[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ο ΙΨΕΝ ΕΛΕΓΕ, πως όταν κάποιος θέλει να ζήσει καλά είναι ήδη αρκούντως
μεγαλομανής. Δίπλα στην καλή ζωή υπάρχει η επιβίωση. Ο αγώνας της επιβίωσης
αναδεικνύει τη χαρά του επιζώντος. Αυτή η διαδικασία απορρόφησης και διύλισης
των κραδασμών έχει αποκτήσει εθνική σημασία.

H Πολιτεία φροντίζει να κλείνει τα ανοιχτά μέτωπα με επιστολές, δηλώσεις,
πάσης φύσεως διορθώσεις. Οι πολίτες γκρινιάζουν, αλλά τι μ’ αυτό; Σοβαρά
γεγονότα αντιμετωπίζονται ως δουλειές για νοικοκύρεμα. Μόλις κρυφτεί η σκόνη
κάτω από το χαλί, το πρόβλημα τείνει προς εξαφάνιση, σαν να μην υπήρξε.

Αν κλείσει το θέμα της παραπομπής της Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, τον
γλιτώσαμε τον διασυρμό. Αν ο Ρώσος υπουργός Άμυνας δεν «δώσει» επί πίνακι τις
συμφωνίες με τον Έλληνα ομόλογό του, η κυβέρνηση θα γλιτώσει την αιμορραγία
των υπουργών της. Αν ο Μπους απαντήσει διπλωματικά στην επιστολή του
Πρωθυπουργού για το Σκοπιανό, «no problem». Προβληματικές δομές, πλαίσια που
δεν λειτουργούν δεμένα με δεσμούς αιτιώδους συνάφειας.

Σε μικρότερη κλίμακα, η δημοτική αρχή κλείνει τους διακόπτες στο Καλλιμάρμαρο,
στους Στύλους του Ολυμπίου Διός. Μέχρι να φωτιστεί το χριστουγεννιάτικο δένδρο
στο Σύνταγμα, η ακρίβεια μας μπάζει στο κλίμα της προ-χριστουγεννιάτικης
περιόδου. Και σ’ ένα πνεύμα πιραντελισμού. Γιατί φέρνει στο προσκήνιο το
παιχνίδι του ψέματος και της αλήθειας, το θέμα της ανατροπής των δεδομένων των
προσωπείων και την αποκάλυψη πως τελικά η ζωή είναι εδώ και συνεχίζεται είτε
με μας είτε χωρίς εμάς.

Έρχεται και ο καθημερινός αγώνας και πια ο κουρασμένος άνθρωπος «απαλλάσσεται»
από την παιδική ανάγκη του για παραδείσους. Το χειρότερο; Ένας διάχυτος
συμμερισμός ποσοτικών και ποιοτικών εκπτώσεων, μια μίζερη απαίτηση διεκδικεί
ως δικαιούχος χώρο στη ζωή. Και να ‘μαστε και ευχαριστημένοι.

Αν με όρους πολιτικούς η οικονομική στρατηγική της χώρας οδηγεί τους πολίτες
να πληρώνουν τα σπασμένα, με όρους κοινωνικούς το μέλλον είναι άδηλο και η
επιβίωση μια υπόθεση κουράγιου.