Άσπρο περιστέρι…

«Με δυσκολία διαβάζω στην πέτρα την αρχαία…» και συνεχίζει ο ποιητής με κάτι
θραύσματα λέξεων σκόρπια ψηφία και φτιάχνει το ψηφιδωτό του Λεύκιου, που «νέος
εκοιμήθη». Σκέφτομαι εγώ με τι ευκολία διαβάζω στον εφήμερο Τύπο (και με τι
δυσκολία στην ψυχή των ανθρώπων) λέξεις, προτάσεις, ιδέες, ειδήσεις, όλα
φαρδιά – πλατιά, τίποτα να μη λείπει. Όλο το γεγονός καλυμμένο, εξαντλημένο
μέχρι τελικής πτώσεως. Γιατί ναι. Πίπτει, εκπίπτει το γεγονός μετά την
εξάντλησή του για να δώσει τη θέση του στο άλλο, το επόμενο, που κι αυτού λίγα
είναι τα ψωμιά του. Σκέφτομαι με τι λύσσα επιτίθεται στο καινούργιο, πώς το
αρπάζει με τα νύχια του Τύπος και τηλοψία, πώς σπαρταράει στα δόντια του το
«νέο», το «άλλο», μέχρι να πέσει άψυχο στη λάσπη της λήθης, στη μαύρη τρύπα
της αφάνειας. Αν και εκείνο που πάντα με φοβίζει είναι η δύναμη που έχει το
θηρίο όχι να ξεσκίζει τη λεία του, αλλά η δύναμη η άλλη να…

… λέω, λέω και θα λέω, γιατί δεν μπορώ ν’ αντέξω τόσες ημέρες που το
καταχωνιάζω, το καταχωνιάζω κι αυτό ανεβαίνει και με πνίγει. Δεν μπορώ ν
αντέξω πως έφυγες, ποιος σου ‘δωσε το εισιτήριο για το τελευταίο το ταξίδι.
Δεν μπορώ ν’ αντέξω και μόνο στην εικόνα εσύ να κατεβαίνεις στη γη και όλοι
εμείς γερασμένοι, έκπληκτοι, με μάτια να μετράνε κυπαρίσσια, η ζωή σου στα
πρόσωπα όλων μας… Έφυγες Μιμάκο και είχα χρόνια να σε δω, χρόνια να σου
μιλήσω και θα με τρώει ο καημός εσύ που ήσουν όλη μου η ζωή για είκοσι τρία
έτη, 1973-1995, κάθε βράδυ στη σκηνή τα μάτια σου δίπλα μου σαν σε καθρέφτη…
πως έσπασε, πως ράγισε το είδωλο και τι αδιαφορία, τι κρύψιμο ήταν αυτό μετά
που χώρισαν οι δρόμοι; Τι είναι ο πούστης καιρός κι αποφασίζει για όλους μας;
Φύγαν μαζί σου τόσες βραδιές λουσμένες προβολείς, τόσα καλοκαίρια κάτω από το
πεύκο του άλσους στο Παγκράτι, τόσα γέλια, βουρκώματα, εντάσεις, διαστάσεις κι
αγκαλιές. Μα, πάνω απ’ όλα, αυτό το σπάνιο στο Θέατρό μας βουβό σαν παλιά
ταινία χιούμορ. Αυτό το άσπαστο του προσώπου σου που έκανε μια πλατεία φίσκα
να σπαρταράει στο γέλιο κι αυτή σου η ευγένεια, αυτό το «Υψηλόν» που διέθετε
κάθε σου κίνηση σώματος και ψυχής, αυτό το φως της ποίησης που φώτιζες το
ευτελές και το ‘κανες διαμάντι. Αγόρι μου, που δεν μεγάλωσες ποτέ. Τον έφτυνες
τον χρόνο. Για όλους και για όλες και πάντα ήσουν και θα ‘σαι όχι ο Δημήτρης
(καλά δεν το συζητώ), ούτε ο Μίμης. Ο Μιμάκος! Ο Μιμάκος το αηδόνι, ο Μιμάκος
τα αηδονάκι. Αχ πώς ακούω ακόμα τη φωνή σου όταν γλύκαινες και θυμόσουν άλλα
χρόνια… «Ο μικρός Λουτσιάνο Ταγιόλι» κι έπιανες το παλιό τραγούδι σαν μέλι
που στάζει από νωπή κερήθρα:

«Άααασπρο μου περιστέρι πέεεετα

στον ουρανό το γαλανό

τα άσπρα φτερά σου ανοιξέεε τα…»

Πέτα πουλάκι μου, πέτα Μιμάκο μου, πέτα…