ΣE ΠPΩTO ENIKO Έγκλημα και τιμωρία

Και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς Πουκέτ; Ο εξωτισμός ήταν μία κάποια λύσις για τα
αδιέξοδα του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Ανάμεσα στον ευφορικό ζωγράφο Γκογκέν και
τον καταθλιπτικό συγγραφέα Ουελμπέκ, μέχρι πρότινος, προτιμούσα τον κολορίστα
της Ταϊτής. Δυστυχώς η επικαιρότητα με υποχρεώνει να δώσω βάση στις προφητείες
του πεσιμιστή συγγραφέα της «Πλατφόρμας», ο οποίος προ ετών κατηγορήθηκε ως
απολογητής του σεξοτουρισμού στα νησιά της Νοτιοανατολικής Ασίας. Κακώς, κατά
τη γνώμη μου, αφού στο φινάλε του βιβλίου ο Ουελμπέκ «τιμωρεί» τους Δυτικούς
καλοπληρωτές των εξωτικών πορνείων με μια άνευ προηγουμένου τρομοκρατική
ενέργεια. Όπου ο μπρούτος μουσουλμάνος και ο νευρωτικός Ευρωπαίος αναλαμβάνουν
εξ αδιαιρέτου την ευθύνη για τα χάλια του σύγχρονου κόσμου.

Το συμπέρασμα είναι άκρως πολιτικό και ουδεμία σχέση έχει με τη μεταφυσική
παλινδρόμηση που προξένησε η πρόσφατη φυσική καταστροφή στον Ινδικό.

Μπανάλ ή όχι, το παραμύθι ότι η φύση (ή ο Θεός) τιμωρεί όταν ο άνθρωπος χάνει
το μέτρο, βγήκε πάλι στην επιφάνεια ενώ παλιές – παμπάλαιες φοβίες άρχισαν
κιόλας να υποτροπιάζουν, ενοχοποιώντας συλλήβδην κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα.

Δεν χρειαζόμουν το τσουνάμι για να καταλάβω ότι η απόλυτη, η γενικευμένη
ακινησία κοντεύει να γίνει η πιο δημοφιλής ηθική αξία του ανατέλλοντος αιώνος.
Το βλέπω, το αισθάνομαι, σχεδόν το υφίσταμαι στη μικροκλίμακα που μου
αναλογεί. Όποιος κάθεται στ’ αυγά του περνάει καλά και οι άλλοι σαφώς καλύτερα.