H Eυρώπη «μαύρισε» τον Mπους

Οι αμερικανικές προεδρικές εκλογές της 2ας Νοεμβρίου του 2004 έσπασαν μετά
βεβαιότητας τουλάχιστον δύο ρεκόρ. Το πρώτο: ο αριθμός των ανθρώπων τούς
οποίους καθήλωσαν. Το δεύτερο: ο αριθμός των ανθρώπων που ήλπιζαν να απέλθει
οριστικά ο «απερχόμενος». Και πουθενά δεν ήταν αυτό περισσότερο ορατό απ’ ό,τι
στην Ευρώπη.

Αμερικανικές εκλογές. Μέχρι και κούκλες «Ματριόσκα» έγιναν οι δύο διεκδικητές του Λευκού Οίκου, στη Σόφια της Βουλγαρίας

Την ώρα που οι Αμερικανοί ψήφιζαν, οι Ευρωπαίοι παρακολουθούσαν και περίμεναν.
Δεν μπορούσαν να κάνουν και τίποτε άλλο -εκτός ίσως από το να βγάζουν
«καπνούς» στη σκέψη της επανεκλογής του Τζορτζ Μπους. «Ο άνθρωπος που πρέπει
να ηττηθεί», έγραφε χθες η «Λιμπερασιόν» στο πρωτοσέλιδό της, με πελώρια
γράμματα επάνω από μια φωτογραφία του Μπους. H γερμανική τηλεόραση, από την
πλευρά της, προσπαθούσε να διασκεδάσει την ανυπομονησία των τηλεθεατών με μια
ταινία: δεν ήταν τίποτε άλλο παρά το «αντι-μπουσικό» «Φαρενάιτ 9/11» του Μάικλ
Μουρ. Οι Ευρωπαίοι είχαν ήδη «ψηφίσει» από μέρες και τα αποτελέσματα ήταν
γνωστά. H τελευταία, ενδεχομένως, «ψηφοφορία» διοργανώθηκε χθες στην Τοσκάνη
της Ιταλίας: καλλιτέχνες, συγγραφείς και καθηγητές εμπνεύστηκαν και υλοποίησαν
«τις πρώτες αμερικανικές εκλογές για μη Αμερικανούς». «Γιατί να μην ψηφίζουν
και οι Ιταλοί;», αναρωτιόταν ο δραματουργός Μικέλε Κόγκο. «H Αμερική
αποφασίζει σε μεγάλο βαθμό για τη μοίρα ολόκληρου του πλανήτη».

H συναίνεση

Εκείνο πάνω στο οποίο υπήρχε απόλυτη συναίνεση, είναι πως σε μια εποχή
παγκοσμιοποίησης, οι αμερικανικές εκλογές δεν αποτελούν εσωτερικό ζήτημα. H
απόσταση που υπάρχει ανάμεσα σε αυτήν την πεποίθηση και τον φανατισμό με τον
οποίο «συμμετείχαν» σε αυτές τις εκλογές οι Ευρωπαίοι, είχε ήδη καλυφθεί εδώ
και καιρό από το δόγμα Μπους περί προληπτικών πολέμων, τον «πόλεμο εναντίον
της τρομοκρατίας» και δη τον πόλεμο στο Ιράκ, την κρίση που αυτός προκάλεσε
στις διατλαντικές σχέσεις, τη στροφή προς τον υπερσυντηρητισμό που
πραγματοποίησαν οι ΗΠΑ την τελευταία τετραετία, την υπέρ του δέοντος φιλική
στάση του Μπους έναντι του Ισραήλ, την άρνησή του να υπογράψει το πρωτόκολλο
του Κιότο – και άλλα πολλά.

ΟΙ ΑΡΑΒΕΣ

«Θα κρίνουν τη μοίρα ανθρώπων που δεν μπορούν να ψηφίσουν»

«ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΑΥΤΕΣ θα κρίνουν τη μοίρα ανθρώπων που δεν μπορούν να
ψηφίσουν, κι αυτό είναι λυπηρό». Το συγκεκριμένο σχόλιο πιθανώς να
αναπαράχθηκε σε πολλές χώρες του κόσμου. Δημοσιεύτηκε πάντως σε μια αριστερή
εφημερίδα του Λιβάνου και συνοψίζει τα συναισθήματα ολόκληρου του αραβικού
κόσμου – ο οποίος παρακολούθησε τα τελευταία «μέτρα» του αμερικανικού
εκλογικού αγώνα με μια αγωνία εφάμιλλη εκείνης των Αμερικανών. Το Αλ Αραμπίγια
καλούσε τους Άραβες τηλεθεατές να ψηφίσουν τηλεφωνικά τον «εκλεκτό» τους,
παράλληλα με τους Αμερικανούς. H κρατική τηλεόραση του Κουβέιτ σκόπευε να
διατηρήσει το πρόγραμμά της «ζωντανό» μέχρι να κλείσει και η τελευταία κάλπη
στο πιο απομακρυσμένο εκλογικό τμήμα της Αλάσκας.

Το μήνυμα

Στην περιοχή δεν υπήρχε εφημερίδα που να μην έχει αφιερώσει το πρωτοσέλιδό της
στις αμερικανικές εκλογές. Ανεξαρτήτως του μέσου, το μήνυμα ήταν το ίδιο: «Οι
εκλογές μάς αφορούν». Και οι Άραβες ανταποκρίθηκαν με το παραπάνω.

Το ποιος ήθελαν να εκλεγεί, είναι ηλίου φαεινότερο. H πολιτική του Τζορτζ
Μπους έναντι του Ιράκ και του παλαιστινιακού ζητήματος τον έχει μετατρέψει σε
«κόκκινο πανί» για τους Άραβες. Μοναδική εξαίρεση στην περιοχή αποτελεί το
Κουβέιτ, οι κάτοικοι του οποίου έχουν επεκτείνει την ευγνωμοσύνη που νιώθουν
για τον πατέρα Μπους (επειδή τους απελευθέρωσε από τον Σαντάμ, το 1990) και
στον υιό του. Καρφωμένοι μπροστά στις τηλεοράσεις τους, οι περισσότεροι Άραβες
εύχονταν να κερδίσει ο Κέρι. H λογική τους, όμως, παρέπεμπε στη λαϊκή ρήση:
«Στους τυφλούς, αρχηγός ο μονόφθαλμος».

ΟΙ ΗΓΕΤΕΣ

H… ρετσινιά του δουλικού

Στο Παρίσι. Οι Γάλλοι είχαν αποφασίσει από καιρό ποιο «δίδυμο» θα ήθελαν στον Λευκό Οίκο

H ΚΡΙΣΙΜΟΤΗΤΑ των εκλογών αποτυπωνόταν σε κάθε συζήτηση, ιδιωτική και
δημόσια, και κάθε δημοσιογραφικό τίτλο. «Μια Ημέρα που θα Αποφασίσει τη Μοίρα
του Κόσμου», διακήρυττε χθες στο πρωτοσέλιδό της η βρετανική «Ιντιπέντεντ».
Στους τηλεοπτικούς δέκτες, οι αναλύσεις έδιναν και έπαιρναν. «Ο Μπλερ προτιμά
να χάσει ο Μπους για να χάσει και αυτός τη “ρετσινιά” του δουλικού ακολούθου
και να αφιερωθεί απερίσπαστος στις επερχόμενες βρετανικές εκλογές», έλεγε ο
ένας αναλυτής. «Μπορεί η Γαλλία και η Γερμανία να βλέπουν στον Κέρι μια
ευκαιρία να βελτιώσουν τις σχέσεις τους με την Ουάσιγκτον, δεν αποκλείεται
όμως και να βρεθούν ενώπιον νέων προβλημάτων: αν ο Κέρι υλοποιήσει την
προεκλογική του υπόσχεση και αναζητήσει νέους συμμάχους στον πόλεμο, πώς θα
πουν ξανά όχι;», αναρωτιόταν ρητορικά ένας άλλος. Στην πραγματικότητα, πολλοί
ξένες ηγέτες παρακολουθούσαν με προσωπικό ενδιαφέρον την εξέλιξη των εκλογών.
Ο Ρώσος πρόεδρος, για παράδειγμα, Βλαντίμιρ Πούτιν, μόλις πριν από λίγο καιρό
δεν δήλωσε πως αν έχανε ο Μπους θα κέρδιζε η τρομοκρατία; Ακόμα μια αφορμή για
«ζωηρή» συζήτηση, στη διάρκεια της (ευρωπαϊκής) αναμονής…