[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

«ΜΑΘΕ TEXNH κι άσ’ τηνε κι αν πεινάσεις, πιάσ’ τηνε», αλλά η απειλή για
κατάργηση της «κρατικοδίαιτης τέχνης» από τη νέα κυβέρνηση έχει πανικοβάλει
τους πάντες – από όλες τις μορφές της τέχνης στον τόπο μας… Το θέμα όμως δεν
είναι καθόλου «άσπρο – μαύρο». Είναι καθαρά πολιτικό, συνειδησιακό, μα και
φιλότιμου. Να ξεκαθαρίσουμε από την αρχή ότι η επιχορήγηση της τέχνης σε μια
μικρή χώρα – και αγορά – όπως η Ελλάδα είναι απαραίτητη. Να ξεκαθαρίσουμε
επίσης ότι, ύστερα από 22 χρόνια επιχορήγησης των καλλιτεχνών, έχουμε φθάσει
σε πολλές, παρά πολλές, περιπτώσεις στο άλλο άκρο. Εκεί όπου το νόημα της
επιχορήγησης έχει γίνει «ντε φάκτο» και υποχρεωτική ενίσχυση. Με τη μετατροπή
πολλών δημιουργών σε δημοσίους υπαλλήλους. Όσον αφορά τον ελληνικό
κινηματογράφο, καλώς ενισχύεται από το υπουργείο Πολιτισμού – μέσω του EKK.
Κάτι που δεν αποτελεί καμία… παγκόσμια πρωτοτυπία – σε όλη την Ευρωπαϊκή
Ένωση το ίδιο ισχύει και μάλιστα με τριπλάσια ποσά. Αλλά από αυτό μέχρι τη
δημιουργία επετηρίδας – κάθε τρία χρόνια όλοι περνάνε από τον πάγκο τού…
πατέρα αφέντη: Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου – υπάρχει άβυσσος. Και η νέα
ηγεσία του ΥΠΠΟ, στο EKK πρέπει να στρέψει την προσοχή της αν θέλει να κάνει
κάτι ουσιαστικό και να δώσει νέα πνοή στον εγχώριο κινηματογράφο. Και όχι στο
Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης που έτσι κι αλλιώς δεν «παράγει έργο», δεν δημιουργεί
ελληνικές ταινίες – και από την άλλη κάνει μια χαρά τη δουλειά του, έχοντας
μετατρέψει τον θεσμό στην καλύτερη πολιτιστική εκδήλωση του τόπου.

Από την πλευρά τους, βέβαια, οι σκηνοθέτες μας – πολλοί, όχι όλοι – πρέπει να
σταματήσουν να νομίζουν – και να πιστεύουν – ότι είναι υπάλληλοι της
Πολιτείας, η οποία είναι υποχρεωμένη να τους πληρώνει και να τους… κολλάει
και τα ένσημα μέχρι να βγουν στη σύνταξη. Γι’ αυτό φθάνουν στο σημείο να
«ξεπετάνε» όπως όπως τα σενάρια, να τα κάνουν όλα μόνοι τους, με αποτέλεσμα να
έχουμε λίγα μαργαριτάρια και πολλές «πατάτες»… H αναμόρφωση του συστήματος
της οικονομικής ενίσχυσης της τέχνης δεν οδηγεί στην κατάργησή της… Υπάρχουν
λύσεις για διαφάνεια και ενίσχυση των πραγματικών ταλέντων.