Eλληνο-ελβετική μονομαχία για την Aλουμίνιον της Eλλάδος

Το ύψος των δεσμευτικών οικονομικών προσφορών που κατέθεσαν ο όμιλος
Μυτιληναίου και ο πολυεθνικός ελβετικός όμιλος Glencore για την Αλουμίνιον της
Ελλάδος, η οποία υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες ξένες επενδύσεις στην Ελλάδα
της μεταπολεμικής περιόδου, θα βαρύνει στην απόφαση των Καναδών της Alcan να
παραμείνουν ή όχι στην ΑτΕ, την οποία «φορτώθηκαν» εξαγοράζοντας τον γαλλικό
όμιλο της Pechine.

Παρά το γεγονός ότι οι δεσμευτικές οικονομικές προσφορές που κατέθεσαν την
περασμένη εβδομάδα στο Παρίσι οι δύο μονομάχοι αποτελούν επτασφράγιστο
μυστικό, εκτιμήσεις της αγοράς τις προσδιορίζουν πολύ πιο κάτω από τη σημερινή
χρηματιστηριακή αξία (250 εκατ. ευρώ) τού προς πώληση ομίλου.

Στέλεχος του ομίλου Μυτιληναίου εκτιμά ότι μέσα στο επόμενο δεκαήμερο οι
Καναδοί θα έχουν δώσει μια πρώτη απάντηση στις προσφορές που έχουν υποβληθεί
και, εφόσον εκτιμήσουν ότι το ύψος τους είναι διαπραγματεύσιμο, θα συνεχίσουν
τις επαφές για την υπογραφή της σχετικής συμφωνίας. Σε αντίθετη περίπτωση, το
θέμα της πώλησης της Αλουμίνιον της Ελλάδος θα παγώσει ξανά, συντηρώντας έτσι
ένα θολό τοπίο και πυκνώνοντας τα ερωτήματα για το μέλλον της εταιρείας, τόσο
για τους μετόχους όσο και για τους εργαζομένους σε αυτήν.

Για τον όμιλο Μυτιληναίου πάντως, το ενδιαφέρον να αποκτήσει τον έλεγχο της
Αλουμίνιον της Ελλάδος είναι έντονο, καθώς η εταιρεία ταιριάζει στις βασικές
δραστηριότητες του ομίλου που είναι ο χώρος των βασικών μετάλλων και της
ενέργειας. Ήδη ο όμιλος Μυτιληναίου έχει πάρει σχετική άδεια για τη δημιουργία
μονάδας παραγωγής ηλεκτρισμού, η οποία ενώ έχει σχεδιαστεί να κατασκευαστεί
στον Βόλο, είναι πολύ πιθανό να κατασκευαστεί στη Βοιωτία, κοντά στις
εγκαταστάσεις της ΑτΕ.

Το «κλειδί»

Το μέλλον της Αλουμίνιον της Ελλάδος, μιας από τις πλέον ενεργοβόρες
βιομηχανίες της χώρας, μπορεί να εξασφαλιστεί μόνο αν λύσει το ενεργειακό της
πρόβλημα και αυτό το γνωρίζουν καλά στον όμιλο Μυτιληναίου. Επισημαίνεται ότι
το 30% του συνολικού κόστους παραγωγής πρωτόχυτου αλουμινίου αφορά στην
ενέργεια και, αν το κόστος αυτό δεν είναι ανταγωνιστικό, η ΑτΕ, που μέχρι
σήμερα πριμοδοτείτο από το χαμηλό κόστος του ρεύματος που της παρείχε η ΔΕΗ,
δύσκολα θα μπορέσει να επιβιώσει στη διεθνή αγορά τού προϊόντος στο οποίο
δραστηριοποιείται.

Τις ίδιες δυσκολίες, άλλωστε, αντιμετωπίζουν και όλες οι άλλες ευρωπαϊκές
βιομηχανίες του κλάδου, καθώς ο ανταγωνισμός που δέχονται από αντίστοιχες
βιομηχανίες του Καναδά, χωρών της Αφρικής και του Περσικού Κόλπου, που
χρησιμοποιούν φτηνό ρεύμα, είναι σκληρός. Άλλωστε, ο σκληρός ανταγωνισμός που
υπάρχει στη διεθνή αγορά πρωτόχυτου αλουμινίου ήταν και αυτό, μεταξύ άλλων,
που φόβισε τους άλλους «μνηστήρες» που είχαν εκδηλώσει αρχικό ενδιαφέρον για
την Αλουμίνιον της Ελλάδος.

Έκαναν πίσω

Ο όμιλος της Ελληνικής Τεχνοδομικής έπειτα από ωριμότερες σκέψεις και παρά το
γεγονός της επαρκούς ρευστότητας που διαθέτει, απέσυρε το ενδιαφέρον του,
μετρώντας και το κόστος των επενδύσεων που πρέπει να πραγματοποιηθούν στην
ΑτΕ, τόσο στον τομέα της ενέργειας όσο και στον τομέα του εκσυγχρονισμού των
παραγωγικών εγκαταστάσεων της εταιρείας.

Ανάλογες επιφυλάξεις είχε και ο όμιλος της S & Β, ο οποίος μάλιστα
βρίσκεται πιο κοντά στην ΑτΕ, καθώς είναι βασικός προμηθευτής της σε βωξίτη,
που αποτελεί την πρώτη ύλη για την παραγωγή της αλουμίνας, η οποία στη
συνέχεια μετατρέπεται σε αλουμίνιον.

Σε κάθε περίπτωση, στελέχη της αγοράς εκτιμούν ότι το εγχείρημα να τεθεί υπό
έλεγχο η Αλουμίνιον της Ελλάδος, αν τελικά οι Καναδοί της Alcan επιλέξουν να
αποδεσμευτούν από μια εταιρεία που μάλλον τους είναι αδιάφορη (αντιστοιχεί σε
λιγότερο από 5% του συνολικού τους τζίρου), θα είναι μάλλον συλλογικό. Αυτό
σημαίνει ότι, κι αν ακόμη ο όμιλος Μυτιληναίου κερδίσει την κούρσα
παραμερίζοντας την ελβετική Glencore, θα είναι ανοικτός σε συνεργασία και με
άλλες ελληνικές επιχειρηματικές δυνάμεις.

Δεν θα κλείσει

Πάντως, και άσχετα από το ποιος θα είναι τελικά το νέο αφεντικό της ΑτΕ, το
ενδεχόμενο να κλείσει η εταιρεία μάλλον θα πρέπει να αποκλειστεί. H αισιόδοξη
αυτή εκτίμηση που υποστηρίζεται από την ελληνική διοίκηση της Αλουμίνιον της
Ελλάδος (πρόεδρος ο κ. Ιάσων Στράτος) στηρίζεται στο γεγονός ότι «η εταιρεία
διαθέτει μια σειρά από ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα: είναι μια βιομηχανική
μονάδα που παρά την ηλικία της (πάνω από 40 ετών) βρίσκεται σε καλή κατάσταση,
έχει άριστες επιδόσεις σε θέματα υγιεινής, ασφάλειας και περιβάλλοντος,
κατέχει την πρώτη θέση στον κλάδο του αλουμινίου στην Ελλάδα, και βρίσκεται σε
πολύ καλή θέση βάσει των κερδών του 2003».