ΣE ΠPΩTO ENIKO Δεν ιδρώνει το αυτί τους…

Είναι επτά το απόγευμα, ώρα που τα παιδιά βλέπουν λίγη (;) τηλεόραση. Τα
δωδεκάχρονα και δεκατετράχρονα, που είναι – ιδίως μετά το καλοκαιρινό Euro –
παθιασμένα με το ποδόσφαιρο, πετάνε τα μολύβια και στήνονται μπροστά στην
τηλεόραση, για να δουν τις ημερήσιες «αθλητικές» εκπομπές. Δύο «μάγκες»
εκφωνητές – με το τσιγαράκι στο χέρι – απαντούν στους θεατές που τηλεφωνούν,
με εκφράσεις τύπου «άντε ρε π…» και «τι λες, ρε μ…»! Σχολιάζουν, μάλιστα,
με γνήσιο «φίλαθλο πνεύμα» ότι η αντίπαλη ομάδα στο επόμενο παιχνίδι θα φάει
ένα «τόοοοσο…..», δίνοντας παραστατικά τις… διαστάσεις με τα χέρια!

Πριν από κάθε ματς, φροντίζουν να φτιάξουν «φιλική ατμόσφαιρα», ώστε ο
διαιτητής και οι παίκτες της άλλης ομάδας να δεχθούν στα σίγουρα τουλάχιστον
μερικές ντουζίνες μπουκάλια και κέρματα στο κεφάλι και μπόλικα τετραγωνικά
γρασίδι από τα ολυμπιακά γήπεδα να μυρίσουν σαν πασχαλινό αρνί από τα
καπνογόνα…

Τα ενθουσιώδη νεαρούδια της μπάλας ακούνε με θρησκευτική προσήλωση και έχουν
έτοιμα πρότυπα συμπεριφοράς, χούλιγκαν και βάλε… Παίρνει είδηση την εκπομπή
και ο Μητσικώστας και μιμείται – αμίμητα – τους ανεκδιήγητους παρουσιαστές.
Περιέργως, όμως, μόνο το Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο δεν παίρνει τίποτε χαμπάρι
τόσο καιρό. Ή το αυτί του δεν ιδρώνει από αθλητικές χυδαιότητες (φαίνεται ότι
μόνο φιλιά ομοφυλοφίλων απαγορεύονται διά ροπάλου στην ελληνική τιβούλα μας)
ή, απλώς – μέρες που είναι κιόλας -, περί άλλα τυρβάζει…