22.000 οι νεκροί από το Mποπάλ
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά
Είκοσι χρόνια μετά την τραγωδία του Μπομπάλ, στην Κεντρική Ινδία, αρκετές
δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι εξακολουθούν να υποφέρουν από τις συνέπειες και τις
ανεπανόρθωτες βλάβες που υπέστησαν από το τραγικό βιομηχανικό δυστύχημα,
επισημαίνει η Διεθνής Αμνηστία σε έκθεσή της, αναφέροντας ότι ο συνολικός
αριθμός των θυμάτων ανέρχεται στους 22.000 νεκρούς.
 |
|
H νεκροκεφαλή. Μια Ινδή με το μωρό της περνούν έξω από το εργοστάσιο της |
«Εδώ και 20 χρόνια το εργοστάσιο του Μποπάλ καταστρέφει τη ζωή των κοινοτήτων
που ζουν γύρω από αυτό», δηλώνει η διεθνής οργάνωση προστασίας των ανθρωπίνων
δικαιωμάτων στην έκθεσή της με τίτλο: «Μποπάλ, μια καταστροφή με όρους
ανθρωπίνων δικαιωμάτων». H Διεθνής Αμνηστία υπογραμμίζει ότι «οι συνέπειες της
διαρροής τοξικών αερίων εξακολουθούν να πλήττουν σοβαρά τα θεμελιώδη ανθρώπινα
δικαιώματα των πληθυσμών των γύρω περιοχών». Αρκετές χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν
κατά και μετά τη βιομηχανική καταστροφή της 3ης Δεκεμβρίου του 1984, όταν γύρω
στις 00.30 τοπική ώρα, σχεδόν 40 τόνοι τοξικών αερίων διέρρευσαν από το
εργοστάσιο παραγωγής φυτοφαρμάκων του Μποπάλ, ιδιοκτησίας της αμερικανικής
εταιρείας Union Carbide (UCC) που έκτοτε αγοράστηκε από την εταιρεία Dow
Chemical.
Ο απολογισμός
H Διεθνής Αμνηστία τονίζει ότι 7.000 με 10.000 άνθρωποι πέθαναν στις αμέσως
επόμενες τρεις ημέρες μετά την καταστροφή και ότι τελικά ο απολογισμός των
νεκρών ανέρχεται στους 22.000, ενώ 100.000 πάσχουν από χρόνια νόσο εξαιτίας
της καταστροφής. Στις συνθήκες αυτές, η Αμνηστία διατυπώνει την κατάπληξή της
που «περιέργως ουδείς θεωρήθηκε υπεύθυνος για τη διαρροή τοξικών αερίων και
των δραματικών συνεπειών αυτής».
Στην έκθεσή της, η Διεθνής Αμνηστία δίνει έμφαση κυρίως στο γεγονός ότι οι
επιχειρήσεις που είχαν την ευθύνη για το χημικό εργοστάσιο, Dow και UCC,
αρνούνται οποιαδήποτε νομική ευθύνη και ότι η UCC αρνείται να παρουσιαστεί
ενώπιον ινδικού δικαστηρίου, ενώ υπενθυμίζει ότι η UCC ήταν υπεύθυνη για σειρά
ατυχημάτων στην περίοδο που προηγήθηκε της διαρροής αερίου. H Διεθνής
Αμνηστία, ωστόσο, προσάπτει ευθύνες και στις ινδικές αρχές που «δεν έλαβαν τα
αναγκαία μέτρα για την προστασία του πληθυσμού, είτε πριν είτε μετά την
καταστροφή».
Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, περισσότεροι από 7.000 άνθρωποι βρήκαν ακαριαίο
θάνατο, ενώ σύμφωνα με τις ενώσεις προστασίας των θυμάτων και των οικογενειών
τους άλλοι 15.000 πέθαναν από το 1984 έως σήμερα. «Υπήρχαν χιλιάδες θύματα που
κείτονταν νεκρά ή αναίσθητα στο έδαφος. Τα περισσότερα είχαν περισυλλεγεί από
στρατιώτες και αστυνομικούς. Δεν μπορούσαν ν’ αναπνεύσουν, έκαναν φοβερές
αιμοπτύσεις. Γύρω τους άνθρωποι φώναζαν, έκλαιγαν, ζητούσαν βοήθεια», θυμάται
σήμερα ο ιατροδικαστής K. Σατπάθι, για εκείνη την αποφράδα ημέρα. «Εγώ είχα
φτάσει στις 3.00 το πρωί, στο νοσοκομείο Χαμίντια που βρίσκεται κοντά στον
χώρο της καταστροφής. Γύρω στις 05.00 είχαν φθάσει σχεδόν 20 γιατροί».
Απόλυτο χάος
Τότε ο Σατπάθι τηλεφώνησε στον γιατρό της UCC: «Δώστε το όνομα του αερίου για
να περιθάλψουμε τα θύματα», του είπε. Εκείνος όμως δεν γνώριζε. Οι πρώτες
βοήθειες για τον βήχα, τα μάτια και την καρδιά ήταν ανώφελες. Όσοι είχαν τα
περισσότερα συμπτώματα πέθαιναν αμέσως. «Πάμπολλα θύματα, πολλοί άγνωστοι. Το
απόλυτο χάος». Ώρα 09.00 το πρωί, ο ιατροδικαστής κατέγραψε 1.100 πτώματα. Οι
πρώτες νεκροψίες αποκάλυψαν ότι το αίμα των θυμάτων είχε φωτεινό κόκκινο
χρώμα, ένδειξη ότι κυάνιο υπήρχε στα όργανά τους.
ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΜΝΗΣΤΙΑ
Το εργοστάσιο δηλητηριάζει ακόμη όλη την περιοχή
ΣΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ, η Διεθνής Αμνηστία αποκαλύπτει ότι ο χώρος του
εργοστασίου είναι ακόμα σοβαρά μολυσμένος από ραδιενέργεια και δηλητηριάζει τα
αποθέματα νερού της περιοχής. «Ο χώρος του εργοστασίου δεν έχει καθαριστεί,
οπότε τα τοξικά κατάλοιπα συνεχίζουν να μολύνουν το νερό στο οποίο βασίζονται
οι γύρω κοινότητες» σημειώνει η οργάνωση για την προστασία των ανθρωπίνων
δικαιωμάτων. Μάλιστα αναφέρεται συγκεκριμένα στην περίπτωση της Χασίνα Μπι,
επιζήσασας της καταστροφής, η οποία ακόμα ζει κοντά στον χώρο του εργοστασίου
και πίνει νερό από το πηγάδι κοντά στο σπίτι της, εδώ και 18 χρόνια.
«Όταν κοιτάς το νερό, διακρίνεις ένα λεπτό στρώμα πετρελαίου να επιπλέει»
λέει. «Όλα τα δοχεία στο σπίτι μου έχουν αποχρωματιστεί από αυτό το νερό,
έχουν γίνει πρασινοκίτρινα. Πρέπει να ταξιδέψουμε τουλάχιστον δύο χιλιόμετρα
για να βρούμε καθαρό νερό… αλλά η υγεία μου είναι τόσο κακή, που με
εμποδίζει να κουβαλήσω το νερό που χρειάζομαι από τόσο μακριά».
H επέτειος
Οι επιζήσαντες θα τιμήσουν την 20ή επέτειο από το ατύχημα του Μπομπάλ, για να
απαιτήσουν να καθαριστεί ο χώρος και να δοθεί επαρκής αποζημίωση στα θύματα –
κάτι που αποτελεί αίτημα και της Διεθνούς Αμνηστίας. Παρά την αποφασιστικότητα
που επέδειξαν οι επιζήσαντες της τραγωδίας να πετύχουν απόδοση δικαιοσύνης και
επαρκή ιατρική περίθαλψη, αυτό δεν έχει συμβεί.
LINKS:
Google news
