EBEΛINA ΠAΠΟYΛIA «Στην Eλλάδα όλα με εκπτώσεις λειτουργούν»

«Οι χορευτές είμαστε λίγο αγαθιάρηδες», λέει η Εβελίνα Παπούλια. «Ψάχνουμε προς ένα μόνο μονοπάτι. Το θέατρο αντίθετα σου ανοίγει πολλούς δρόμους. Στην αρχή, λοιπόν, λίγο μπλέχτηκα – μπερδεύτηκα. Είπα “πρέπει να σταματήσω”. Και σταμάτησα ένα χρόνο. Μου έκανε πάρα πολύ καλό. Μπήκα στη διαδικασία να θυμηθώ εμένα – ποια είμαι εγώ. Και το έκανα περισσότερο για τη σχέση μου με το παιδί. Γιατί για το παιδί έπρεπε να είμαι εγώ, όχι “κάποια άλλη”»

Ουδεμία σχέση με τον Κάρολο Παπούλια! Απλή συνωνυμία. Φυσικό, μέρες που είναι,
με τον πρώην υπουργό και μέλλοντα Πρόεδρο στην επικαιρότητα, να είναι η πρώτη
ερώτηση στην Εβελίνα Παπούλια: Έχετε κάποια σχέση συγγενική;

Γελάμε. Ζει σε μια γερή, ωραία πολυκατοικία του ’30, στην περιοχή της Πλατείας
Αμερικής, εκεί κοντά που μεγάλωσε. Με την εξάχρονη κόρη της από τον ηθοποιό
Γιώργο Λιάντο, την Αφροδίτη, και τις τρεις γάτες της.

Άβαφη, ξανθή, με γαλάζια μάτια, με ένα καταπληκτικό σώμα κάθεται πλάι μου και
μου λέει πως ήταν στα έξι όταν είδε την «Κοπέλια» στην τηλεόραση και δήλωσε:
«Αυτό θα γίνω». Χορεύτρια. «Και η μαμά μου με πήγε σε σχολή χορού». Της
Νασούκας Χειμάρα πρώτα, της Άννας Πέτροβα μετά, όπου πέρασε «τα περισσότερα
και πιο ουσιαστικά» χρόνια της μαθητείας της. Από ‘κεί πήρε και τα πτυχία της
– χορεύτριας και καθηγήτριας χορού.

Διότι η Εβελίνα Παπούλια από χορεύτρια ξεκίνησε. Και πήγε μάλιστα για
μεταπτυχιακά στη Νέα Υόρκη. Όπου συνεργάστηκε και με επαγγελματικό θίασο χορού
– τον «Ομέγκα». «Επειδή πάντα ψάχνομαι, όταν πήγα στην Αμερική σκέφτηκα να
κάνω μια ακρόαση στη σχολή του Λι Στράσμπεργκ. Με δέχτηκαν. Εκεί το
ξεκαθάρισα. Το θέατρο μου άρεσε. Ο χορός άλλωστε έχει ημερομηνία λήξης. Και
δεν ένιωθα έτοιμη να μπω μετά στη διαδικασία να διδάξω». Τέσσερα χρόνια έμεινε
στη Νέα Υόρκη. Έπαιξε κιόλας. Σε «οφ οφ Μπρόντγουεϊ» θεατράκια.

Γυρίζει όταν δεν καταφέρνει να ανανεώσει την κάρτα παραμονής της. Πρώτη
παράστασή της, το «Ωραία μου κυρία» με την Αλίκη Βουγιουκλάκη σε σκηνοθεσία
Ρούλας Πατεράκη. Το 1993.

Έπαιξε από τότε αρκετούς ρόλους, με το μιούζικαλ να κυριαρχεί. H τηλεοπτική
σειρά «Δυο ξένοι» την εκτινάσσει και την καθιερώνει ως πρωταγωνίστρια. Έως και
Στρίντμπεργκ θα παίξει – «Παίζοντας με τη φωτιά» στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου»
με σκηνοθέτη τον B. Θεοδωρόπουλο.

Φέτος κάνει την έκπληξη. Παίζει τη Μάρθα – Ισαβέλλα στο έργο του Κασόνα «Τα
δέντρα πεθαίνουν όρθια» σε σκηνοθεσία Γιάννη Βούρου, πλάι στη Μάρθα Βούρτση
και στον ίδιο, στο «Βεάκη». Ζεστή, ανθρώπινη, μαλακή, τρυφερή, χαμηλών τόνων –
μια απρόσμενα γνήσια δραματική ενζενί. Ενώ παράλληλα ξαναπαίζει τη Σάλι
Μπόουλς στο «Καμπαρέ» που επαναλαμβάνεται, στο «Club 22», με διασκευασμένη
«προσαρμοσμένη» – πιο «καμπαρετίστικη» – την περσινή παράσταση του
Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη στο «Βεάκη», με τον Άκη Σακελλαρίου.

H επιτυχία σάς ανέδειξε. Σας έκανε και κακό όμως: σας κόλλησε τη «ρετσινιά»
του «τηλεοπτικού ηθοποιού» και χαράξατε ένα προφίλ δύσκολα αναστρέψιμο. Έτσι
δεν είναι;

«Δεν μπορώ όμως να έχω παράπονο. Μου χάρισε πολλά και μου χαρίζει ακόμα. Αν
μου έκανε κάποιο κακό, σε άλλο σημείο μπορώ να το τοποθετήσω: στην έννοια ποια
είμαι πραγματικά και πώς με βλέπουν οι άλλοι. Όχι τόσο στη δουλειά όσο στη ζωή
μου. Έχω βρεθεί σε νοσοκομείο κι ένα ασθενής ξαφνικά μου λέει: “Πες μου ένα
αστείο!”. Αισθάνθηκα αμήχανα. Ντράπηκα. Εννοώ ότι η προσωπικότητά μου μπορεί
να έχει ταυτιστεί με κάτι ελαφρύ».

Και η Μάρθα – Ισαβέλλα;

«Όταν πρωτοδιάβασα το έργο, ομολογώ ότι με συγκίνησε. “Το λικέρ της
γιαγιάς”… Μου ξύπνησε μνήμες δικές μου, παιδικές. Αυτό που εκτίμησα όμως
περισσότερο στο έργο είναι ότι δεν ασκεί σε κανένα επίπεδο ηθική βία. “Το
απόλυτο καλό”, ας πούμε. Αλλά όχι χωρίς άποψη. Μου άρεσε η “αύρα” του έργου.
Όσο για τον ρόλο, παρατήρησα ότι ωριμάζει μέσα στη ροή του έργου. Και επιπλέον
δεν μου δημιουργούσε στρες. Δεν θα χρειαζόταν να δίνω εγώ τον ρυθμό της
παράστασης. Σαν να είμαι στη θάλασσα, μέσα σε μια βάρκα, και με πηγαίνει το
ρεύμα πολύ ήρεμα και γλυκά.

Πάντα ώς τώρα μου έδιναν δυναμικούς ρόλους. Στην αρχή είπα στον Γιάννη τον
Βούρο: “Γιάννη, νομίζω ότι δίνεις τον ρόλο σε λάθος άνθρωπο. Αυτός είναι για
να τον παίξει η Πέγκυ Τρικαλιώτη”». Γελάει. «Αφού, όμως, μου τον έδωσε, έπρεπε
να τον ψάξω και να βρω δικά μου πράγματα. Και να ήθελα να του βάλω ένταση, ο
ρόλος από μόνος του θα μου έλεγε ότι είμαι σε λάθος κατεύθυνση».

«Καμπαρέ» και συγκρίσεις

Το «Καμπαρέ» ήταν πρόκληση για σας;

«Ναι, μεγάλη. Σπουδαίο μιούζικαλ. Και σπουδαία ταινία. Αλλά εμείς πήγαμε
“κόντρα” στην ταινία. Δεν θα μπορούσαμε άλλωστε να επιχειρήσουμε να
συγκριθούμε με την ταινία. Θα ήταν πολύ επικίνδυνο».

Και φέτος; H «προσαρμογή»;

«Κόψαμε πολύ τις πρόζες, εστιάσαμε στα νούμερα – σαν ένα σόου είναι.
Προσπαθήσαμε να εκμεταλλευτούμε τον χώρο του κλαμπ. Είναι μια παράσταση
αφαιρετική. Και η πλοκή του έργου περνάει σαν φλασιές στη μνήμη του Κρίστοφερ
– του ήρωα που είναι συγγραφέας».

INFO

«Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια» του Αλεσ. Κασόνα στο θέατρο «Βεάκη» (Στουρνάρη 32,
τηλ. 210-5223.522) και «Καμπαρέ» στο «Club 22» (Λεωφ. Βουλιαγμένης 22, τηλ. 210-9249.814).