που έχουν επιφορτιστεί με την καθημερινή ιατροφαρμακευτική διαχείριση
των καταυλισμών.

Πριν από τα τσουνάμι, ο Σαμίν διήγε τη συνήθη ζωή ενός Σιναλέζου γιατρού. Από
τις 8 το πρωί έως τις 4 το απόγευμα εργαζόταν για το υπουργείο Υγείας, από τις
4 το απόγευμα έως τις 12 τα μεσάνυχτα εργαζόταν στο μικρό ιδιωτικό του
ιατρείο, μέσα στο ίδιο του το σπίτι. Το ωράριό του δεν έχει αλλάξει. Αλλά
αφιερώνει πλέον τις περισσότερες ώρες του στους άστεγους.

Τα φάρμακα

Τετάρτη πρωί και ο Σαμίν αναθέτει σε έναν συνάδελφό του, τον δρ Σενάκα
Βεραγκόντα, να επισκεφθεί μαζί με μια κινητή κλινική – ένα τζιπ φορτωμένο με
φάρμακα, καθώς και έναν φαρμακοποιό υπεύθυνο για τη διανομή τους – αρκετούς
καταυλισμούς κοντά στο Ποτουβίλ. Στον πρώτο, σε έναν βουδιστικό ναό, ο
Βεραγκόντα κάθεται σε ένα σκληρό, ξύλινο τραπέζι κάτω από ένα δένδρο και
περίπου 20 ασθενείς, κυρίως γυναίκες, στήνονται στην ουρά για να τον
συμβουλευτούν. Κάποιες έχουν πονόλαιμο και βήχα, άλλες χρειάζονται φάρμακα για
χρόνια προβλήματα – υπέρταση, διαβήτη… Ο Βεραγκόντα ανακοινώνει πως όποιος
ταλαιπωρείται από πυρετό για περισσότερες από τρεις ημέρες, θα θεωρείται
αυτομάτως, χωρίς να εξετάζεται, πως έχει προσβληθεί από ελονοσία.

Λίγες ώρες αργότερα, ο Σαμίν ξεκινά μαζί με έναν άλλο συνάδελφό του για έναν
καταυλισμό στο Κομαρί, μια αποικία σκηνών με περίπου 1.500 «ενοίκους». Τα
παιδιά τούς χαμογελούν και δείχνουν χαρούμενα. Οι περισσότεροι ενήλικοι ωστόσο
δείχνουν κουρασμένοι. Ο Σαμίν ανησυχεί για τις εγκύους και μαλώνει διακριτικά
μια ομάδα από μαίες, επειδή δεν παρακολουθούν όπως θα έπρεπε την πίεσή τους
και δεν τους χορηγούν σκευάσματα σιδήρου. Πριν φύγουν, επιθεωρεί τις τέσσερις
τουαλέτες που έχει στήσει κάποια ομάδα αρωγής. Είναι πεντακάθαρες και χαμογελά
ικανοποιημένος μέχρι που μαθαίνει πως «δεν έχουν χρησιμοποιηθεί καθόλου».
Γιατί; Οι Σιναλέζοι που ζουν στις ακτές, του λένε, προτιμούν την παραλία ή
τους θάμνους. Βοηθά ή όχι αυτό στη μάχη που δίδεται ενάντια στις επιδημίες; Το
ερώτημα παραμένει ανοικτό…

ΒΟΗΘΕΙΑ

Δεν έχουν καλυφθεί οι ανάγκες

TO ΥΨΟΣ της βοήθειας που έχει υποσχεθεί η διεθνής κοινότητα –
κυβερνήσεις, ομάδες αρωγής, ιδιώτες, επιχειρήσεις και διεθνείς οργανισμοί –
στα θύματα του τσουνάμι σε ολόκληρη τη Νοτιοανατολική Ασία ξεπερνά τα επτά
δισεκατομμύρια ευρώ. Σύμφωνα ωστόσο με την Υπηρεσία Συντονισμού Ανθρωπιστικών
Υποθέσεων του ΟΗΕ, οι διάφοροι δωρητές έχουν καλύψει με τις προσφορές τους
μέχρι σήμερα μόνο τα 739 από τα 977 εκατομμύρια που απαιτούνται, προκειμένου
να καλυφθούν οι στοιχειώδεις ανάγκες των θυμάτων το επόμενο εξάμηνο.