ΣE ΠPΩTO ENIKO H δίψα για επιβεβαίωση

Στον πίνακα του σουρεαλιστή Μαγκρίτ, «Ο Γιος του Ανθρώπου», ένα μήλο αιωρείται
μπροστά στο πρόσωπο ενός άνδρα, καλύπτοντας τα χαρακτηριστικά του.

Ο άνδρας φοράει μαύρο καπέλο και παλτό, μέσα από το οποίο διακρίνονται αμυδρά
ένα λευκό πουκάμισο και μία γραβάτα. Θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε. Κοινή
ανθρώπινη μοίρα; H μοίρα όσων δεν είναι «επώνυμοι» – άραγε, πώς ακριβώς
ορίζεται ο «επώνυμος», προσδιορίζεται από τον αριθμό των προσώπων που τον
γνωρίζουν παγκοσμίως, από τα χρήματα που βγάζει, από το έργο του ή μήπως από
τη συχνότητα των τηλεοπτικών του εμφανίσεων;

Στην αριστερό τοίχο της γέφυρας της Κηφισίας στο ύψος τού ΟΤΕ στο Μαρούσι,
υπάρχει ένα μαυρογκρί γκράφιτι: ένας άνδρας με κολλαριστό κοστούμι, με πρόσωπο
χωρίς χαρακτηριστικά, σταυρωμένος.

Στην κορυφή του σταυρού, το σύμβολο του ευρώ. Θα μπορούσε να είναι
οποιοσδήποτε. Υποκριτικό ή έστω «πολυτελές»; Κάνουμε τα πάντα για να
αποκτήσουμε λεφτά, κατ’ αρχήν για να επιβιώσουμε και έπειτα για να ανεβάσουμε
το κοινωνικο-οικονομικό μας επίπεδο, να «επιπλεύσουμε», να γίνουμε γνωστοί,
και μετά γκρινιάζουμε για τις θυσίες που αναγκαζόμαστε να κάνουμε, για τη
φθορά που βιώνουμε καθημερινά και τους μικρούς θανάτους;

Δεν νομίζω. Είναι απλώς το αδιέξοδο που όλοι αντιμετωπίζουμε: πώς να ζεις
ευτυχισμένα σήμερα, γνωρίζοντας ότι θα πεθάνεις. Αυτό παλεύουμε όλοι, με
διαφόρους τρόπους. Αυτό επιδιώκουν και οι διψασμένοι για δημοσιότητα, τα
παιδιά των ριάλιτι, οι μαϊντανοί και τα «ψώνια». Δεν είναι μόνο για χρήματα
που τα κάνουν «όλα». «Υπάρχω», λένε κι αυτοί, «κοιτάξτε με, ξεχωρίστε με από
το πλήθος, αγαπήστε με ή μισήστε με, αλλά μη με λησμονάτε.

Υπάρχω». Όλοι αναζητούμε την επιβεβαίωση ότι υπάρχουμε. Εγώ απέκτησα τη δική
μου επιβεβαίωση, την Τρίτη βράδυ στο Μέγαρο Μουσικής, παρακολου-θώντας την
«αντανάκλαση» της δεύτερης συμφωνίας του Ραχμάνινοφ στο πρόσωπο της μαμάς μου.