Ένα κορίτσι απ’ τα παλιά, μια κυρία με ανταύγειες

«Τουλάχιστον να ξεχαστώ μες στον πολτό των τηλεοπτικών απορριμμάτων. Να
βυθιστώ στη λάσπη και να ησυχάσω». Είπε η Μυρσίνη, το κοριτσάκι του ’73 που
τώρα καλωσορίζει τα 50 και δεν της πάει να το χωνέψει. «Δεν θα τρελαθώ εγώ
όπως ο Αλέκος που πήγε σαν το σκυλί στ’ αμπέλι. Όχι δεν θα τους περάσει. Και
είναι κι αυτή, κάθε τρεις και λίγο, η Φρασκούλα απ’ το νησί: “Κυρα-Μυρσίνη”
(κεριά και λιβάνια βλάχα, βλαχάρα, δεύτερη, που τα κονομήσατε με τα κατσάβραχα
κι από γουρουνάδες μού γίνατε μεγαλοξενοδόχοι)! “Κυρα-Μυρσίνη κάντε κάτι γιατί
η πισίνα σας ράισε και βγάνει από κάτω λάσπη, ακαθαρσίες να το πω, σκατά κι
απόσκατα. Πάει το πλακάκι το ιντέρνι μόντα μπάνιο”».

– «Θα το κοιτάξω. Τι να πρωτοκοιτάξω που έχω να πάω και στον Ντιμίτριος να μου
αλλάξει τις ανταύγειες, ν’ ανοίξει λίγο το πρόσωπο, να φωτίσει, που όσο
περνάν’ τα χρόνια… Άσε… Άσε καλύτερα. Αλλά έχω και την κόρη μου που σ’
αφήνει; Δεν σ’ αφήνει».

– «Γιατί πας στον Ντιμίτριος, ρε μάνα, που έχει όλη την τζαμαρία φάτσα κάρτα
στην Πατριάρχου και σας βγάζει λουσμένες με το μαλί κολλημένο σαν τις πουτάνες
στη βιτρίνα στο Άμστερνταμ»;

– «Και πού τις ξέρεις εσύ τις βιτρίνες στο Άμστερνταμ, βρε μαλακισμένο
τριπιθαμίτικο, δεν κοιτάς τα μούτρα σου που, όπου να σε κοιτάξω, έχεις και μια
τρύπα; Στο αυτί το σκουλαρίκι, στη γλώσσα μια μπίλια που τρως πίτσα κι έρχεται
η μπίλια και γίνεται, άσε καλύτερα, στο ρουθούνι ένα μπριγιάν, στο κάτω χείλος
ένα καρφί, ένα κρικάκι στον αφαλό και ποιος ξέρει πού αλλού τι;… Γι’ αυτό
λέω να πέσω στη λάσπη, στον πολτό, στα περιττώματα της τηλεόρασης να ξεχαστώ,
να ησυχάσω. Θα Τατιανιστώ μέχρι κόκαλο, θα βυθιστώ στην Πάνια στο παντού, θα
βυθιστώ στη λήθη η ηλίθια. Δεν θα πάω εγώ άδικα σαν τη Νίκη (ποια Νίκη, αυτή
κι αν ήταν ήττα), που την είδα τελευταία φορά και δεν την γνώρισα. Πού την
είδα τελευταία φορά; Ή στη δίκη του Παναγιώτη ή στην κηδεία του Αλέκου ή στα
εγκαίνια της νέας μονάδας του Ντόρη. Κι ας λέει η κόρη μου, ό,τι θέλει ας
λέει. Που θα μου πει δεν είχαμε όνειρα. Εμείς δεν είχαμε όνειρα; Θέλω να της
πω: εμένα αγάπη μου μέχρι ποιήματα, μέχρι βιβλίο ολόκληρο, έχουνε γράψει, τη
φωτογραφία μου μόνο να σου δείξω που καβαλάω και οδηγώ το τρόλεϊ τη μέρα του
Πολυτεχνείου τον γύρο του κόσμου έκανε. Έτσι μεγάλωσα εγώ, σαν κι εσένα; Που
ανοίγω την πόρτα στο δωμάτιό σου και με παίρνει το ντουμάνι. Άσε αυτά που
ακούτε. Μουσική είναι αυτό; Εγώ, εμείς δηλαδή, άκουγα Τρίτο “Εδώ Λιλιπούπολη”
ο δήμαρχος Χαρχούδας, ο δημοσιογράφος Μπρίνης, “Τα καθημερινά” του Άρη
Δαβαράκη, που κράζανε τον υπουργό Παιδείας, πώς τον λέγανε να δεις, από Ταφ
άρχιζε κι αυτός, Τρυπάνης ή Τσαλδάρης; Τον κράζανε κρα, κρα στο κρατικό
ραδιόφωνο τον υπουργό του κράτους. Σου μιλάω τέτοιες ελευθερίες… Άσε
Αλκυονίδα… Στούντιο και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις. Και μη μου βγάζεις
γλώσσα εμένανε. Αλλά μου βγάζει. Το αναρχικό φασισταριό η κόρη μου, πού
έμοιασε; Όχι πού έμοιασε; Κι έχω και τη Φρασκούλα: – Κυρα-Μυρσίνη γέμισε σκατά
η πισίνα, τι να κάνω, θα πλημμυρίσει το σπίτι.

– Γι’ αυτό θα βυθιστώ στη λάσπη, στον πολτό, στα κόπρανα της τηλεόρασης να
ξεχαστώ, να ησυχάσω. Κι άσ’ την κόρη μου να λέει, γιατί άκου τι βρήκε να μου
πει το μπάσταρδο (κι εκεί δεν θέλω αντίρρηση, γιατί μόνο εγώ μπορώ άνετα να το
πω και να το ξαναπώ. Το μπάσταρδο, το μπάσταρδο, το μπάσταρδο). Άκου τι μου
λέει: – «Αυτό που εσύ βυθίζεσαι, μου λέει, στην τηλεόραση, αυτή η λάσπη, ο
πολτός και το περίττωμα, αυτό το ίδιο είναι που βγαίνει και πλημμυρίζει την
πισίνα και σου την πνίγει τη ζωή μες στο σκατό. Σκάσε, λοιπόν, μητέρα και κολύμπα».