ΣE ΠPΩTO ENIKO …τότε, τα έχεις «όλα»!

«Θέλω τα πάντα!», «Τα θέλω όλα»!, «Απόλαυση είναι να έχεις τα πάντα!»,
κραυγάζουν εδώ και καιρό οι γιορτινές διαφημίσεις, ζητώντας νέα κινητά, νέα
αυτοκίνητα, νέα καλλυντικά και ρούχα – κι άλλα κινητά, κι άλλα αυτοκίνητα, κι
άλλα καλλυντικά και ρούχα! Ηλίθια χαμόγελα, κοιμισμένες φάτσες και ακίνητα
σώματα πάνε πακέτο μαζί με τα απειλητικά… τσουνάμι της υπερπροσφοράς.

Παντού γύρω μου ζω τον θρίαμβο της ποσότητας, εις βάρος της ποιότητας (στα
«αγαθά», στα λόγια, στις κινήσεις). Και θυμώνω με τη σπατάλη του νου και του
χρόνου. Με το μάτι και το αυτί, που δεν μαθαίνει να επιλέγει, να κρίνει, να
διαφοροποιείται. Με την απουσία «αντίβαρων» και αντίστασης στο ρεύμα που σε
σπρώχνει ορμητικά και σε καταπίνει γλυκά. Με εμάς τους ίδιους, που γλιστράμε
όλο και πιο βαθιά στη γοητευτική παγίδα. Που αισθανόμαστε άβολα που ο γείτονας
πήρε νέα αστραφτερή λιμουζίνα ή που δεν έχουμε αλλάξει εδώ και ένα χρόνο το
μοντέλο του κινητού μας (άντε μετά να μιλήσεις πειστικά στον απόγονό σου για
την αριστοκρατία του πνεύματος και όχι του πλούτου!).

Ο σπάνιος φίλος, χωριατόπαιδο έξω από την Πάτρα, που δούλεψε μπάρμαν στην
Αγγλία, για να σπουδάσει τη δύσκολη επιστήμη που διάλεξε, φαντάζει σαν τη μύγα
μες στο γάλα σε αυτήν την κοινωνία της μαζικής καταναλωτικής υστερίας, αλλά
καταφέρνει πάντα – σαν σκωτσέζικο ντους – να με γυρνά πίσω στην (αληθινή)
πραγματικότητα, στα λίγα σημαντικά πράγματα τούτης της ζωής: στην απλή και
υγιεινή διατροφή της παράδοσης, στην εντατική καθημερινή άσκηση του σώματος,
στη μόνη αξιόλογη επένδυση (αυτή της καλής παιδείας), στα ταξίδια σε
πολιτισμούς-ορόσημα… Ναι, τότε τα έχεις «όλα»!