ΣE ΠPΩTO ENIKO Mε πανοπλία στο νερό…

Γέμισε ο θόλος με νερό. Πλημμύρισε το τζάμι κι έσπασε. Ξεχείλισε. Μαζί, τα
μάτια μου γέμισαν δάκρυα. Αλμυρά. Γεύση γνωστή, που κάτω από την επιφάνεια
χάνεται. Δεν ξεχωρίζει. Ισορροπεί κι εξομοιώνεται: νερό στο νερό. Στο είχα
πει: «Μην τα φοβάσαι τα δάκρυά μου». Στο είχα πει: «Μην παλεύεις να τα
σταματήσεις. Μου κόβεις την ανάσα. Πνίγομαι».

Στο είχα πει. Μου έλεγες, σου έλεγα, σου είπα… Όμως, τι άκουσες; Τι άκουσα;
Τι νιώσαμε; Τι πήραμε κοντά μας από την υγρή τη διαδρομή, κάτω από τον θόλο;
«Στο κέντρο τους όλα είναι νερό». Το είπες. Το θυμάμαι. Στο θύμισα. Θυμήθηκες.
Το έγραψες. Το ξέρω. «Τίποτε δεν κρύβεται στο νερό»…

Κρατώ τα μάτια ανοιχτά, το κεφάλι ευθεία, την πλάτη όρθια και καταδύομαι. Σ’
έναν πλανήτη υγρό, σε θάλασσα παγκόσμια και ζωντανή που αναπνέει, ζει,
κινείται μαζί με τη Σελήνη και τον ήλιο, μαζί με τον αέρα, μαζί με τη φωτιά,
χωρίς να αμύνεται στη δύναμή τους. Κοιτάω ψηλά, στο Πλανητάριο το δικό μας,
που χτίστηκε με πάθος και μυαλό (φωτιά και νερό), από ταξίδια μακρινά στη
θάλασσα.

Ταξιδεύω σε κοραλλιογενείς υφάλους, ανάμεσα στα πλάσματα αυτά του ωκεανού που
μοιάζουν με φυτά κι όταν πεθαίνουν γίνονται ασβεστολιθικά πετρώματα και σπίτι
για τα νέα, ζωντανά κοράλλια. Εκείνα που γεννιούνται σε μιαν άνοιξη, τυχαία,
σε μια στιγμή τόσο εκρηκτική και φωτεινή που η λάμψη της αποτυπώνεται
χιλιόμετρα μακριά, στα βλέφαρα του Διαστήματος.

Βυθίζομαι βαθύτερα, σε σκοτεινά νερά, ανάμεσα σε πλάσματα που μεταβολίζουν την
ενέργεια σε φως και σε άλλα που δεν κατέκτησαν αυτή τη γνώση και, για να
επιζήσουν μεσα στην άβυσσο, παραμορφώθηκαν. Μοιάζουν τρομακτικά, τεράστια,
επικίνδυνα. Μοιάζουν αλλόκοτα, διαβολικά. Στάσου ν’ ακούσεις, όμως. Τη
χρειάζονται την πανοπλία την απόκοσμη, τη μοχθηρή. Την έχτισαν από ανάγκη τη
μορφή τους. Για να προστατευθούν, καθώς θα ζουν βαθιά στη θάλασσα, μακριά απ’
τον ήλιο, μέσα σε αδιαφανές σκοτάδι. Τεράστια μάτια, αγκάθια που τρυπούν κι
αφήνουν δηλητήριο είναι η ανάσα τους.