ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Οπλούτος του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι ότι, χωρίς να περιορίζεται μόνο σ’
αυτές, διαθέτει δύο ομάδες σαν τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό. Έχουν
ιστορία, δημιουργούν – ιδίως μέσα από τη διαφορά τους – έντονα συλλογικά
συναισθήματα, είναι ισχυρές οικονομικά, κοινωνικά, αθλητικά, αποτελούν τους
βασικούς πρεσβευτές της χώρας μας στο εξωτερικό. Όμως ο ανταγωνισμός τους
είναι κυρίως εξωαγωνιστικός, ο φανατισμός που τους συντηρεί και που συντηρούν
βλαπτικός και οι συγκρούσεις τους μέσα στο γήπεδο σπάνια στέκονται στο ύψος
των προσδοκιών που γεννούν.

Ο πλούτος του φετινού πρωταθλήματος είναι ότι έρχεται στη συνέχεια μιας
τεράστιας όσο και ανέλπιστης διεθνούς επιτυχίας του ποδοσφαίρου μας. Με τον
αέρα αυτόν στα πανιά του και διεξαγόμενο σε πολλά καινούργια ή ανακαινισμένα
γήπεδα, έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον των φιλάθλων που, χρόνια τώρα, το
περιμένουν να ξεφύγει από την εσωστρέφεια και τη μιζέρια μιας – ευρωπαϊκής
έστω – παραγκούπολης. Όμως, σε επίπεδο ποιότητας, υποδομής και νοοτροπίας τα
πράγματα αποδεικνύονται κάθε αγωνιστική κοντύτερα στο παρελθόν απ’ όσο
ορισμένοι θα ήθελαν και πολλοί θα ήλπιζαν.

O πλούτος του Ολυμπιακού είναι πρώτα απ’ όλα ο κόσμος του, η γνήσια λαϊκότητά
του, που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια του Πειραιά ή και του Λεκανοπεδίου κι έχει
μεταμορφωθεί μέσα από τα χρόνια και τη μοιρασμένη εμπειρία σ’ ένα ζωντανό
κομμάτι της συλλογικής μας ταυτότητας – είτε είμαστε φίλοι είτε αντίπαλοι είτε
ουδέτεροι είτε αδιάφοροι. Όμως, όταν ο κόσμος αυτός ξεχνάει ότι το ποδόσφαιρο
είναι πρώτα και κύρια παιχνίδι, όταν εμποδίζει τους παίκτες της αντίπαλης
ομάδας να εκτελέσουν κόρνερ, όταν λειτουργεί με βάση τον διχασμό και την
προκατάληψη, τότε αποδυναμώνει τον θρύλο της ίδιας της ομάδας του και ρίχνει
τον σπόρο της αμφισβήτησης σε όλο το ποδόσφαιρό μας.

Ο πλούτος του φετινού ειδικά Ολυμπιακού είναι το νέο του γήπεδο, ο νέος (αν
και διόλου πρωτάρης) προπονητής του, οι νέοι παίκτες και οι νέοι στόχοι του.
Όμως, η ατραξιόν δεν μπορεί για πολύ ακόμη να είναι το ίδιο το γήπεδο κι όχι
το τι γίνεται μέσα σε αυτό, ο δοκιμασμένος κι επιτυχημένος προπονητής δεν
δικαιολογείται να ψάχνει πάντα τον πιο σίγουρο και λιγότερο συναρπαστικό
δρόμο, το μεγάλο αστέρι αδικεί κυρίως τον εαυτό του όταν κάνει αισθητή την
παρουσία του μόνο στις στημένες φάσεις (ακόμα κι όταν τα φάουλ του γαργαλάνε
το δοκάρι και τις αισθήσεις) κι οι στόχοι δεν αρκεί να είναι φιλόδοξοι, πρέπει
να υπηρετούνται και από την αντίστοιχη προσφορά.

O πλούτος του Παναθηναϊκού είναι ο κεκτημένος χαρακτήρας του κι η αποκτημένη
μέθοδός του στα δύσκολα. Είναι ένα παιχνίδι σήμα κατατεθέν, όσο κι αν αλλάζουν
οι εποχές, οι παίκτες κι οι προπονητές, που χαρακτηρίζεται από την αίσθηση
τακτικής, την ομοιογένεια, την υγιή εκμετάλλευση των αδυναμιών του αντιπάλου.
Όμως κι αυτό το παιχνίδι προϋποθέτει μια κάποια δημιουργικότητα, μια κάποια
πίστη στον εαυτό σου. Χάνεται όταν, όπως συμβαίνει αρκετά συχνά φέτος, η ομάδα
τα περιμένει όλα από το άστρο της ή αρχίζει να προσπαθεί όταν πια έχει μείνει
πίσω στο σκορ.

Κρίμα που τέτοιος δυνητικός πλούτος κατέληξε, για μια ακόμη φορά (αλλά και σε
τούτη τη χρονιά «αναγέννησης») σε τόσο φτωχό θέαμα στο ντέρμπι των αιωνίων –
και αιωνίως μπλοκαρισμένων – του ποδοσφαίρου μας.