ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Θεοδωράκης

Το Σάββατο, που μας πέρασε, σε μια τηλεοπτική εκπομπή, μιλούσαμε με τον Μίκη
Θεοδωράκη, για μουσική. Κάποια στιγμή, του είπα, «οι μεγάλοι συνθέτες, όπως
εσύ, νομίζω ότι πρέπει…», αλλά δεν πρόφτασα να τελειώσω τη φράση μου: ο
Μίκης με διέκοψε, λέγοντάς μου, «εγώ, για ορισμένους – και υπεύθυνους – δεν
είμαι συνθέτης. Μπρίκια κολλάω! Και για να μην έχεις αμφιβολία, σήμερα κιόλας,
θα σου στείλω ένα γράμμα». Το γράμμα είναι το παρακάτω:

«H Σχολή Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης είχε την
καλοσύνη να μου στείλει ένα πολυτελές βιβλίο με τίτλο “Οδηγός Σπουδών Τμήματος
Μουσικών Σπουδών ακαδημαϊκού έτους 2004-5”.

Έως την ώρα που αποφάσισα να το ξεφυλλίσω, είχα την αίσθηση ότι είμαι
συνθέτης. Τώρα πια αμφιβάλλω. Να προσθέσω εδώ ότι στη σελίδα 16 και κάτω από
τον τίτλο “B. Διδακτικό Προσωπικό” βλέπω να υπάρχει και το όνομά μου: Επίτιμοι
Διδάκτορες: Μίκης Θεοδωράκης, Ιάνης Ξενάκης.

Γιατί άραγε να είμαι επίτιμος διδάκτωρ σε μια Σχολή που όπως αποδεικνύεται
θεωρεί ότι σε όλη τη διάρκεια της ζωής μου “κολλούσα μπρίκια”;

Αντί να σιωπήσω – όπως θα το επέβαλλε η αξιοπρέπειά μου – προτιμώ να απευθυνθώ
στους υπεύθυνους πανεπιστημιακούς δασκάλους, για να εκφράσω την πλήρη μου
απογοήτευση.

Ύστερα από προσπάθειες και αγώνες μισού αιώνα για τη δημιουργία ενός ελληνικού
μουσικού έργου σε απευθείας διάλογο με τον ελληνικό λαό, το έργο μου αγνοείται
περιφρονητικά από Ανώτατα Μουσικά Ιδρύματα, όπως το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο.
Όμως δεν είμαι μόνο εγώ. Πλην του Ξενάκη του οποίου διδάσκονται οι
“Μεταστάσεις”, δεν υπάρχει ούτε ένας Έλληνας συνθέτης του 20ού αιώνα.

Αλλά και στο κεφάλαιο “Νεοελληνική Μουσική” (σελ. 68), Έλληνες συνθέτες
θεωρούνται μόνο όσοι ανήκουν από την “Εθνική Σχολή” έως τους “νεωτεριστές”.
Δηλαδή όπως διευκρινίζεται, “τους δημιουργούς των νέων τάσεων και ρευμάτων
στον χώρο της Ευρωπαϊκής μουσικής”.

Δεν φταίνε φυσικά μόνο όσοι τα αποφασίζουν όλα αυτά, αλλά και οι εκάστοτε
κυβερνητικές εξουσίες, που τους εμπιστεύονται τη μουσική παιδεία των αυριανών
Ελλήνων μουσικών.

Αυτές είναι που διαγράψανε με μια μονοκοντυλιά τις προσπάθειες τόσων και τόσων
Ελλήνων δημιουργών που δεν αντιμετώπισαν τη μουσική σύνθεση σαν μια υπόθεση
εργαστηριακή απευθυνόμενη αποκλειστικά σε μια ελίτ, αλλά σαν ένα ζωντανό,
σύγχρονο και κυρίως ελληνικό έργο με απήχηση που ξεπερνά τα εθνικά μας σύνορα
και προπαντός σαν μια πνευματική δημιουργία που διέπλασε την αισθητική, αλλά
και τις συνειδήσεις γενεών και γενεών Ελλήνων και όχι μόνον.

Είναι καιρός λοιπόν να ευαισθητοποιηθεί ο πνευματικός μας κόσμος και η
Κυβέρνηση να αναλάβει τις ευθύνες της, εάν πραγματικά πιστεύει ότι η χώρα μας
διέθετε κάποτε καλλιτεχνικούς δημιουργούς άξιους της προσοχής των κυρίων
Καθηγητών».