ΣE ΠPΩTO ENIKO Yψοφοβία

Μπροστά στον ορυμαγδό των νέων εκδόσεων, νιώθω σαν μικρό παιδί που μόλις
εγκαινιάζει τη σχέση του με το διάβασμα. Σχεδόν σκιάζομαι μπροστά σε τόσους
καινούργιους τίτλους. Κάθε αδιάβαστο βιβλίο αποτελεί για μένα μια μόνιμη
απειλή. «Εσύ θα χάσεις», άκουγα παιδιόθεν να μου λέει το κάθε υπ’ εμού
αγνοηθέν αριστούργημα. Οπότε κλείστηκα κι εγώ στο παιδικό μου δωμάτιο και με
όσα βοηθήματα είχα στη διάθεσή μου βάλθηκα να συντάξω κατ’ αλφαβητική σειρά
τον κατάλογο με τους συγγραφείς τους οποίους έπρεπε οπωσδήποτε να εξυπηρετήσω.

Δεν θυμάμαι αν με απελευθέρωσε από εκεί μέσα η μαμά μου δέρνοντάς με εγκαίρως
και… προληπτικώς ή αν πελάγωσα και τα παράτησα από μόνη μου. Ακόμη και
σήμερα πάντως αισθάνομαι το ίδιο βαρεμένη και πελαγωμένη όταν έρχεται η ώρα να
τραβήξω ένα βιβλίο από τη βιβλιοθήκη. Χρωστάω μάλιστα χάριτας στους γονείς
μου, οι οποίοι αμέσως αντελήφθησαν ότι το παιδί είναι κάπως βλαμμένο και
χαμήλωσαν οι δύστυχοι το ύψος της βιβλιοθήκης κάτω από το μισό. Αυτές οι
βιβλιοθηκούλες εδάφους-εδάφους ήταν προφανώς του χεριού μου, αφού μπορούσα
πάνω τους να ακουμπήσω τα αρκουδάκια μου και το κουτί με μια παρτίδα «φιδάκι»
στη μέση. Γι’ αυτό εκνευρίζομαι και βγαίνω από τα ρούχα μου τις σπάνιες φορές
που ξεφυλλίζω κανένα περιοδικό για ντιζάιν. Κάτω από αυτές οι ουρανομήκεις και
«υπεραναπληρωτικές» της κενότητάς μας βιβλιοθήκες, δεν μπορεί, όλο και κάποιος
κοντορεβυθούλης θα αναμετράει το μπόι του και θα το βρίσκει μονίμως λειψό.