«Πέντε χρόνια ψάχνω για δουλειά»

«Εδώ και μία πενταετία ψάχνω συνέχεια για δουλειά. Οι εργοδότες δύσκολα με
προσλαμβάνουν επειδή, λένε, είμαι μεγάλος σε ηλικία. Ζήτημα είναι αν κάνω κάθε
χρόνο 50-60 μεροκάματα. Κάθε μέρα πηγαίνω στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη του
Περάματος, μήπως κάνω ένα μεροκάματο. Και αύριο εκεί θα ψάξω…»

Νικόλαος Πάκος. Το 8ωρο της εργασίας του έχει αντικατασταθεί από 8 ωρες αναζήτησης δουλειάς από πόρτα σε πόρτα

Ο 58χρονος ελασματουργός κ. Νικόλαος Πάκος είναι ένας από τους περίπου 276.000
μακροχρονίως ανέργους στην Ελλάδα, οι οποίοι καθημερινά ζουν με το άγχος και
την αγωνία αν θα βρουν δουλειά. Το οκτάωρο της εργασίας γι’ αυτούς έχει
αντικατασταθεί από οκτώ ώρες αναζήτησης δουλειάς από εργοδότη σε εργοδότη.
Δεκάδες είναι τα τηλεφωνήματα που κάνουν απαντώντας σε αγγελίες και ρωτώντας
αν μπορούν να εργαστούν. Για τους περισσότερους, όμως, αυτή η αδιάκοπη
αναζήτηση σπανίως έχει αποτέλεσμα. Την ίδια στιγμή, εκτός από το άγχος,
έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι και με τα οικονομικά προβλήματα στο σπίτι τους
που μέρα με τη μέρα συσσωρεύονται, αφού σταθερό εισόδημα δεν έχουν.

«Ζούμε μόνο με δανεικά»

«Τον περασμένο Σεπτέμβριο, με απέλυσαν από τα Ναυπηγεία Ελευσίνας όπου ύστερα
από πολύ καιρό στην ανεργία βρήκα δουλειά για περίπου 1½ χρόνο. Και αυτό, παρά
το γεγονός ότι είχα πάθει έμφραγμα και γνώριζαν πως έχω αμιάντωση. Από τότε,
έχω κάνει δέκα μεροκάματα όλα κι όλα», λέει στα «NEA» ο κ. Πάκος. Και
συνεχίζει: «Είκοσι πέντε χρόνια συνολικά δουλεύω στη Ζώνη του Περάματος, αλλά
τα τελευταία χρόνια είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρω δουλειά όπως και πολλοί
άλλοι στην ηλικία μου». Λόγω ηλικίας, όπως λέει, δεν μπορεί εύκολα να
απομακρυνθεί από την επισκευή βαποριών, δουλειά που κάνει είκοσι πέντε χρόνια
τώρα, και να κάνει κάτι άλλο.

Έχει «χτυπήσει κι άλλες πόρτες», στην προσπάθειά του να βρει κάτι πιο μόνιμο,
που θα του παρέχει σταθερό μεροκάματο και ένσημα.

H καθημερινή διαδρομή του είναι από το σπίτι του στο Κερατσίνι, στο Πέραμα,
στους μικροεργολάβους των επισκευών και τις περισσότερες φορές ξανά πίσω, αφού
δεν έχει βρει δουλειά. Εκεί, τον περιμένει ένα… βουνό προβλημάτων. «Ευτυχώς,
έχουμε δικό μας σπίτι. Και πάλι, όμως, μόνο με δανεικά και με συνεχή οικονομία
βγαίνουμε…».

Παρόμοια προβλήματα αντιμετωπίζει και ο 58χρονος ηλεκτροσυγκολλητής κ.
Θεόδωρος Αναστασιάδης, που εργάζεται επίσης αρκετά χρόνια στη Ζώνη του
Περάματος.

Έχει προσπαθήσει, κι αυτός, να βρει μία δουλειά έξω από τη Ζώνη, αλλά…
μάταια. H ηλικία είναι πάντα το εμπόδιο. «Πολλές φορές, που ψάχνω σε αγγελίες
για δουλειά, κρύβω μερικά χρόνια μήπως και με πάρουν. Τους λέω πως είμαι 49
ετών, αντί για 58, αλλά η απάντησή τους είναι πάντοτε αρνητική».

Λύση, τονίζουν οι δύο μακροχρονίως άνεργοι, θα ήταν η Πολιτεία να φροντίσει με
ειδικά προγράμματα απασχόλησης τους μεγάλης ηλικίας μακροχρονίως ανέργους.
Κάτι που δεν έχει γίνει έως τώρα, όπως προσθέτουν.

Τα «πρωτεία» στην Ευρώπη

«TA ΠΡΩΤΕΙΑ» στη μακροχρόνια ανεργία, μαζί με την Ιταλία, κατέχει η Ελλάδα
στην Ευρώπη. Τα τελευταία στοιχεία της Eurostat του 2003, δείχνουν ότι η χώρα
μας έχει ουσιαστικά το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό μακροχρόνια ανέργων 5,1% μετά
την Ιταλία με 5,3%. Την ίδια στιγμή, ο ευρωπαϊκός μέσος όρος της μακροχρόνιας
ανεργίας βρίσκεται σε αρκετά χαμηλότερα επίπεδα, στο 3%.

Κάθε άλλο παρά ενθαρρυντική εξάλλου είναι και η πορεία της μακροχρόνιας
ανεργίας στην Ελλάδα από το 1993 και μετά, όπως δείχνουν τα στατιστικά της
Ευρωπαϊκής Ένωσης. H ανεργία παρουσιάζει σταθερή άνοδο και μόνο τις χρονιές
2000 και 2001 παρουσίασε μικρή πτώση.

Οι μακροχρόνια άνεργοι, δηλαδή όσοι παραμένουν άνεργοι για περισσότερο από 12
μήνες και δεν καταφέρνουν να βρουν δουλειά, υπολογίζονται από τον ΟΑΕΔ σε
περίπου 276.000 στην Ελλάδα και αποτελούν το 56,1% του συνόλου των ανέργων.