[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

OTAN O ΜΠΟΜΠ ΟΥΙΛΣΟΝ ανέβαζε, τη δεκαετία του ’70 στο Παρίσι, την
επτάωρη παράσταση «Το βλέμμα του κουφού», έδινε ορισμένες βασικές
έννοιες-κλειδιά στο συμβολιστικό θέατρο. H στατική επιφάνεια προσέφερε στο
βλέμμα του θεατή τον χρόνο να δει με την ησυχία του το κάδρο, που δεν
καταδυναστεύεται από τις πολλές κινήσεις.

Το αρνητικό του παρακολουθούμε τώρα στον ακινητοποιημένο χώρο του πολιτισμού.
Ό,τι παράγεται, ό,τι λειτουργεί και ερεθίζει συμβαίνει ερήμην κάθε
πολιτιστικής πολιτικής. Με «βλέμμα κουφού» παρακολουθούμε την παντομίμα που
παίζεται σε φλουταρισμένη επιφάνεια. Γύρω γύρω καταγγελίες, σκάνδαλα,
εξεταστικές, αλλά στο κέντρο του κάδρου το κενό, το τίποτα. Διότι η Πολιτεία,
η οποία ως πολιτικός μηχανισμός διαχειρίζεται τον πολιτισμό, εξαιτίας της
αδράνειάς της να προχωρήσει σε έργα, αντιπαραθέτει στη δράση τη στατικότητα.
Καμιά κουβέντα, καμιά σκέψη, καμιά κίνηση για τα κρίσιμα θεσμικά ζητήματα που
εκκρεμούν. Απομονωμένη η κυβέρνηση από τα πολιτιστικά, περιθωριοποιεί τις
τέχνες και τα γράμματα. Αφασία ή απαξίωση;

Χωρίς αξιολόγηση του καθεστώτος της τέχνης, χωρίς επενδυτικές προθέσεις και
σχεδιασμούς, αναμοχλεύεται κλίμα σύγχυσης. Όπου οι αρμόδιοι του υπουργείου
Πολιτισμού, αντί να ασχολούνται με την παραγωγή προϋποθέσεων δημιουργίας
πραγμάτων, αναλώνονται σε ρητορείες. Προσφάτως δε και σε υπονοούμενα
κατάργησης των θεσμικών επιχορηγήσεων. «Πρέπει να μπει ένα οριστικό τέλος στον
κρατικοδίαιτο πολιτισμό», δήλωσε ο υφυπουργός Πολιτσιμού κ. Τατούλης.

Οι χρηματοδοτήσεις πάγωσαν σε όλους τους τομείς – θέατρο, κινηματογράφο,
εικαστικά, βιβλίο. Οι ανασκαφικές και αναστηλωτικές εργασίες στα αρχαιολογικά
μνημεία διεκόπησαν. Οι εκκαθαρίσεις 2.000 συμβασιούχων δημιούργησαν παράλυση
των υπηρεσιών και διακοπή των έργων, ενώ οι επεμβάσεις των MAT έδωσαν στην
εικόνα μιλιταριστική διάσταση. Μια σειρά από εκδηλώσεις αναβλήθηκαν,
εκχωρώντας τον πολιτιστικό ρόλο της Πολιτείας στους σπόνσορες. Ακόμα και η
υφέρπουσα ιδεολογία, να περάσει στην ιδιωτική πρωτοβουλία ο πολιτισμός,
παραμένει χωρίς οικονομικό έρεισμα και ο θεσμός της χορηγίας νομικά ακάλυπτος.

Αλλά ο πρωθ-υπουργός Πολιτισμού δεν έχει την πολυτέλεια να αδιαφορεί για την
τύχη των θεσμών. Γιατί «τίποτα δεν γίνεται χωρίς ανθρώπους, αλλά τίποτε δεν
διαρκεί χωρίς θεσμούς».