[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΑΛΛΟΣ ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ φεύγει και οι απολογισμοί – οικονομικοί, πολιτικοί,
κοινωνικοί αλλά και προσωπικοί – είναι σε πρώτο πλάνο… Ένα είδος απολογισμού
είναι και όσα έγιναν στον πολιτιστικό χάρτη της χώρας τη χρονιά που μας
πέρασε. Όχι μόνο αυτά που αφορούν το παραγόμενο έργο των καλλιτεχνών, αλλά και
το καθημερινό, το δικό μας, του αφανούς Έλληνα. Από τα δημιουργήματα, δηλαδή,
σε όλες τις μορφές της τέχνης, μέχρι τη συμπεριφορά του καθημερινού πολίτη στα
κοινά, στην πολιτική ζωή, στη συνεύρεσή μας, στην καθημερινότητα, στις
προτιμήσεις μας και στα γούστα μας, στη στάση μας στα γεγονότα της ζωής…

Αν, λοιπόν, πολιτισμός είναι πρώτα απ’ όλα η καθαριότητα και η συμπεριφορά,
τότε, δυστυχώς, είμαστε πολύ κάτω από τη βάση. Αν πολιτισμός είναι το
ενδιαφέρον για τα κοινά του τόπου, αλλά και η ευαισθησία μας στο πρόβλημα και
στην ανάγκη του άλλου, να κοιτάμε αυτόν που μιλάμε στα μάτια, τότε μόλις που
πιάνουμε τη βάση – αν συγκριθούμε με τους εταίρους μας στην Ευρώπη. Αν
πολιτισμός είναι να μη γίνεσαι αρπακτικό που δεν χορταίνει με τίποτα, μα ούτε
και ευχαριστιέται με τίποτε, τότε καλύτερα ας μην κάνουμε λόγο για βαθμολογία.
Αν πολιτισμός είναι να παράγεις καλλιτεχνικό έργο που να αντέχει στον χρόνο,
να αφουγκράζεται την ανάσα του κόσμου και να επικοινωνεί με τον καθημερινό
άνθρωπο, τότε είμαστε λίγο πιο πάνω από το μηδέν. Αν πολιτισμός είναι να μη
μαϊμουδίζεις και να μην επιβραβεύεις το αδιάφορο ή αυτό που είναι του συρμού,
τότε δεν έχουν χαθεί όλα – βλέπε επιτυχία της ταινίας «Οι νύφες», την οποία
αγκάλιασαν 750.000 θεατές, πολλοί από τους οποίους είχαν χρόνια να πάνε
σινεμά, ορισμένες εγχώριες θεατρικές παραστάσεις, κάποια βιβλία λογοτεχνίας,
μα και ποιητικές συλλογές που επιμένουν να κυκλοφορούν σε πείσμα των καιρών…

Μα πάνω από όλα, αν πολιτισμός είναι να διαφυλάσσεις την αξιοπρέπειά σου, τα
ιδανικά σου, τα όνειρά σου, τότε «βοήθεια» γιατί χανόμαστε. Από ποιον; Από
εμάς τους ίδιους. Που όλο και λιγότερο βρίσκουμε τη δύναμη να αντισταθούμε
στην εικονική πραγματικότητα που μας σερβίρεται ως αληθινή ζωή.