[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

TH ΖΩΗ ΜΑΣ διεκδικούν πολλοί ρόλοι. Το ζήτημα είναι ποιοι τους
μοιράζουν και πώς. Τι σου δίνουν, τι σου παίρνουν. Τι διεκδικείς, τι κρατάς
και τι αφήνεις.

Στα ελληνικά πράγματα αυτό το δούναι και λαβείν είναι μια «υπόγεια» διαπλοκή.
Το θέαμα στήνεται αποσπασματικά, το δράμα αναπτύσσεται αυτοσχεδιαστικά, οι
ρόλοι, συχνά, μοιράζονται ερήμην… Σ’ ένα σκηνικό όπου βάζει στο προσκήνιο
μια λάιφ στάιλ ευδαιμονία, έναν γκλόσι νεωτερισμό, περιθωριοποιώντας σε άκρα
και βάθος σκηνής αδικίες, συμφέροντα και μιζέριες, τα επεισόδια εκτυλίσσονται
μέσα από μία επικαιρότητα που διαμορφώνεται κωμικοτραγικά.

Λίγο πριν κλείσει ο κύκλος του 2004 και την ώρα που ο υπουργός Οικονομίας
προανήγγειλε καμουφλαρισμένα τη διετή περίοδο λιτότητας, εκατοντάδες κομπάρσοι
χρέωναν σε τέσσερις δόσεις της πιστωτικής τους κάρτας τη χριστουγεννιάτικη
γαλοπούλα. Την ίδια ώρα, η ανελέητη εικόνα των τσαλαπατημένων συνταξιούχων,
που διεκδικούσαν τα αναδρομικά τους, συνέπεσε με τη δημοσιοποίηση των
στοιχείων της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας. Ιλιγγιώδεις οι ανατιμήσεις
φθάνουν, την τελευταία διετία, στο 52% σε 62 προϊόντα και υπηρεσίες, ενώ οι
αυξήσεις των μισθών ήταν μόλις 10,8% και η ανεργία ευθέως ανάλογη. Στη
σημερινή Ελλάδα, η οποία έχει το υψηλότερο χρέος και το χαμηλότερο κατά
κεφαλήν εισόδημα μεταξύ των μελών τής ευρωζώνης, το ακριβοπληρωμένο κέφι των
Νεοελλήνων στα νυχτερινά μαγαζιά εκμαυλίζει. Όλα είναι στυλ. Ένα θέαμα που
παράγει και αναπαράγεται στις γκρίζες ζώνες της παραπαιδείας, του
παραεμπορίου, της παραπληροφόρησης, της παραοικονομίας.

Αλλά η μείζων διαπλοκή εκκινεί από τη νοοτροπία εκείνων που κάνουν πολιτική,
χωρίς πολιτική δράση, μέσα από τηλεοπτικά παράθυρα, ρητορείες, νομιμοποιήσεις
αυθαιρεσιών και αυθαιρέτων. Για ποιο πολιτικό σύστημα μιλάμε, όταν όλα
κατατείνουν στην αξιοποίηση ενός κακού θεάματος, τηλεοπτικής αντίληψης;

Σε μία αρκετά θεατροποιημένη κοινωνία, υπάρχει ένα στοιχείο-μαϊμού, που μας
κάνει όλους θεατρίνους. Όταν έχεις να αντιπαλέψεις με τις ανεπάρκειες του
κράτους, να βρεις δουλειά, να κάνεις τέσσερις δουλειές, να πουλήσεις φύκια για
μεταξωτές κορδέλες, μοιραία γίνεσαι ηθοποιός του εαυτού σου.