Eίχε παλιόκαιρο τη μέρα που σε γνώρισα…

– ΤΕΛΙΚΑ, τα Χριστούγεννα θα πάτε κρουαζιέρα στο Νείλο;

– Όχι. Θα πάμε κρουαζιέρα στην Κοκκινιά. Τώρα με τις πλημμύρες, βάλανε
κρουαζιερόπλοιο. Ένα πλωτό παλάτι. Μαγευτική εμπειρία. Το έκανε μια φίλη μου
οικογενειακώς και ενθουσιάστηκε. Μου δείξανε τους βίντεους. Κάτι τοπία θεϊκά.
Από την πλώρη βλέπεις όλα τα μπάζα πιάτο!

– Το έχω κάνει αυτό το αξέχαστο ταξίδι!

– Με κρουαζιερόπλοιο;

– Με Ζάσταβα. Εγώ στο τιμόνι και το αμάξι να πλέει αμέριμνο σε λύματα και
σιχάματα. Το ‘χα βάλει στο πουέν μορ και απολάμβανα. Γνώρισα νέους τόπους,
είδα νέους πολιτισμούς, άνοιξαν οι ορίζοντές μου…

– Εγώ, για τις επόμενες πλημμύρες, κλείνω δίκλινη καμπίνα για Κηφισό.

– Μόνο μην πέσετε σε παγόβουνο και πάτε άκλαυτοι σαν τον Λεονάρντο ντι Κάπριο!

– Πάντως, μου τη σπάει αυτός ο καιρός. Με διαλύει. Με τσακίζει. Βροχές,
καταιγίδες, πλημμύρες, αστραπόβροντα…

– Εμένα θα μου πεις; Όλες οι γριές κάνουν ύπτιο στις λεωφόρους με τα κομπινεζά
να πλέουν. Οι συνταξιούχοι προπονούνται σε κροούλ και πεταλούδα.

– H θεία μου, από το σπίτι της μέχρι το IKA πήγε με μακροβούτι. Εισπνοή στην
Αγίου Μελετίου, εκπνοή Τέρμα Πατησίων. Ένα εντυπωσιακό υπερθέαμα προσέφερε η
υπερήλιξ στους λουομένους των λεωφόρων. Τώρα την καλέσανε στην Κολυμβητική
Ομοσπονδία. Ογδόντα χρόνων γυναίκα προπονείται για Πεκίνο.

– Πες με τρελή…

– Ευχαρίστως!

– Αλλά δεν τον μπορώ αυτόν τον καιρό. Θέλω συνέχεια καλοκαιρία. Ολοσχερή
λιακάδα.

– 365 μέρες το χρόνο, το θερμόμετρο κολλημένο στους 25 βαθμούς;

– Το ξέρω, είναι παρανοϊκό. Όμως, αρκετά βάσανα έχω στη ζωή μου. Τουλάχιστον,
να τα έχω με τη χαρά του Θεού. Να βιώνω τη μιζέρια μου χωρίς τον Πύργο των
Καταιγίδων.

– Και τι θα απογίνει η γεωργία χωρίς βροχές;

– Να βρέχει εκεί και μόνον. Ακριβώς πάνω από τη γεωργία. Που είναι το κτήμα με
τα σπαρτά, τα σιτηρά, τα οπωρικά, τα πωσταλένε; Εκεί ταμάμ να πέφτει η
βροχάρα. Να τα ποτίζει τα πωσταλένε και μόλις τελειώνει του γεωργού το σύνορο,
η ξερολιθιά η πωστηλένε να σταματάει η βροχή.

– Όπως περιφράζουμε ένα οικόπεδο;

– Ακριβώς. Βροχή με συρματόπλεγμα, μην σου την καταπατήσει ο αλήτης ο διπλανός
τη βροχή που κληρονόμησες από τον πατέρα σου. Να βάζουνε σημάδι καμιά ρίζα
ελιάς. Δώθε βροχή, κείθε λιακάδα!

– Μήπως άλλα σου φταίνε και τα ρίχνεις στη βροχή;

– Σαφώς, άλλα μου φταίνε και τα ρίχνω στη βροχή. Μου φταίει η ζωή μου, το χάλι
μου, μου φταίει η «καθημερινότητα». Αυτό το ξερατό. Και προτιμάω να το τρώω
σαν πατσαβούρα, σαν σφουγγαρόπανο στη μάπα με λιακάδα, παρά με τον κουρνιαχτό
και την αντάρα.

– Μην το κάνεις αυτό στον εαυτό σου. Μην μπαίνεις σ’ αυτό το τρυπάκι. Ξεκόλλα.
Δες τη ζωή με άλλο μάτι.

– Δεν φτάνει να την δω εγώ. Πρέπει να με δει κι αυτή.

– Μην σε παίρνει από κάτω. Βάλε λίγο χαμόγελο, λίγη αισιοδοξία.

– Έχεις δίκιο!

– Ας αλλάξουμε κουβέντα.

– Έχεις δίκιο!

– Πες κάτι ευχάριστο.

– Πέθανε ο Αραφάτ!