ΣE ΠPΩTO ENIKO Mεθεορταστικό σύνδρομο…

Μάλλον θα είναι το μεθεορταστικό σύνδρομο. Μια «ψυχολογία», που λένε, από το
καλημέρα σας, λες και μου φταίνε τα μόρια του αέρα που αναπνέω, λες και το
σώμα μου γίνεται ξαφνικά στενό και άβολο και επίτηδες το κάνει και εμποδίζει
την ανάσα να φθάσει στο βάθος των πνευμόνων. Ξέρω από τέτοια σύνδρομα. Συνήθως
εμφανίζονται στο μέσον του χειμώνα και να δεις (δεν το βγάζεις απ’ το μυαλό
μου) έχει άμεση σχέση με την κατανάλωση ποσότητας κρέμας γάλακτος σε συνδυασμό
με ατέλειωτες ώρες τηλεθέασης (και μάλιστα με πιτζάμες). Είναι και που δεν
λέει να κλείσει με τίποτα η φούστα και πρέπει να το αποφασίσω εδώ και τώρα,
και αυτές οι αποφάσεις – μέρες που είναι -δεν είναι εύκολο πράγμα, πιο απλό
μου φαίνεται να πάρω το ψαλίδι και να κάνω τη φούστα λωρίδες, γιατί
τουλάχιστον αυτό έχει έναν ψιλοηρωισμό μέσα του, μια εκτόνωση, και πάντα
ύστερα από μια τέτοια γενναία πράξη, δε μπορεί, κάτι θα αλλάξει.

Το χειρότερο είναι αυτή η βουβαμάρα μπροστά στον καθρέφτη. Αυτή η «λασπωμένη»
διάθεση που σε ακολουθεί και στο Μετρό και βλέπεις τα πρόσωπα να σε κοιτούν
εχθρικά ή με μια καρτερική θλίψη, που είναι χειρότερη και από έναν καβγά με
ταξιτζή. Ούτε η σκέψη της άνοιξης δεν σώζει. Ακόμη κι αυτή φανερώνεται σαν μια
ρουτινιάρικη διαδικασία διαδοχής εποχών που φεύγουν γρήγορα, συντομεύοντας την
παραμονή σου στα εγκόσμια.

Δεν το κάνω επίτηδες – ουδέποτε το έκανα – αλλά σε κάτι τέτοιες φάσεις,
έρχεται και η κατάλληλη ατάκα από ένα άσχετο βιβλίο, λες και επικοινωνείς
μυστικά με ένα σύμπαν που συνωμοτεί να σε ρίξει (σόρι Πάολο). Ιδού, λοιπόν,
πού έπεσε το μάτι μου σήμερα το πρωί, ξεφυλλίζοντας το εξαιρετικό «H τυραννία
της υγείας» (Εκδόσεις Πολύτροπον) σελ. 234: «Συναντάς επίσης ένα σωρό
δυστυχισμένους ανθρώπους, και τα απογεύματα της Παρασκευής πράγματι θα
συμφωνούσες πρόθυμα με τον Η. D. Thoreau ότι πολλοί άνθρωποι, αν όχι οι
περισσότεροι, ζουν μια ζωή ήσυχης απελπισίας». Εγώ πάντως άρχισα σήμερα
φρουτοφαγία…