Γονείς μόνοι ψάχνουν στήριξη

Στην προνοιακή πολιτική επιμένει το κράτος προσφέροντας στους μόνους γονείς
πενιχρά επιδόματα, παρ’ όλο που ο αριθμός των μονογονεϊκών οικογενειών στην
Ελλάδα έχει τριπλασιαστεί μέσα σε μία δεκαετία.

Τόνια Ζήνδρου. «Ουδέποτε το ελληνικό κράτος με ρώτησε αν μεγαλώνω μόνη μου την κόρη μου ή αν είμαι παντρεμένη»

Την ίδια ώρα χώρες-μέλη της E. E. των 15, εκτός από τις οικονομικές
ελαφρύνσεις, έχουν κάνει ένα βήμα παραπέρα με προγράμματα ένταξης των μόνων
μητέρων στην αγορά εργασίας.

Σύμφωνα με την απογραφή της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, το 1991 πάνω από
160.000 οικογένειες αποτελούνταν από έναν μόνο γονέα. Το 2001, ο αντίστοιχος
αριθμός των μόνων γονέων εκτινάχθηκε στις 341.077 εκ των οποίων το 56% δηλώνει
πως δεν έχει σταθερή δουλειά.

Και ενώ στη χώρα μας οι μόνοι γονείς απολαμβάνουν ελάχιστα «προνόμια» αλλά και
υποστήριξη ώστε να ενταχθούν και πάλι στην αγορά εργασίας, το βρετανικό κράτος
για παράδειγμα προσφέρει 30 ευρώ την εβδομάδα ως «δέλεαρ» στις μόνες μητέρες
προκειμένου να τις ενθαρρύνουν να βρουν δουλειά (!). «Το μόνο που μου δίνει το
ελληνικό κράτος είναι το επίδομα παιδιού. Άλλωστε ουδέποτε με ρώτησε κανείς αν
μεγαλώνω μόνη μου την κόρη μου ή αν είμαι παντρεμένη. Είναι σαν να μην τους
περνά καν από το μυαλό τους», τονίζει η αρχηγός μονογενεϊκής οικογένειας κ.
Τόνια Ζήνδρου.

«Δουλεύω περισσότερο»

Ωστόσο, όπως η ίδια εξηγεί, βρήκε τον τρόπο να τα βγάλει πέρα μόνη της. Για
παράδειγμα δουλεύει περισσότερες ώρες την εβδομάδα χωρίς να παίρνει ρεπό.
«Είναι μεγάλη αυτοθυσία να μεγαλώνει μία γυναίκα μόνη το παιδί της, δεν
μετανιώνω όμως λεπτό. Και πάλι το ίδιο θα έκανα», συμπληρώνει η κ. Ζήνδρου,
οπτικός.

Και συνεχίζει: «Ακόμα χειρότερο όμως είναι πως η εικόνα της μόνης μητέρας
συνεχίζει να σοκάρει. Όταν έψαχνα να βρω διαμέρισμα, διαπίστωσα με έκπληξη πως
οι σπιτονοικοκύρηδες ήταν επιφυλακτικοί απέναντί μου. Προφανώς αμφέβαλαν για
το αν θα μπορούσα να αντεπεξέλθω οικονομικά. Τελικά, έπαψα να δίνω
λεπτομέρειες αναφορικά με τον ποιον θα συγκατοικήσω και έτσι κατάφερα να
νοικιάσω το σπίτι μου».

Ενώ τα περισσότερα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης προσφέρουν «πλούσια» επιδόματα,
στη χώρα μας οι παροχές μετά βίας καλύπτουν το κόστος ανατροφής ενός παιδιού.
Συγκεκριμένα οι Ελληνίδες μόνες μητέρες δικαιούνται 44 ευρώ για κάθε παιδί,
ενώ από την Πρόνοια έχουν το δικαίωμα να λάβουν άλλα 106 ευρώ. Και στις δύο
περιπτώσεις, το εισόδημά τους δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 294 ευρώ τον μήνα
(!).

Γενναία βοήθεια

Στον αντίποδα βρίσκονται χώρες όπως η Γαλλία και η Γερμανία που παρέχουν στους
μόνους γονείς οικονομική βοήθεια που ξεπερνά τα 400, ακόμα και τα 500 ευρώ.

Μάλιστα οι παροχές που δίνει το ελληνικό κράτος δεν αφορούν αποκλειστικά τις
μονογονεϊκές οικογένειες, αλλά προορίζονται «για την οικονομική στήριξη
συγκεκριμένων ομάδων με αυξημένες δαπάνες ανατροφής των παιδιών». «Αν μία
μητέρα φιλοξενείται σε ένα συγγενικό σπίτι, όπου και το εισόδημα είναι πάνω
από 300 ευρώ τον μήνα, τότε δεν δικαιούται τις προβλεπόμενες χρηματικές
παροχές, ακόμα και αν η ίδια είναι ουσιαστικά άπορη. Το γεγονός αυτό
καταδεικνύει πως ουσιαστικά δεν υπάρχει συγκεκριμένη πολιτική που να
αναφέρεται αποκλειστικά στις μονογονεϊκές οικογένειες», λέει η γενική
γραμματέας του Πανελληνίου Συλλόγου Μονογονεϊκών Οικογενειών.

ΣΤΗΝ E.E.

Παρέχουν και χρήματα για τη φύλαξη παιδιών

ΣΕ ΑΡΚΕΤΕΣ ευρωπαϊκές χώρες, όπως στην Αγγλία και την Ολλανδία, οι
ρυθμίσεις που αφορούν τις μονογονεϊκες οικογένειες έχουν «ξεφύγει» από τον
προνοιακό χαρακτήρα. Ο στόχος τους στην πραγματικότητα είναι να λύσουν τα
πρακτικά προβλήματα των γονέων ώστε να ενταχθούν στην αγορά εργασίας –
παρέχουν χρήματα για τη φύλαξη των παιδιών κτλ. Στη χώρα μας έχουν γίνει
ελάχιστα βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση: για παράδειγμα, οι άγαμες μητέρες
μοριοδοτούνται με 5 επιπλέον μόρια για κάθε παιδί. Ακόμη, τρέχουν προγράμματα
κατάρτισης των γυναικών. «H βραδύτερη πορεία του εκσυγχρονισμού στην χώρα μας
αντανακλάται στο προνοιακό μας σύστημα. Μπορεί κατά καιρούς να τρέχουν
προγράμματα για την προώθηση της γυναικείας απασχόλησης, παρ’ όλα αυτά δεν
είναι οργανωμένα και αποφέρουν συνήθως μηδαμινά αποτελέσματα», λέει στα «NEA»,
η κοινωνιολόγος – ερευνήτρια στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών (EKKE), κ.
Λάουρα Αλιπράντη – Μαράτου.