ΣE ΠPΩTO ENIKO Σ’ αυτά τα βάθη τα αβαθή…

Σ’ αυτήν την άκρη του βυθού η μυρωδιά με διώχνει. Θαρρείς σκιές από σπηλιές
και ιστορίες παλιές και ρεύματα πανίσχυρα και φόβοι ανείπωτοι με σπρώχνουν
μακριά, ίσως γιατί δεν το αντέχουν το φως, ούτε και τις γλυκές ριπές τού
πρωινού. Στα βάθη αυτά (το είχες πει) τα χρώματα παγώνουν μαζί με την ανάσα
και παραδίδονται στο γκρίζο μπλε. Σ’ αυτά τα βάθη τ’ αβαθή, όπου ίχνη δεν
αντέχουν να φανούν κι από την επιφάνεια δεν ξεχωρίζουν, πρώτη φορά σαν
σκέφθηκα, φοβήθηκα να φθάσω. Σ’ αυτά τα βάθη τα αβαθή, πρώτη φορά εγώ δεν
βούτηξα – θυμάσαι; Έμεινα με την πανοπλία μου έτοιμη (ως «δύτης ασφαλείας»
είπα γελώντας) στην πλαστική τη σιγουριά της βάρκας. Έμεινα με τη γεύση της
ανησυχίας και του φόβου, να περιμένω την ανάδυση άλλων και να κοιτώ τις
φυσαλλίδες, καθώς ανακινούν τη θάλασσα πολύ κοντά στην επιφάνειά της.

Πρώτη φορά δεν τόλμησα. Επόμενη, έδωσα τόπο στην οργή να κόψει τη θηλιά του
τρόμου. Βούτηξα στα βαθιά. Σαράντα έξι μέτρα. Μία ζωή και άλλες πολλές ακόμη.
Περασμένες όλες. Σε πολιτεία πλωτή που έσβησε στα ξαφνικά (άραγε σε φουρτούνα
ή σε λαδιά;) αφήνοντας στον χρόνο του νερού κρυμμένα τα σημάδια: αμφορείς
οξυπύθμενους για λάδι και κρασί, από εποχή δυσδιάκριτη και από στιγμή
απρόσμενη, σε διάστημα που έλειωσε πια και εξαφάνισε τα ξύλα κι όλα τα
οργανικά συστατικά του ναυαγίου.

Εκεί στα βάθη τα αρχαϊκά τσαλαβουτάω ακόμη και τις ζωές τις ξεχασμένες ψάχνω,
ανάμεσα σε θραύσματα και σε πετρώματα που, αν τα κοιτάξεις πιο κοντά, είναι
κομμάτια θησαυρών. Ακόμα εκεί. Ύστερα από κρίσεις πανικού και απόπειρες για
αναδύσεις επικίνδυνου κινδύνου. Ακόμα εκεί. Αναπνέοντας άζωτο και δηλητηριώδη
αέρια υπό πίεση, την υγρή διαδρομή της Ιστορίας προσπαθώ να διακρίνω. Κάπου
σφηνώνει, κάπου χάνεται, κάπου θολώνει. Ίσως να τη θαμπώνουν οι μικροί ροφοί
που παίζουν με τη σκόνη κοχυλιών, εκεί έξω από τη φωλιά τους, για να κρυφτούν
από τους θηρευτές, από τους εισβολείς, από τους απρόσκλητους ξένους. Ή μήπως
απ’ τον πόνο;