TPITH AΠOΨH Διπλή πολιτική ιεροσυλία;

Ξέρω τα ονόματα των συνεπιβατών του δρομολογίου και σε ποιο κάθισμα
κάθονται

Παναγ. Καραβασίλη, Ωσεί παρών – 4

Προσωπικά δεν καταλογίζω στην κυβέρνηση της N.Δ. την ανοργανωσιά, τη σύγχυση,
τις παλινωδίες, τα λάθη. Όλα αυτά είναι αναμενόμενα όταν μια παράταξη καλείται
να ηγηθεί της χώρας, ύστερα από πολυετή «αγρανάπαυση». Δεν της καταλογίζω ούτε
την έλλειψη σχεδιασμού και προγραμματισμού ή ακόμα και την απουσία εθνικής
(εσωτερικής και εξωτερικής) στρατηγικής.

H περίοδος χάριτος για τις «μεγάλες κινήσεις» μπορεί να φθάνει και το ένα
έτος, αρκεί να αισθάνεσαι ότι τα πράγματα έχουν πάρει τον δρόμο τους, έχουν
μπει στο αυλάκι.

Αυτό που δεν συγχωρείται όμως είναι η πολιτική «ιεροσυλία». Δεν πρόκειται για
το αυτονόητο δικαίωμα της νέας (δια)κυβέρνησης να καταρτίζει και να ψηφίζει
νόμους και ν’ ασκεί τη διοίκηση σύμφωνα με τις δικές της αρχές (και με τα δικά
της πρόσωπα).

H πολιτική «ιεροσυλία» συνίσταται:

* Στην (υφ)αρπαγή πολλών θέσεων ή προτάσεων του ΠΑΣΟΚ με ταυτόχρονη κομματική
οικειοποίησή τους.

* Στην προσβολή των στελεχών του ΠΑΣΟΚ που άσκησαν εξουσία, καθώς
παρουσιάζονται «εν τω συνόλω τους» ως ανίκανοι, ανίδεοι ή επίορκοι (και η
κοινωνία συνένοχη).

* Στη βεβήλωση των «ιερών και οσίων» όχι του όποιου σοσιαλιστικού παρελθόντος
του ΠΑΣΟΚ, αλλά των κατακτήσεων του ελληνικού λαού.

Την απο-καθήλωση αυτή έχουν αναλάβει με το αζημίωτο νεαρά άψητα (και
ανιστόρητα) βλαστάρια του φιλελεύθερου χώρου που επειδή υπηρέτησαν πιστά
κάποιον πολιτικό (και νυν υπουργό) θεωρούν ότι αυτο-νομιμοποιούνται να
γκρεμίζουν τα πάντα (πιστεύοντας ότι οι μόνοι γεννηθέντες κτίστες είναι οι
ίδιοι).

Αλαζονικά κι εν μέρει νοσηρά έχουν πείσει εαυτούς και αλλήλους (ήγουν κάποιους
πνευματικούς καθοδηγητές τους, κυρίως καθηγητές Πανεπιστημίου) ότι η Ελλάδα
ιδρύθηκε στις 7 Μαρτίου 2004. Διάγουμε δηλαδή το έτος 1 της μετα-νεώτερης
Ελλάδας. Στο στόχαστρό τους δεν βρίσκονται τα προβλήματα της χώρας ή του χώρου
τον οποίο έχουν αναλάβει, αλλά οι «προηγούμενοι», αυτοί που δεν ήξεραν τι
έκαναν, που όλα όσα έγιναν οφείλονταν στην τύχη.

Και συνήθως έπειτα από αυτές τις μεγαλόφωνες δηλώσεις ή δεν κάνουν τίποτα ή
ακολουθούν (σιωπηρά αυτήν τη φορά) το σχέδιο των προκατόχων τους.

Δίπλα σ’ αυτούς τους πειραματιζόμενους ατάλαντους κι εμπαθείς ερασιτέχνες
κινούνται δυστυχώς και πρώην εκσυγχρονιστές, οι οποίοι, για το καλό της χώρας
και έπειτα από «παράκληση του ίδιου του υπουργού», έχουν παγιδευτεί στη
διαδικασία καθαίρεσης του παρελθόντος τους, του ίδιου του εαυτού τους. Όσο
τεχνοκράτες και αν το παίζουν οι εν λόγω double face τύποι, καλό θα ‘ναι πριν
πάθουν «σχιζοφρένεια» να επανεξετάσουν τις επιλογές τους.

Αυτά όμως τα παιχνιδάκια εξουσίας γίνονται στην πλάτη της κοινωνίας και του
λαού, που βλέπουν ν’ αποκαθηλώνονται όσα είχαν «κλειδώσει» ως δεδομένα (και
πάνω στα οποία χτίζανε το μέλλον τους).

Μέχρι λοιπόν να μάθουν να δομούν την πραγματικότητα, χρήσιμο θα ‘ναι «οι μάγοι
ιερόσυλοι της N.Δ.» να μην αποδομούν ό,τι βρήκαν και να μη βαυκαλίζονται ότι
αυτοί ανακάλυψαν τη γνώση, την πείρα και την αρετή.

ΥΓ: Το κακό είναι ότι απέναντι σ’ αυτές τις αντιλήψεις και συμπεριφορές, η
σημερινή (ανακαινισθείσα;) αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ παρατάσσει ένα άτακτο
μπουλούκι αυτόκλητων στρατηγών, αφυπηρετησάντων πρώην πρωτοκλασάτων στελεχών
και νεόφυτων μελών της ηγετικής παρέας. Τούτοι οι τελευταίοι μοιάζουν πολύ στα
βλαστάρια της νεοφιλελεύθερης παράταξης που περιέγραψα πιο πάνω (ίσως να ‘ναι
συμφοιτητές και φίλοι γι’ αυτό παράγουν την ίδια εικόνα και έχουν τις ίδιες
απόψεις). Κι αυτοί δεν σέβονται ιερά και όσια.

Να λοιπόν ένα ακόμη στοίχημα για τον Γ. Παπανδρέου. Να μην γκρεμίσει το παλιό
χτίζοντας το νέο με ευμετάβλητα, ασταθή και αναξιόπιστα υλικά (όμοια μ’ αυτά
που χτίζει ο K. Καραμανλής τον δικό του πολιτικό χώρο).

O Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα
Επικοινωνίας και MME στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.