ΣE ΠPΩTO ENIKO Kρίμα θα ‘ταν, ενώ αλλάζει ο κόσμος εμείς να… ξυνόμαστε

Ποτέ δεν παύει να με εκπλήττει η αισιοδοξία μας. H βαθιά – σχεδόν καρμική –
πεποίθησή μας ότι εμείς θα είμαστε. Έτσι. Πάντα. Παρότι τα βάσανά μας έχουν
αρχίσει από αρχαιοτάτων χρόνων, εμείς κατά βάσιν, είμαστε – ενίοτε χαριτωμένα,
ενίοτε εγκληματικά – ανάλαφροι: η κυβέρνησή μας παίζει και… τα παίζει, η
Αριστερά προεδρολογεί λιγωμένα ή απορρίπτει τους πάντες, τα πάντα, πάντοτε και
παντού, η αξιωματική αντιπολίτευση ανανεώνεται και εμείς οι υπόλοιποι βγάζουμε
εορτοδάνεια.

Θα μου πείτε, τι να κάνουμε; Να πέσουμε να πεθάνουμε που οι Αμερικανοί
«δίνουν» τη Χαλκιδική και τη Θεσσαλονίκη στην ΠΓΔΜ, ή που η Τουρκία κοντεύει
να μπει σε καλύτερα κατάστιχα της Ευρωπαϊκής Ένωσης απ’ ό,τι η Ελλάδα μετά την
απογραφή; Όχι βέβαια. Απλώς, να, νομίζω ότι θα ήταν χρήσιμη λίγο περισσότερη
προσοχή σε ορισμένα θέματα και αρκετά λιγότερες κραυγές εύκολου λαϊκισμού. A
ναι, και λίγο λιγότερη δήθεν προοδευτική ή επαναστατική αοριστολογία.

Παραδείγματος χάριν, βαρέθηκα να ακούω για τις… άτεγκτες και κακές τράπεζες.
Μα, τι περιμέναμε ότι είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα; Ακούω στις ειδήσεις
διαφόρους κυρίους να λένε με ψιλοένοχο ύφος, πως δεν πρέπει να βγάζουμε κάρτες
και να παίρνουμε δάνεια, όταν δεν μπορούμε να τα αποπληρώσουμε και να εξοφλάμε
τους λογαριασμούς. Τους παρακολουθώ ενώ μας παροτρύνουν να διαβάζουμε
«οπωσδήποτε τα ψιλά γράμματα στα δάνεια. Και μένω εμβρόντητη όταν βλέπω ότι οι
εν λόγω κύριοι είναι… διευθυντές τραπεζών. Έλεος, βρε παιδιά. Νομίζαμε
δηλαδή ότι οι τράπεζες είναι η καλή νεράιδα ή το «καλό» κομματικό κράτος που
όλους τους ημετέρους του κάπου τους βολεύει;

Παντού στον κόσμο, τον τελευταίο καιρό, συμβαίνουν συγκλονιστικές αλλαγές. Οι
γεωπολιτικές πλάκες έχουν αρχίσει να αναταράζονται έντονα. Όχι μακριά μας,
χώρες γεννιούνται, ανδρώνονται, πεθαίνουν. Λαοί αντιδρούν, συναρπάζονται,
χειραγωγούνται, χρησιμοποιούνται, επαναστατούν. Νοιάζονται. Αγωνίζονται. Κρίμα
θα ‘ταν, ενώ αλλάζει ο κόσμος εμείς να… ξυνόμαστε.