Διαστάσεις Σε κάτι ξεχασμένους καταυλισμούς

Ο Χασίμ Χαλίλ Οσμάν ρίχνει μια ματιά έξω από το μισοκατεστραμμένο καλύβι
του. Πάει καιρός που περιμένει βοήθεια. Μάταια. Ο Οσμάν μένει στο Σουδάν. Όχι
όμως στο «σύνηθες ύποπτο» Νταρφούρ, αλλά σε κάτι ξεχασμένους καταυλισμούς στα
περίχωρα του Χαρτούμ.

Σε παραπήγματα. Συνολικά 250.000 άνθρωποι έχουν μείνει άστεγοι στα περίχωρα του Χαρτούμ. Περιμένουν εκεί ξεχασμένοι…

Είναι ένας από τους εκατοντάδες χιλιάδες Σουδανούς που έχουν εγκαταλείψει το
νότιο και το δυτικό τμήμα της χώρας εξαιτίας των συρράξεων αλλά και το
ανατολικό εξαιτίας της απόλυτης ένδειας, αναζητώντας καταφύγιο στην
πρωτεύουσα. Σπάνια ωστόσο εμφανίζεται κάποια ομάδα αρωγής σε αυτούς τους
καταυλισμούς εκτοπισμένων.

Ο Οσμάν έφτασε στο Χαρτούμ αναζητώντας πόσιμο νερό, ηλεκτρικό και μια δουλειά.
Δεν βρήκε τίποτε από αυτά. Το κέντρο ήταν εξαρχής απαγορευμένη ζώνη εξαιτίας
της ανεργίας, των υψηλών ενοικίων και του ρατσισμού εναντίον των μη αραβικών
φυλών. Κατέληξε λοιπόν στο Μάγιο, σε απόσταση μιας ώρας με το αυτοκίνητο έξω
από την πόλη. Ένα πρωινό, η σκληρή του ζωή έγινε ακόμα σκληρότερη: μπουλντόζες
κατεδάφισαν την αυτοσχέδια κατοικία του. «Νόμιζα ότι είχε έρθει το τέλος του
κόσμου», λέει. Δεν ήταν ο μόνος. Όλοι οι κάτοικοι της περιοχής την ίδια
ιστορία αφηγούνται – κυβερνητικοί αξιωματούχοι εξοπλισμένοι με μπουλντόζες
κατεδαφίζουν τα σπίτια τους με το επιχείρημα πως είναι παράνομα.

H κυβέρνηση του Χαρτούμ υποστηρίζει ότι τα οικήματα αυτά παραβιάζουν τους
κανόνες ασφαλείας και υγιεινής, ότι πρέπει να κατεδαφιστούν ώστε να χτιστούν
καινούργια από το μηδέν. Ουδείς όμως έχει προειδοποιήσει τον Οσμάν και τους
υπόλοιπους μέχρι τώρα. Πέντε μήνες μετά, ζουν ακόμη μέσα στα απομεινάρια της
ζωής τους. Συνολικά, 250.000 άνθρωποι έχουν μείνει άστεγοι στα περίχωρα του
Χαρτούμ εξαιτίας αυτής της πολιτικής των κατεδαφίσεων. Περιμένουν εκεί
ξεχασμένοι.

H ένοπλη διαμάχη στο Νταρφούρ, στα δυτικά, η οποία ξέσπασε στις αρχές του
2003, έχει προσελκύσει πολλές ανθρωπιστικές οργανώσεις, οι περισσότερες ωστόσο
παρακάμπτουν το Χαρτούμ και πηγαίνουν κατευθείαν στο Νταρφούρ. Πολλοί δωρητές,
όπως η E.E., αρνούνται να προσφέρουν οικονομική βοήθεια στο βόρειο Σουδάν έως
ότου υπογραφεί στον Νότο ειρηνευτική συμφωνία που θα τερματίσει περισσότερες
από δύο δεκαετίες εμφυλίου. Οι περισσότεροι εκτοπισμένοι Σουδανοί προτιμούν να
μετεγκατασταθούν στον Βορρά παρά να βρεθούν εκτός χώρας, όπου θα καταγράφονταν
ως πρόσφυγες υπό την αιγίδα αρμόδιων οργανισμών. Στο Χαρτούμ, οι ελπίδες τους
είναι μηδαμινές. Με τη συρροή εκτοπισμένων, κυρίως από τον Νότο, ο πληθυσμός
της πόλης έχει διπλασιαστεί. Μετά την υπογραφή της ειρηνευτικής συμφωνίας,
αρκετοί από αυτούς μπορεί να επιστρέψουν στις γενέτειρές τους. Εκεί όμως θα
αντιμετωπίσουν ακόμα έναν κίνδυνο: τις νάρκες. Σύμφωνα με τους ειδικούς, θα
χρειαστούν χρόνια προτού αυτές απομακρυνθούν, διότι καμία από τις
αντιμαχόμενες πλευρές δεν δίνει τους χάρτες με τα ναρκοπέδια.