Όχημα το ταλέντο,οδηγός η δουλειά

«Tα έχει όλα και συμφέρει»! Σλόγκαν που χρησιμοποιήθηκε από αλυσίδα σούπερ
μάρκετ και χαρακτήρισε μια ολόκληρη δεκαετία της διαφήμισης. Στη σύγχρονη
εποχή του ελληνικού μπάσκετ, φαίνεται ότι μπορεί να χαρακτηρίσει με τον
καλύτερο τρόπο τον Δημήτρη Διαμαντίδη! Ο εκκολαπτόμενος ηγέτης του
Παναθηναϊκού – και ενδεχομένως της Εθνικής ομάδας – έχει την ικανότητα να
κάνει πάνω στο παρκέ, με ή δίχως την πορτοκαλί μπάλα στα χέρια, τόσα πολλά και
τόσο ευδιάκριτα πράγματα που γρήγορα γοητεύει από φιλάθλους μέχρι προπονητές!

Μία και πλέον ώρα συζήτησης μαζί του είναι αρκετή για να αντιληφθεί κανείς
ότι υπάρχουν πολύ περισσότερα που κάνουν ακόμη και τον πιο απαιτητικό
προπονητή να τον… ερωτευτεί! Δεν ξεχωρίζει στον εαυτό του κανένα αγωνιστικό
προσόν. Τουναντίον, γρήγορα και με μεγάλη ευκολία απαριθμεί αδυναμίες του. Δεν
διστάζει, με παιδική ειλικρίνεια, να ομολογήσει ότι ντρέπεται όταν ακούει τα
κολακευτικά λόγια προπονητών και όταν διαβάζει αποθεωτικά σχόλια στις
εφημερίδες. Συνάμα νιώθει ότι η ευθύνη του ολοένα μεγαλώνει. Κρατάει τα όνειρά
του για τα βράδια του, γιατί στη ζωή και το μπάσκετ δεν υπάρχει τίποτα πιο
μακρινό από το σήμερα!

Δεν αρκούν αυτά; Όταν παρά το πολύπλευρο ταλέντο του έχει ως πρωταρχικό
στόχο να «ματώνει» στην άμυνα, γιατί «από εκεί κερδίζεις την εμπιστοσύνη του
προπονητή σου», όταν θεωρεί ότι «το ταλέντο είναι το… όχημα, αλλά η δουλειά
ο οδηγός», χρειάζονται περισσότερα;

Δεν διστάζει, με παιδική ειλικρίνεια, ο Δημήτρης Διαμαντίδης να ομολογήσει ότι ντρέπεται όταν διαβάζει αποθεωτικά σχόλια στις εφημερίδες

Στις πρώτες σου αθλητικές προσπάθειες η χρήση χεριών σήμαινε αυτομάτως
φάουλ. Από το ποδόσφαιρο πώς δημιουργήθηκε η σχέση σου με το
μπάσκετ;

Είμαι και εγώ παιδί του ’87. Ο θρίαμβος της Εθνικής ήταν η πιο ισχυρή επιρροή.
Όχι μόνο για εμένα. Για πολλά άλλα παιδιά στην Καστοριά και φαντάζομαι σε όλη
την Ελλάδα. Παίζαμε με τους φίλους μου, όταν κάποιος μου πρότεινε να πάω στην
ομάδα της πόλης, όπου έκανα τα πρώτα μου βήματα.

Πότε κατάλαβες ότι με το μπάσκετ θα αποκατασταθείς επαγγελματικά;

Όταν έφυγα από την πόλη μου για τη Θεσσαλονίκη και τον Ηρακλή. Το 1999. Τότε,
στα 19 μου, συνειδητοποίησα πως το μπάσκετ θα είναι το επάγγελμά μου.

Τα χρόνια από εκείνα τα βράδια του ’87 πέρασαν. Τη σχέση σου με το
μπάσκετ θα τη χαρακτήριζες ερωτική, «χομπίστικη», επαγγελματική;

Δεν θα έλεγα ερωτική. Είναι συνδυασμός των δύο άλλων χαρακτηρισμών και αυτό
είναι ευλογία! Εμείς οι αθλητές είμαστε ευλογημένοι που κάναμε επάγγελμα το
χόμπι μας. Κάνουμε αυτό μας διασκεδάζει και ταυτόχρονα μας αποζημιώνουν. Είναι
μεγάλη ευλογία αυτό.

Όταν βρέθηκες στον Ηρακλή το πρώτο πράγμα που κατάλαβες ότι έπρεπε να
δουλέψεις ποιο ήταν;

Αγωνιστικά, το σουτ. Όμως η διαφορά μεταξύ Γ’ Εθνικής όπου έπαιζα με την
Καστοριά και της A1 είναι τεράστια. Εκείνο που με ενδιέφερε περισσότερο ήταν
να ωριμάσει μέσα μου η ιδέα ότι έχω άλλες υποχρεώσεις. Να βελτιώσω το μυαλό
μου, τον τρόπο με τον οποίο σκεπτόμουν για το μπάσκετ.

Στην προσπάθεια επιβίωσής του ο άνθρωπος υποσυνείδητα καλλιεργεί και
προτάσσει τους τομείς όπου αντιλαμβάνεται ότι διαθέτει ικανότητες. Εσύ
φρόντισες να βγάλεις στο γήπεδο κάτι συγκεκριμένο;

Μα δεν είχα, ούτε έχω κάτι ξεχωριστό στο παιχνίδι μου. Έπρεπε να κάνω πολλά
πράγματα για να επιβιώσω. Κυρίως όμως να βελτιώσω το πώς σκέπτομαι και φυσικά
μέσα από την άμυνα να πείσω τον προπονητή μου ότι μπορώ να βοηθήσω την ομάδα.
Θεωρώ ότι από την άμυνα κερδίζεις την εμπιστοσύνη του προπονητή σου. Εκεί
προσπαθούσα και προσπαθώ να δίνω έμφαση. Τα άλλα έπονται.

Νιώθεις παίκτης ταλέντου ή παίκτης δουλειάς;

Ειλικρινά δεν μπορώ να το απαντήσω εγώ αυτό. Πιστεύω όμως ότι για να γίνει
κάποιος παίκτης θα έχει κάποιο ταλέντο. Ωστόσο πρέπει οπωσδήποτε να δουλέψεις
σκληρά. Όσο ταλέντο κι αν έχεις, αν δεν δουλέψεις δεν πρόκειται να πετύχεις
τίποτα. Αντίθετα, αν δουλέψεις σκληρά, ακόμη κι αν το ταλέντο σου είναι το
ελάχιστο, μπορείς να κάνεις και καριέρα! Το ταλέντο είναι το όχημα, αλλά η
δουλειά ο οδηγός σου!

Σε ποιους νιώθεις ότι πρέπει να πεις «ευχαριστώ» που έφτασες ώς εδώ;

Στους προπονητές μου στην Καστοριά. Στον Γιάννη Δημητριάδη, τον Σπύρο
Πυροδέτση, τον Κώστα Παπαγιάννη και φυσικά τον Κώστα Πιλαφίδη. Ήταν ο άνθρωπος
που πίστεψε πολύ σε εμένα και όταν από την Καστοριά πήγε στον Ηρακλή, ως
βοηθός, πρότεινε στη διοίκηση την απόκτησή μου. Στο Ιβανώφειο με βοήθησαν πολύ
ο Λευτέρης Κακιούσης και ο Δημήτρης Νικολαΐδης, που είναι μεγάλος προπονητής
αλλά δεν του αρέσει να φαίνεται.

Ο δρόμος σου όμως έχει και συνέχεια. Μέχρι πού φτάνει;

Πάντα προσπαθώ να κοιτάζω το παρόν. Να είμαστε καλά, να μας έχει καλά ο Θεός
και θα δούμε τι μας επιφυλάσσει το μέλλον. Όχι ότι απαγορεύονται τα όνειρα.
Απλώς τα έχω για τα βράδια μου. Για εμένα δεν υπάρχει τίποτα πιο μακρινό από
το σήμερα.

Άλλοι στην ηλικία σου και με τη φήμη που δημιουργείται γύρω από το όνομά
τους σκέφτονται το NBA.

Εγώ στο NBA; E, όχι δα! Μην υπερβάλλουμε. Δεν πιστεύω ότι έχω τα προσόντα για
το NBA.

Το καλοκαίρι τι σε έκανε να επιλέξεις τον Παναθηναϊκό;

Είχε κλείσει ο κύκλος μου στον Ηρακλή. Ο Παναθηναϊκός μού έδωσε την ευκαιρία
να παίξω σε μια μεγάλη ομάδα, με άριστες συνθήκες, με ευρωπαϊκό αέρα και
φυσικά ρόλο έπαιξε και το οικονομικό.

Είσαι λίγους μήνες στην Αθήνα και τον ΠΑΟ. Από την παρεΐστικη ομάδα
του Ηρακλή, όπου έμοιαζε να διασκεδάζετε αυτό που κάνετε, στην
πιο επαγγελματική και απαιτητική του Παναθηναϊκού. Μεγάλες αλλαγές.
Προσαρμόστηκες;

Όχι εντελώς. Το σημαντικό για εμένα ήταν να βρω σπίτι κοντά στο γήπεδο. Είμαι
τυχερός γιατί μένω στην ίδια πολυκατοικία με τον Χατζηβρέττα, οπότε έχω παρέα
και έναν φίλο που με βοήθησε να μάθω τους δρόμους. Στον Ηρακλή τα τέσσερα
πρώτα χρόνια πήγαινα στο γήπεδο με τα πόδια. Πέρυσι πήρα αυτοκίνητο. Άρα
αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς πόσο μεγάλη είναι η διαφορά για εμένα.

Τι σε δυσκολεύει περισσότερο;

Για να πας κάπου πρέπει να το προγραμματίσεις τουλάχιστον από την προηγούμενη
ημέρα. Κάτι έκτακτο δεν μπορείς να το ρυθμίσεις. Στη Θεσσαλονίκη σε 15 λεπτά
μπορείς πας στη δουλειά σου. Εδώ με τίποτα!

ΕΥΘΥΝΗ: Απλά προσπαθώ να δικαιώνω τον προπονητή

Με αγχώνουν οι χαρακτηρισμοί

Ο Δημήτρης Διαμαντίδης δεν θεωρεί ότι έχει κάποιο ιδιαίτερο προσόν και πιστεύει ότι η άμυνα καταξιώνει έναν παίκτη στη συνείδηση του προπονητή του

Οι χαρακτηρισμοί φαίνεται να προτρέχουν των επιδόσεών του. Από Ντέγιαν
Διαμαντίδης, παραπέμποντας στον Μποντίρογκα, μέχρι κομπιούτερ! Κι αν το πρώτο
που έγινε στις εφημερίδες δεν έχει για εκείνον βαρύνουσα σημασία, η κουβέντα
του Ρούσο που έκανε λόγο για ένα κομπιούτερ εκτός αγωνιστικού χώρου, τον
Ομπράντοβιτς κι ένα εντός, δηλαδή τον ίδιο, σίγουρα είναι σημαντικό.

Όλα αυτά σε αγχώνουν, σε κολακεύουν, σου αυξάνουν το αίσθημα
ευθύνης σου;

«Με κάνουν να ντρέπομαι. Δεν ξέρω πώς να αντιδράσω. Ύστερα από τέτοια σχόλια,
εκείνο που μένει είναι ότι πρέπει να τα αποδεικνύεις στο γήπεδο. Μεγαλώνει η
ευθύνη σου και σε κάθε ματς πρέπει να δείχνεις ότι είσαι άξιος τέτοιων
επαίνων».

Πόσο μάλλον όταν προέρχονται από τον προπονητή σου, ο οποίος μάλιστα
είναι ο κορυφαίος στην Ευρώπη! Ο Ομπράντοβιτς, λοιπόν,
πέρυσι έχει εκφράσει την πεποίθηση ότι έχεις δυνατότητες να γίνεις ο
καλύτερος πλέι μέικερ στην Ευρώπη. Μοιάζει με ένα στοίχημα που έχει
βάλει ο ίδιος. Αγχώνεσαι μήπως τον… προδώσεις;

«Δεν ξέρω αν μπορώ να γίνω ο καλύτερος πλέι μέικερ στην Ευρώπη. Δεν ξέρω αν
είναι το στοίχημα του κόουτς. Εγώ προσπαθώ κάθε φορά να βοηθάω την ομάδα μου.
Να κάνω κάθε φορά ό,τι μου ζητήσει ο προπονητής. Αν τα καταφέρω, είμαι
ευτυχισμένος και ελπίζω να είναι και ο προπονητής».

Ποιο είναι το δυνατό σου σημείο; Γίνεται λόγος για τις διεισδύσεις
σου, την έφεση στα ριμπάουντ και κυρίως στα επιθετικά, τα
κλεψίματα που σε βοηθούν τα μακριά σου χέρια να κάνεις, το μυαλό,
η ωριμότητα…

«Δεν μπορώ να ξεχωρίσω. Δεν νομίζω ότι κάνω ένα από όλα αυτά, τόσο καλά που να
ξεχωρίζει. Μου αρέσει να κερδίζω και είμαι αποφασισμένος να κάνω οτιδήποτε για
να βοηθάω την ομάδα. Δεν με ενδιαφέρει τίποτα άλλο».

Πες μου τότε το πιο αδύνατο σημείο σου; Εκείνο που αισθάνεσαι ότι
πρέπει να δουλέψεις για να διορθωθείς…

«Το σουτ, το πώς σκέπτομαι, το πώς διαβάζω το παιχνίδι, την ντρίμπλα μου που
δεν είναι και η καλύτερη, την άμυνά μου. Δεν είναι ένα. Πολλά πρέπει να
δουλέψω!».

Με τέτοια απάντηση, τι άλλο να ρωτήσει κανείς; Μάλλον πού μπορεί να ποντάρει
στο στοίχημα του Ομπράντοβιτς…