ΣE ΠPΩTO ENIKO Γενιά χωρίς όνομα…

«Ο πατέρας σου είχε γυναίκα, σπίτι και σταθερή δουλειά. Εσύ έχεις δόσεις
δανείων και φόβο για δέσμευση», απαντούσε τις προάλλες ένας νεαρός Αμερικανός
σε ρεπορτάζ του Village Voice για τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν
οι μετανάστες τρίτης γενιάς στην Αμερική.

Το αμερικανικό όνειρο πετάει, γλιστρά μέσ’ απ’ τα χέρια τους, το έχει βάλει
στα πόδια. Και το ευρωπαϊκό δεν πάει πίσω, όμως… Όσο για το ελληνικό – αν
υπήρξε ποτέ – αυτό έχει κάνει φτερά. Τουλάχιστον για τους νέους ανθρώπους, που
προσπαθούν να σταθούν στα πόδια τους μόνο με τις ικανότητές τους, πάει, έφυγε.

Μια γενιά χωρίς όνομα – πού να προλάβει να το βρει όταν τρέχει απ’ το πρωί ώς
το βράδυ, συχνά χωρίς αντίκρυσμα, για τις σπουδές, για τη δουλειά, για όλα, μα
με μια αίσθηση πως όλα αυτά είναι μάταια. Μια γενιά διπρόσωπη, διχασμένη. H
μια πλευρά της αγωνίζεται και η άλλη το μόνο που ξέρει είναι να «φτιάχνεται»
με τη διασκέδαση και την υπέρτατη εμπειρία της κατανάλωσης και όλων των μέσων
που μπορούν να της προσφέρουν μια «άνετη» ζωή – χωρίς να διευκρινίζεται ποτέ
τι σημαίνει αυτό και πού μπαίνουν τα όρια.

Τι άλλο της μένει να κάνει, αφού οι -ισμοί με κεφαλαία γράμματα μας τελείωσαν;
Τώρα έχουμε άλλους -ισμούς, με μικρά γραμματάκια: καταναλωτισμούς,
ωχαδερφισμούς, εγωισμούς. Ο τελευταίος μπορεί και να είναι με κεφαλαία… H
αποθέωση του μίζερου εγώ…

Και μην ακούσω πάλι τα περί ελαφρότητας της νέας γενιάς, μην ακούσω «εμείς
στην ηλικία σας είχαμε ιδανικά», γιατί δεν ξέρετε πως η αλήθεια που ζούμε
πονάει. Δώστε μας λοιπόν ένα ωραίο ψέμα, έναν -ισμό με κεφαλαία, και θα
δείτε…