ΣE ΠPΩTO ENIKO Xορεύοντας τάνγκο στη φθινοπωρινή Aθήνα

«Το τάνγκο είναι μια θλιβερή σκέψη που χορεύεται», γράφει ο Αργεντίνος Hοracio
Salas στο βιβλίο του «El Tango»… Και όλοι μας χορεύουμε αυτές τις μέρες ένα
αργό, μελαγχολικό, τάνγκο. Σαν ο μουντζούφλης φθινοπωρινός ουρανός να κρατά
δακρυσμένος ένα τεράστιο μπαντονεόν από πάνω μας και να μας παίζει ολημερίς,
μέσα στη βαριά ατμόσφαιρα, δυνατή παραπονιάρικη μουσική…

H πόλη να επαναλαμβάνει τους γνώριμους εκνευριστικούς ρυθμούς της (οι
Ολυμπιακοί ήταν ένα όνειρο… θερινού μηνός, που πάει και πέρασε!), να
πνίγεται, να μποτιλιάρεται, να σέρνεται… Και συνάμα, κακά μαντάτα «απ’ έξω»
και «φιλικά» μαχαιρώματα, καμιά πια αυταπάτη…

Σε ένα δωμάτιο του Παρισιού, η μορφή ενός λαού, το σύμβολο κάθε δίκιου, να
σιγοσβήνει… Τα υγρά, αποφασιστικά μάτια, τα γεμάτα με τόση γλύκα, να είναι
κλειστά… Και στην άλλη μεριά του ωκεανού, ο θρίαμβος του πολεμοχαρούς κιτς
να κορυφώνεται – το ίδιο και οι φόβοι μας….

Μέσα στην γκριζάδα του πρωινού, ένα πανό με μεγάλα κόκκινα γράμματα στη
λεωφόρο Βουλιαγμένης, κρεμασμένο πάνω σε μια γέφυρα πριν από τη διασταύρωση
της Αλίμου, τραβά άξαφνα την προσοχή μου και προκαλεί αυθόρμητα το πρώτο
χαμόγελο της ημέρας: «Σ’ αγαπώ, E+K» (και ύστερα σού λένε οι «Τάιμς» ότι οι
άνθρωποι σήμερα δεν ερωτεύονται!).

Στο «τάνγκο» αυτό – εύχομαι – μακάρι να έχουμε τουλάχιστον
καλό…«καβαλιέρο»…