«Γέμισαν από γιάπηδες»

Γιατί κερδίζουν οι Δημοκρατικοί στα ανατολικά και δυτικά παράλια της χώρας;
Και γιατί χάνουν στην αμερικανική ενδοχώρα; Ύστερα από τη νέα εκλογική ήττα
τους, αυτά τα ερωτήματα ξανάρχονται στην επιφάνεια.

Οι υποστηρικτές και οι επιτελείς του Τζον Κέρι θα πρέπει να νιώθουν
απογοητευμένοι που εκατομμύρια αγρότες, βιομηχανικοί εργάτες και ιδιωτικοί
υπάλληλοι κατέληξαν – καταφανώς εις βάρος των συμφερόντων τους – να ψηφίσουν
Ρεπουμπλικάνους υποψηφίους. Οι Ρεπουμπλικάνοι αποδεικνύονται πιο πρακτικοί τις
τελευταίες δεκαετίες: κατάφεραν να πείσουν τους φτωχούς εργαζόμενους να
ψηφίσουν ακόμη και τις φοροαπαλλαγές που προορίζονταν για τους
δισεκατομμυριούχους. Οι Δημοκρατικοί έχουν περάσει ένα αλαζονικό προφίλ στο
μεγαλύτερο μέρος της χώρας, επισημαίνει ο αρθρογράφος Νίκολας Κριστόφ. Και ο
συγγραφέας Τόμας Φρανκ λέει ότι οι Δημοκρατικοί ηγέτες επέμειναν τόσο να
κερδίσουν τα στελέχη των επιχειρήσεων που ζουν σε καθώς πρέπει προάστια των
δύο ακτών, που έχασαν κάθε επαφή με τους απλούς εργαζόμενους. Το πρόβλημα των
Δημοκρατικών, γράφουν οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης», είναι ότι γέμισαν από
γιάπηδες. Οι Δημοκρατικοί πουλάνε ζητήματα, οι Ρεπουμπλικάνοι πουλάνε αξίες.

H έρημος

Αν εξαιρέσουμε τις δύο ακτές, την ανατολική και τη δυτική, όπου είναι έντονες
οι επιδράσεις της φιλελεύθερης ευρωπαϊκής κουλτούρας, η αμερικανική ενδοχώρα
είναι μια απέραντη «έρημος», όπου μόνον οι συντηρητικές αξίες ευδοκιμούν. Εκεί
ζουν οι περισσότεροι «φονταμενταλιστές» της Αμερικής. Και εκεί ψηφίζουν.

Το ένα τρίτο των Αμερικανών είναι ευαγγελιστές χριστιανοί. Και πολλοί από
αυτούς πιστεύουν ότι οι Δημοκρατικοί τούς περιφρονούν γι’ αυτό. Έτσι
καταψηφίζουν τους υποψηφίους τους με κάθε ευκαιρία.

Ύστερα έχουμε τα όπλα, την οπλοκατοχή και την οπλοφορία. Για πολλούς
Αμερικανούς είναι ένα ζήτημα τόσο σοβαρό, που πριν από δύο χρόνια ο
Δημοκρατικός υποψήφιος του Άινταχο για τη Γερουσία, Άλαν Μπλίνκεν, υποχρεώθηκε
να πει πως είχε στο σπίτι του 24 όπλα και πως τα χρησιμοποιούσε όλα.

«Οι Ρεπουμπλικάνοι αποδείχθηκαν εξυπνότεροι», λέει ο Δημοκρατικός κυβερνήτης
του Όρεγκον Τεντ Καλονγκόσκι. «Δημιούργησαν αυτά τα κοινωνικά θέματα για να
κάνουν τον κόσμο να ξεχάσει τι συμβαίνει μέσα στην τσέπη του».

Ο Μπιλ Κλίντον το είχε καταλάβει. Όχι όμως και το κόμμα του. Για να κερδίσουν
την αμερικανική ενδοχώρα, οι Δημοκρατικοί ηγέτες δεν χρειάζεται να κουβαλούν
όπλα μέσα στην εκκλησία, λέει ο Κριστόφ.

Χωρίς αναστολές

Αρκεί να υπερνικήσουν τις αναστολές τους, να μάθουν να συζητούν ζητήματα
πίστεως και να συνεργάζονται περισσότερο με τις θρησκευτικές οργανώσεις.
Αλλιώς οι προσπάθειες των Δημοκρατικών να βελτιώσουν τη ζωή των απλών
εργαζομένων θα παρεμποδιστούν από τους ίδιους εκείνους ανθρώπους που θέλουν να
βοηθήσουν.

TA ΔΥΟ «ΑΓΚΑΘΙΑ»

Στρατηγικά διλήμματα για Ιράν και Κίνα

ΑΛΛΑΓΕΣ ΥΦΟΥΣ, και όχι ουσίας, στην αμερικανική πολιτική περιμένουν οι
παγκόσμιοι ηγέτες από τη δεύτερη τετραετία Μπους. Αυτήν τη φορά, όμως, ο Μπους
θα κληθεί, πιεστικά πλέον, να δώσει κάποια λύση στα στρατηγικά διλήμματα που
θέτουν για τις ΗΠΑ το Ιράν και η Κίνα.

Ειδικά το Ιράν αποτελεί μεγάλο «αγκάθι» για τη νέα αμερικανική κυβέρνηση,
καθότι όχι μόνο ανησυχεί τις ΗΠΑ με τις – φερόμενες – πυρηνικές φιλοδοξίες
του, αλλά και τις φέρνει σε (νέα) αντίθεση με την Ευρώπη, εξαιτίας της
διαφωνίας τους για τον τρόπο που αυτές οι πυρηνικές φιλοδοξίες του Ιράν πρέπει
να αντιμετωπιστούν.

Μάλιστα χθες, ερωτηθείς αν ο Μπους θα επιχειρούσε ποτέ στρατιωτική επέμβαση
εναντίον του Ιράν, ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών Τζακ Στρο αρνήθηκε
κατηγορηματικά αυτό ενδεχόμενο, λέγοντας ότι κάτι τέτοιο θα ήταν «εντελώς
αδιανόητο» να πραγματοποιηθεί.

Το Πεκίνο

H πρώτη τετραετία του Μπους άφησε, όμως, και τεράστιο κενό στην αμερικανική
εξωτερική πολιτική: ο Μπους δεν βρήκε τρόπο να ανταποκριθεί στην άνοδο της
Κίνας. Ο Χένρι Κίσινγκερ, ο πρώην υπουργός Εξωτερικών, την περασμένη εβδομάδα
τόνισε ότι κατά την περασμένη τετραετία οι ΗΠΑ δεν είχαν αξιολογήσει σωστά
«την αλλαγή κέντρου βάρους» στην αμερικανική πολιτική που αυτό θα προκαλούσε,
ούτε την ανάγκη να αρχίσει ένας προσεγμένος, ολοκληρωμένος διάλογος με τους
Κινέζους ηγέτες.

«Τι σχέση έχει ο Θεός;»

Ο ΘΕΟΣ δεν έχει καμία θέση στην πολιτική και το όνομά του δεν θα έπρεπε
να χρησιμοποιείται από τις αμερικανικές Εκκλησίες για να επηρεάσουν τις
προεδρικές εκλογές, ανακοίνωσε χθες το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, που
αντιπροσωπεύει 342 χριστιανικές Εκκλησίες από διάφορα δόγματα σε όλο τον
κόσμο. Σε επιστολή του προς τις αμερικανικές Εκκλησίες – μέλη του, το
Συμβούλιο τονίζει πως θα πρέπει μόνο να προσφέρουν «ηθικό και πνευματικό
προσανατολισμό στην κοινότητά τους, στο έθνος τους και στον κόσμο».