Eστιατόριο για… ανορεξικούς

Τα εγκαίνια ενός νέου εστιατορίου στο Βερολίνο έχουν απασχολήσει τον
παγκόσμιο Τύπο. Γιατί; Πρόκειται για ένα εστιατόριο από ανορεξικούς για
ανορεξικούς. Ορισμένοι χαρακτηρίζουν «οξύμωρη» τη δημιουργία εστιατορίου για
ανθρώπους που… αρνούνται να φάνε, αλλά η (ανορεξική) ιδιοκτήτριά του τονίζει
ότι, αντίθετα, μπορεί να τους βοηθήσει!

Νευρική ανορεξία. Οι υπεύθυνοι του εστιατορίου «Επιθυμία» υπόσχονται ότι θα προσπαθήσουν να συμπαρασταθούν στους ανορεξικούς πελάτες τους

Ο καρπός του χεριού που απλώνει η Κάτια Άϊχμπαουμ για να πάρει ένα ακόμα
τσιγάρο από το πακέτο μοιάζει τόσο εύθραυστος που φοβάσαι ότι θα μπορούσε να
σπάσει με το παραμικρό. Κάθεται σε ένα σκαμνί και το αδύνατο σώμα της είναι
ντυμένο με ένα μοντέρνο μπλε ταγιέρ. Μοιάζει αρκετά νεώτερη απ’ ό,τι είναι
πραγματικά: 32 χρόνων. Χαμογελάει νευρικά καθώς καταφθάνουν οι πελάτες στο
εστιατόριο, ενώ ο άνδρας της, ο Ραλφ, ο οποίος δουλεύει πίσω από το μπαρ, τους
προσφέρει κόκκινο κρασί. Το πιθανότερο όμως είναι οι πελάτες να μη δεχθούν το
κόκκινο κρασί, προτιμώντας τσάι με γεύση φρούτων, επειδή αυτό τους ζεσταίνει
χωρίς να προσθέτει θερμίδες.

Καλώς ήλθατε στην «Επιθυμία», το εστιατόριο της Κάτιας στο Βερολίνο, το οποίο
απευθύνεται σε ανθρώπους που πάσχουν από νευρογενή ανορεξία (anorexia nervosa)
και στο οποίο εργάζονται ανορεξικοί. Ακόμα και η Κάτια είναι ανορεξική –
βρίσκεται στον δεύτερο χρόνο της θεραπείας της.

Ειδική επιμέλεια

Κάτια Άιχμπαουμ. Κάποτε είχε φθάσει να τρέφεται με ένα μήλο και μισό γιαούρτι την ημέρα

Τίποτε σε αυτό το εστιατόριο δεν είναι σκληρό ή έντονο. Κάθε γωνία του φέρει
την απόδειξη ιδιαίτερης επιμέλειας – από τον φωτισμό έως τα πλακάκια της
τουαλέτας που το καθένα φέρει την επιγραφή «Αγάπη, κουράγιο, ενέργεια».

H Κάτια προσεβλήθη από την ασθένεια όταν ήταν γύρω στα 15. «Τότε οι γονείς μου
πήραν διαζύγιο», αναφέρει. «Δεν υπήρξε όμως στιγμή που να σκέφτηκα συνειδητά
ότι “θα σταματήσω να τρώω”. Νομίζω ότι ήταν ένας τρόπος που με έκανε να
αισθάνομαι ότι ήλεγχα την κατάσταση και δεν χρειαζόταν να νιώθω οτιδήποτε
ξανά». Κάποια στιγμή η Κάτια έφθασε να ζει με ένα μήλο και μισό γιαούρτι την
ημέρα. Όπως είναι χαρακτηριστικό των ανθρώπων που πάσχουν από νευρογενή
ανορεξία, η Κάτια κατάφερε να έχει μία κανονική ζωή – επαγγελματική και
οικογενειακή. Όταν ήταν 22 ετών, γνώρισε τον άνδρα της και σήμερα έχουν μία
6χρονη κόρη, την Τζόγια Μαρία. Αποφάσισε να νοσηλευτεί και να αρχίσει θεραπεία
πριν από δύο χρόνια. H μητέρα της την έπεισε να το κάνει, για το καλό της
Τζόγια Μαρία.

Μέρος του σχεδίου είναι να δημιουργηθεί και ένα συμβουλευτικό κέντρο που θα
είναι ξεχωριστό από το εστιατόριο – προς το παρόν το κέντρο λειτουργεί σε ένα
μάλλον χαοτικό γραφείο που είναι συνδεδεμένο με το εστιατόριο. Το
συμβουλευτικό κέντρο αναμένεται να ανοίξει τον Φεβρουάριο.

Για να ξαναγαπήσουν το φαγητό

ΑΠΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ απόψεως, κριτικοί εστιατορίων μοιάζουν να μην πείθονται
από αυτό το εστιατόριο και σημειώνουν ότι δεν θα πετύχει. H αλήθεια είναι
εξάλλου, ότι η ιδέα αυτού του εστιατορίου ξενίζει τον κόσμο, ο οποίος θέτει το
απλό ερώτημα: πώς γίνεται να πετύχει αυτό το εστιατόριο όταν οι πελάτες του
αντιδρούν στην ίδια την ιδέα του φαγητού;

«Μα, αυτός ακριβώς είναι ο σκοπός του εστιατορίου», λέει η Κάτια, η οποία πήρε
τα χρήματα για να ανοίξει το εστιατόριο από τον πατέρα της, καθότι η τράπεζα
αρνήθηκε να της δώσει δάνειο. «Το εστιατόριο έγινε για να ενθαρρύνει τις
κοπέλες – συνήθως η νευρογενής ανορεξία προσβάλλει τα κορίτσια όταν είναι
μικρά και τα βασανίζει για πολλά χρόνια – να θελήσουν να φάνε. Θέλουμε να
λειτουργούμε παράλληλα με την κανονική ψυχοθεραπεία, ώστε να κάνουμε τους
ανορεξικούς σταδιακά να ξαναγαπήσουν το φαγητό. Γι’ αυτό και προσέχουμε πολύ
το φαγητό μας, ώστε να έχει, εκτός από ωραία γεύση και μυρωδιά, και ωραία
ονόματα που αποπροσανατολίζουν την ασθενή από τον φόβο των θερμίδων».

H πίεση

Είναι γνωστό εξάλλου ότι σε πολλές ανορεξικές δεν πετυχαίνει η κλασική
θεραπεία γιατί περιλαμβάνει μεγάλη πίεση και καταναγκασμό στην πάσχουσα να
φάει. H πίεση αυτή κάνει πολλές κοπέλες να προτιμούν να πνιγούν παρά να
καταπιούν το φαγητό που αναγκάζονται να φάνε. Γι’ αυτό και υπάρχουν ελπίδες
ότι η «Επιθυμία» μπορεί να πετύχει.